Πολλά, μα πάρα πολλά μπορούν να λεχθούν για το τι συμβαίνει εδώ και μερικές δεκαετίες στην κολοβή δημοκρατία μας όπου, δυστυχώς, άλλοι πληρώνουν τα σπασμένα. Ίσως να είναι κοινοτοπία να λεχθεί ότι χωρίς ριζικές και καινοτόμες αλλαγές, χωρίς τον εκσυγχρονισμό των θεσμών και την αλλαγή ή συμπλήρωση του νομοθετικού πλαισίου βάσει του οποίου λειτουργεί το ΡΙΚ, θα ματαιοπονούμε συνέχεια.

Ενόψει της αναμενόμενης τεχνοοικονομικής μελέτης για τον στρατηγικό σχεδιασμό του ΡΙΚ, φαίνεται να εντείνονται οι «πιέσεις» από διάφορες κατευθύνσεις -μέσω των ΜΜΕ- κατά της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης. Ο λόγος είναι προφανής. Από τη μια να «ενημερωθούν» ανάλογα αυτοί που ετοιμάζουν τη μελέτη και, από την άλλη, να προετοιμαστεί κατάλληλα το φιλοθέαμον κοινό για τα μελλούμενα και αμετάθετα «στρατηγικά» επιδιωκόμενα…

Τα προτεινόμενα περί ιδιωτικοποιήσεως και άλλα τινά, πριν από την επίσημη μελέτη, να ’ναι άραγε τυχαία; Προς τι, όμως, η μελέτη σκοπιμότητας, όταν από την πορεία της διαφαίνεται καθαρά ότι στο τέλος θα μας μείνει μόνο η σκοπιμότητα, αφού οι σκοποί είναι σχεδόν αμετάθετα προσδιορισμένοι όπως αυτοί εκφράζονται διά στόματος του προέδρου του ΡΙΚ;

Ουσιαστικά, το ΡΙΚ είναι και πάλι στο στόχαστρο. Έτσι, διαβάζουμε, μεταξύ άλλων, για τα «πεταμένα» λεφτά των αξιογράφων (ενώ αυτά θεωρούνταν απ' όλα ανεξαίρετα τα μεγάλα ταμεία ως μια από τις καλύτερες επενδύσεις για σταθερό εισόδημα). Αλλά και για το «διαχρονικό», αναλογιστικό έλλειμμα στο Ταμείο Συντάξεων και Χορηγημάτων του ΡΙΚ, που παρουσιάστηκε από τη δεκαετία του ’80 και μετά… με κατάληξη τις πρόσφατες κρουαζιέρες των αμπαριών…

Πάντοτε, είχαμε τους αυτόκλητους ή διορισμένους αναστενάρηδες των εθνικών και των λαϊκών δικαίων. Φαίνεται, όμως, ότι τα κάρβουνα από τη φωτιά στο ΡΙΚ, δεν χωνεύονται εύκολα… Αλλά, κυρίως, δεν χωνεύεται η σκοπιμότητα και ο επιδιωκόμενος στόχος εναντίον του ΡΙΚ, που το ωθούν μεθοδικά στην πυρά κι ας καούν για χάρη τους πολλοί άλλοι…

Θα μπορούσε κάποιος, πολλά να υπενθυμίσει από τα «πύρινα» λόγια του προέδρου του ΡΙΚ, Γιώργου Τσαλακού, που κλήθηκε ως «ειδικός» να βγάλει, τάχα μου, τα κάστανα από τη φωτιά, παριστάνοντας τον αναστενάρη του ΡΙΚ, που ποτέ, όμως, δεν ανέβηκε στ’ αναμμένα κάρβουνα της ευθύνης απέναντι σ’ έναν Οργανισμό, που υποτίθεται ότι κλήθηκε να υπηρετήσει με αφοσίωση.

Όλοι γνωρίζουμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία έντονης αναξιοκρατίας, φοβερής σκοπιμότητας και γνωστής αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς…

Όταν, όμως, έναν προκλητικά παχυλό μισθό ενός υπαλλήλου (τη στιγμή που έχουν μειωθεί όλες ανεξαίρετα οι απολαβές του προσωπικού) δεν είναι σε θέση εδώ και ενάμιση χρόνο να τακτοποιήσουν, μπορούν, άραγε, να ασχοληθούν με τα σοβαρότερα θέματα στρατηγικής του Οργανισμού;

Αλλά, και τι να περιμένει κανείς, άραγε, από μια πολιτεία, όπου η Αρχή Διερεύνησης περί Ασυμβίβαστου εν προκειμένω, διαπίστωσε (βάσει της κειμένης νομοθεσίας) ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο και νομιμοποιείται η τσαλακωμένη δεοντολογία στο ΡΙΚ;

Επιτρέποντας έτσι στον πρόεδρο του διοικητικού συμβουλίου του ΡΙΚ να εργοδοτείται (ως σύμβουλος παρακαλώ!) από Οργανισμό που έχει άμεση σχέση με τα ΜΜΕ και η σύγκρουση συμφερόντων να βγάζει μάτι; Ακόμη κι αν, πράγματι, δεν αμείβεται (!), όπως διαλαλείται από τον ιδιωτικό Οργανισμό για την εργασία και τις υπηρεσίες που προσφέρει, τότε, ακόμη χειρότερα είναι τα πράγματα…

Το σοβαρότατο αυτό θέμα της συμβατής δεοντολογίας και της κατάφωρης σύγκρουσης συμφερόντων σίγουρα, μετά από χρόνια, θα αναφέρεται από ιστορικούς και ειδικούς των ΜΜΕ στην Κύπρο στις δημόσιες διαλέξεις τους, όπως κάνουν τώρα για άλλα θέματα αλλοτινών (όχι μακρινών) εποχών, σκάζοντας οι παρευρισκόμενοι στα γέλια… ενώ, δυστυχώς, σήμερα είμαστε για κλάματα.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο εκσυγχρονισμός και η αναδιοργάνωση του ΡΙΚ είναι απαραίτητες προϋποθέσεις για την περαιτέρω επιτυχή πορεία του. Ας ελπίζουμε, όμως, ότι δεν θα αποτελέσουν το πρόσχημα, για να πληγεί η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση προς όφελος αλλότριων συμφερόντων.

ΦΟΙΒΟΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ