Ας αντιληφθούμε έστω και τώρα, που η Τουρκία εκδηλώνει την επεκτατική της βουλιμία σε βάρος και της ΑΟΖ, ότι η μεγαλύτερη δύναμή μας είναι η αταλάντευτη διεκδίκηση του δικαίου μας

Η απορία ή ερώτημα που υποβλήθηκε δημόσια από τον Πρέσβη των ΗΠΑ προς τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ περί την ΑΟΖ καταδεικνύει πόσο καταθλιπτικό είναι να διαπραγματεύεται μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η Κυπριακή Δημοκρατία, λύση σε ένα πρόβλημα εισβολής και κατοχής με προδιαγραφές όμως ανελεύθερες και αντιδημοκρατικές, ως επιδιώκει να το επιβάλει η Τουρκία με τη σύμπραξη άλλων.

Συμμετέχουμε, δηλαδή, για σαράντα χρόνια στην αυτοκατάργηση του πιο πολύτιμου κεκτημένου μας (αναγνωρισμένο διεθνώς Κράτος), όχι μόνο για ό,τι αφορά τη λύση του Κυπριακού κατά το Διεθνές και Ευρωπαϊκό δίκαιο, αλλά τώρα και για ό,τι αφορά τα αναφαίρετα δικαιώματά μας περί την ΑΟΖ. Κατάσταση που προσμετρά ως παραδοχή αδυναμίας ή ηττοπάθειας και στοιχείο εκμηδενισμού της σημασίας της αναγνώρισης διεθνώς της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Οι κενές ουσίας φιλοφρονήσεις, οι επιφανειακές υποσχέσεις και τα χαμόγελα των αρχηγών του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων «φίλων» ή «στρατηγικών εταίρων», δεν έπρεπε να απονευρώσουν τη δίκαιη διεκδίκησή μας. Τέτοιες γενικότητες δεν αρκούν και ούτε, βέβαια, αποτελούν δείγματα εκπλήρωσης της υποχρέωσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλων προς επιβεβαίωση του σεβασμού στις αρχές δικαίου.

Ουσιαστικά συντρέχει αδράνεια έως αδιαφορία ή ανοχή, έναντι στην Τουρκία που συνεχίζει έτσι τον παράνομο σφετερισμό όχι μόνο του εδάφους τής κατεχόμενης περιοχής, επιβάλλοντας ξεκαθάρισμα και ρατσιστικό διαχωρισμό, πρόσθετα προς τον μεθοδευμένο παράνομο εποικισμό, αλλά και δημιουργώντας στην πράξη νέα κατάσταση πραγμάτων για μελλοντικές νέες διεκδικήσεις της, σε σχέση με την περιβάλλουσα θάλασσα της Κυπριακής Δημοκρατίας, χώρα η οποία είναι το ανατολικότερο σημείο της ίδιας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα των διαχρονικών υποχωρήσεών μας, ενώ όταν η Κυπριακή Δημοκρατία διεκδικεί, έχει επιτυχίες. Ας θυμηθούμε την 4η Διακρατική Προσφυγή και την καταδίκη της Τουρκίας από το ΕΔΑΔ (ήδη και από την Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης).

Ας θυμηθούμε ότι ενώ εξελίσσετο η εισβολή, η μικρή Κύπρος αξίωσε στα πλαίσια του άρθρου 24(2) του καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ και πέτυχε, όπως το Συμβούλιο Ασφαλείας καταδικάσει την εισβολή, καλώντας μάλιστα όλα τα κράτη μέλη, άρα και την Τουρκία, να σεβαστούν την κυριαρχία, ανεξαρτησία και ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας (ψηφίσματα 253/20.7.1974 και 360/16.8.1974). Λίγους μήνες αργότερα, να θυμίσω το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας 356/13/12/1974 και της Γενικής Συνέλευσης 3112/10.01.1974, που επιτακτικά έθεσε θέμα επιστροφής όλων των προσφύγων.

Ας θυμηθούμε την «ανακήρυξη» του ψευδοκράτους, που έγινε στις 15.11.1983, ως ένα επόμενο βήμα για τουρκοποίηση μετά την εισβολή του 1974 και το γεγονός ότι τρεις ημέρες μετά (18.11.1983), το Συμβούλιο Ασφαλείας μετά από διεκδίκηση δική μας καταδίκασε την απόπειρα αυτή ως νομικώς άκυρη. Κάλεσε δε όλα τα κράτη μέλη να μην το αναγνωρίσουν, αφού το μόνο νόμιμο και αναγνωρισμένο κράτος είναι η Κυπριακή Δημοκρατία (ψήφισμα 541/83). Όταν δε η Τουρκία αντάλλαξε «πρέσβεις» και το ψευδοκράτος προχώρησε σε «συνταγματικό δημοψήφισμα» και σε «εκλογές», υπήρξε νέο καταδικαστικό ψήφισμα, το 550 του 1984.

Είναι προφανές ότι η Κύπρος όταν αντιστεκόταν και διεκδικούσε καθαρές θέσεις, πετύχαινε να θωρακίζει τον δίκαιο αγώνα της. Όμως εμείς οι ίδιοι αφήσαμε χωρίς αξιοποίηση τα ψηφίσματα αυτά με διαδοχικές υποχωρήσεις. Η ανακήρυξη του ψευδοκράτους, πέρα από σαφέστατη παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου, ήταν η πιο έκδηλη καταπάτηση των συμφωνηθέντων ως «ιστορικός συμβιβασμός», του 1977 και 1979. Έπρεπε αυτή η ενέργεια της παράνομης ανακήρυξης να αποτελούσε το τέλος της εθελότυφλης ψευδοελπίδας ότι η Τουρκία θα συνέβαλλε σε λύση δίκαιη με σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκαταλείποντας τα σχέδια και μεθοδεύσεις της κατά της Κύπρου.

Άρα έπρεπε την επομένη της ψευδοανακήρυξης να διαφοροποιηθεί η πολιτική μας και έπρεπε να είχαμε επαναφέρει ως μόνη και ξεκάθαρη διεκδίκηση ό,τι δικαιούμαστε, κατά το Διεθνές Δίκαιο. Ας αντιληφθούμε έστω και τώρα, που η Τουρκία εκδηλώνει την επεκτατική της βουλιμία σε βάρος και της ΑΟΖ, ότι η μεγαλύτερη δύναμή μας είναι η αταλάντευτη διεκδίκηση του δικαίου μας. Διαφορετικά, χωρίς διεκδίκηση και εξασφάλιση σεβασμού των δικαιωμάτων μας, χανόμαστε!

ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος