- Πρώτη Παγκόσμια Διακήρυξη των Δικαιωμάτων των Γυναικών
Ότι και καλά περιμέναμε την έρευνα να μας τα πει, λες και ζούμε σ’ άλλον πλανήτη! Ισομισθία, λέει, άντρας εκατόν ευρώ, γυναίκα ογδόντα, στην ίδια δουλειά! Στερεότυπα, μας είπε η Υπουργός, που διαιωνίζονται μέσα από την εκπαίδευση, τον διαχωρισμό σε επαγγέλματα ανδρικά και γυναικεία, τη νοοτροπία, τα ήθη που καλά κρατούν. Σωπάτε καλέ!
Φέρνεις, ως παλιά καραβάνα στον αγώνα για την αξιοπρέπεια της γυναίκας, την πρώτη εκείνη διακήρυξη του ΟΗΕ, στις 7 Νοεμβρίου 1967, με τα έντεκα άρθρα της για τα δικαιώματα των γυναικών: Εξασφάλιση κάθε δικαιώματος στην εκπαίδευση, ισομισθία, άδειες, προστασία της μητρότητας, κατάργηση κάθε μορφής εκμετάλλευσης (εδώ κι αν προκόψαμε!). Σαράντα επτά χρόνια, ένα τσιγάρο δρόμος, και κερδήθηκαν τόσα, ευκαιρίες, παροχές, επιδόματα, στήριξη. Δεν θες και πολύ, το καβαλάς εκείνο το φαρί της μνήμης, να μπροστά σου εικόνες λες χθεσινές!
Σχολείο; Τα γράμματα είναι για τα παιδιά, όχι για τα κορίτσια. Εκείνα να γίνουν γυναίκες απ’ τα δεκατέσσερα, να κάνουν παιδιά! Να κουβαλάνε νερό σε κάδους, να βράζουν ρούχα σε χαρτζιά με ξύλα, να μπαλώνουν τρύπες κάθε λογής, να μαντάρουν κάλτσες, να πλέκουν, να καθαρίζουν, να μαζεύουν ελιές, να θερίζουν, ν’ αρπάνε το τρακτέρ και να οργώνουν τα χωράφια, να φορτώνονται κοφίνια με πατάτες. Ε, και ν’ αρπάζουν και καμιά ξιστρεφτή από τον αφέντη, σπορ στο οποίο επιδίδονται ακόμα οι άντρες.
Να βγει, να ξεδώσει; Να πάει πού; Νύχτα κυκλοφορούσαν μόνο οι μαμές και οι…άλλες. Δεκαετίες ’50, ’60 ακόμα και ’70. Επίδομα γάμου; Να είν’ καλά το συγγενολόι, ό,τι μπορούσε. Επίδομα ορφάνιας; Για ρωτήστε κανένα που παιδί ορφάνεψε τότε να σας πει τι σήμαινε, τι πόρτες έπρεπε να χτυπήσει η μάνα για να το μεγαλώσει. Επίδομα χηρείας; Για ρωτήστε καμιά που χήρεψε τότε να σας πει πόσες δουλειές, μέρα και νύχτα, χρειαζόταν να κάνει για να μεγαλώσει παιδιά και να ’ναι ως «στερημένη» εύκολος στόχος των αδηφάγων επίσης στερημένων ανδρών εκείνων των καιρών (δεν γινόταν τότε εισαγωγή όμορφων, φτωχών και αναγκαστικά διαθέσιμων αλλοδαπών).
Προσγειώνεσαι! Μπροστά σου γυναίκες επιστήμονες, υπουργοί, επίτροποι, διοικήτριες, επιχειρηματίες, με αυτοπεποίθηση και «θέλω». Σκοντάφτεις μπροστά στο μπέρδεμα των φύλων. Από τη μια «ανδρόγυνα» όντα μέσα σε ακριβά κοστούμια, με χαρτοφύλακα, ύφος και τσαμπουκά, από την άλλη, τρομαγμένα αντράκια που ψάχνουν την εικόνα τη χθεσινή της μάνας τους (το οιδιπόδειο θερίζει αιώνες τώρα). Φέρνεις μπροστά σου τα εκατομμύρια απλές γυναίκες εργαζόμενες που παλεύουν να επιβιώσουν -όχι να ζήσουν, δεν είναι τόσο απαιτητικές!- Και που πέφτουν συχνά θύματα και γυναικών που έχουν πια τη δύναμη. Όμορφος κόσμος, ηθικός, ανδρικά πλασμένος και κακά αντιγραμμένος. Ξέφτισμα σχέσεων, απομάκρυνση, η αυτάρκεια οδηγεί σε μοναξιά κι εγωισμό απύθμενο.
«Εγώ για μένα, εσύ για σένα» το μότο των καιρών. Άραγε ποιους παλιούς λογαριασμούς, που κουβαλάμε στο κύτταρό μας, ξοφλάνε οι νέες γενιές γυναικών; Ένα τσιγάρο δρόμος από την 7η Νοεμβρίου 1967! Φωτεινές εξαιρέσεις τα ζευγάρια που κατορθώνουν μέσα σε αληθινή σύμπνοια, με σεβασμό, εκτίμηση κι αγάπη να ζουν τους δύσκολους αυτούς καιρούς. Κι αναρωτιέσαι: Μήπως να ψάξουμε με περισσότερη συναίσθηση, ειλικρίνεια και καλή διάθεση, άντρες και γυναίκες, να δούμε τι καπνό φουμάρουμε τελικά; Λέμε, μήπως;
ΑΛΕΚΑ ΓΡΑΒΑΡΗ-ΠΡΕΚΑ
