Δεν τολμώ να κάνω τις συγκρίσεις. Γιατί φοβούμαι μήπως και αδικήσω το ζωικό βασίλειο, που η φύση με τόση σοφία έχει δημιουργήσει…

Αναφερόμαστε συχνά στον νόμο της ζούγκλας, όταν θέλουμε να περιγράψουμε μια κοινωνία που λειτουργεί χωρίς κανόνες. Όχι πως δεν υπάρχουν τέτοιοι κανόνες στο χαρτί. Προς Θεού.

Η κυπριακή κοινωνία και το Σύνταγμα έχει και νομικό σύστημα διαθέτει με μια σειρά από νόμους που διαπερνούν την περίοδο της βρετανικής κατοχής της νήσου και φτάνουν μέχρι τα οθωμανικά φιρμάνια. Εφαρμογή αυτών των κανόνων δεν καταφέρνει να πετύχει. Όχι πάντοτε. Να μην την αδικούμε κιόλας: Όταν πρόκειται για μικρούς και ασήμαντους, οι κανόνες και οι νόμοι εφαρμόζονται πάντοτε. Ανελλιπώς και σε όλη τους τη λεπτομέρεια. Όταν πρόκειται για μεγαλόσχημους είναι που το γρανάζι σκαλώνει. Και όταν φτάνει κανείς στα υψηλότατα δώματα, τότε είναι που ο τροχός τρακάρει τελείως και το σύστημα αρχίζει να αποσυντίθεται και να χρειάζεται απαραιτήτως συντήρηση ή αλλιώς μεταρρύθμιση, όπως τη λένε σήμερα.

Είναι οι πιο πάνω παρατηρήσεις που δημιουργούν στο φτωχό μου μυαλό την εικόνα της ζωικής κοινωνίας στη ζούγκλα. Και πάλι δεν τολμώ να κάνω τις συγκρίσεις. Γιατί φοβούμαι μήπως και αδικήσω το ζωικό βασίλειο, που η φύση με τόση σοφία έχει δημιουργήσει. Εκεί οι κανόνες εφαρμόζονται πιστά και πάνω σε όλους του υπηκόους του ζωικού βασιλείου. Ισχύει το θέσφατο: «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό». Δεν υπάρχουν εξαιρέσεις, φιλίες, κουμπαριές, πλούσιος ή φτωχός. Αν είσαι λέοντας κατασπαράσσεις το ελάφι, ας πούμε, καλοτρώγεις και τύψεις δεν έχεις. Ούτε δικαστήρια ούτε συζητήσεις ή επαναστάσεις από κάποιους ατίθασους.

Στη δική μας κοινωνία των πολιτών τα πράγματα δυσκολεύουν. Εδώ δεν έχει σημασία ο κανόνας, ο γραπτός ή ο άγραφος. Παραβιάζονται όλοι οι νόμοι ανεξαιρέτως. Ό,τι παράνομο είναι νόμιμο. Φτάνει να κατέβει στον νου κάποιου ότι αυτός είναι ο εξυπνάκιας και οι υπόλοιποι… τρώνε κουτόχορτο. Ωχριά τότε η ζούγκλα μπροστά στη δική μας κοινωνία. Καλή ώρα όπως και στις μέρες μας, που κάθε μέρα που ξημερώνει, ξέρουμε εκ των προτέρων ότι, νέο σκάνδαλο θα ξεσπάσει, και το παλιό ή το χτεσινό έχει πέσει στα μαλακά, όπως λέμε, ή ξεχάστηκε.

Άραγε θα βρεθεί κάποτε και στην ανθρώπινη κοινωνία, τη δική μας, ένας «λέοντας» να επιβάλει τον νόμο και την τάξη και μάλιστα να ξεπεράσει τον νόμο της ζούγκλας, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και να ισχύσουν στην πράξη οι ανθρώπινοι νόμοι όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι έναντι του νόμου; Είναι η ελπίδα μου και η ευχή μου.