«Θέλουμε λύση χθες», προσφιλής έκφραση του πρώην Προέδρου Γ. Βασιλείου, εμβληματική της ρεαλιστικής πολιτικής του. Χαρισματικός και πρόσχαρος, ειλικρινής και έτοιμος για την όποια λύση, φτάνει να ξεμπερτέψουμε με το κυπριακό πρόβλημα και να ασχοληθούμε απερίσπαστοι στην οικονομική ανόρθωση. Αυτό αφήνουν να νοηθεί όσοι ασπάζονται τη θέση αυτή, π.χ. ο Νομπελίστας μας στα οικονομικά και άλλοι «παράγοι» του τόπου.

Στα πλαίσια αυτά υπάρχουν και άλλοι, που δεν είναι τόσο ευγενείς και βρίζουν όσους καταψήφισαν το Σχέδιο Ανάν. Αυτοί οι τάχα χαπαρεμένοι επισείουν τον παμπούλα πως, κάθε φορά που έρχεται ένα σχέδιο λύσης, είναι χειρότερο από το προηγούμενο. Όρθον το επιχείρημα, όπως έλεγε και ο Μακάριος. Αυτό είναι η μισή αλήθεια. Όταν δεν έχουμε ηγέτες άξιους, με πνεύμα αυτοθυσίας και ανεπαρκείς, όταν δεν κάνουμε κανέναν αγώνα, όταν και την άμυνα την θεωρούσαμε σοβινισμό και «επιθετικό πόλεμο», τότε είναι φυσικό να μας εμπαίζουν οι ξένοι και φυσικά οι Γκρίζοι Λύκοι της Τουρκίας.

Κάθε σκεπτόμενος άνθρωπος πρέπει να παραδεχθεί ότι ΝΑΙ, υπήρχαν χαμένες ευκαιρίες τόσο στα σχέδια (στο κάτω-κάτω ας τα διαπραγματευόμασταν) όσο και άμεσες ευκαιρίες, όπως τότε με την εδώ παρουσία της Ελληνικής Μεραρχίας. Το να λέμε όμως ευκαιρία το Σχέδιο του Ανάν, είναι απαράδεκτο.

Ας μας πουν οι ρεαλιστές μια έστω συμφωνία διαχρονικά που να την έχουν τηρήσει οι Τουρκαλάδες. Στη «Σημερινή», στη στήλη «Σαν σήμερα» (σελ. 28), δημοσιεύεται η αναφορά στη συμφωνία του 1462 για το Κάστρο της Μυτιλήνης μεταξύ του Νικολάου Γκατιλούζι και του Σουλτάνου Μεχμέτ Β΄. Οι Τούρκοι, παρασπονδώντας κατέσφαξαν και λεηλάτησαν τους κάτοικους (Έλληνες).

Από τότε (15ος αιώνας) μέχρι σήμερα το αιμοβόρο τουρκικό κράτος παραμένει αναλλοίωτο! Το ζήσαμε στην Κύπρο. Τις βαρβαρότητες, τα ψεύδη, την ανανδρία, την παμπεσιά. Δεν τήρησαν ούτε την κατάπαυση του πυρός τον Ιούλιο - Αύγουστο 1974. Δεν σεβάστηκαν τους αιχμαλώτους. Ούτε γυναίκες και παιδιά. Ούτε τη συμφωνία στην Καρπασία το 1975 με τον Γλαύκο Κληρίδη τήρησε. Η Τουρκία, η «υπερδύναμη» της περιοχής που το παίζει τσαμπουκάς εκ του ασφαλούς, κανένα δεν φοβάται. «Άχρι καιρού»… βεβαίως. Όταν έλθουν τα πάνω - κάτω!

Πώς τώρα οι Ανανιστές και υβριστές όλων ημών που καταψηφίσαμε το ολέθριο Σχέδιο Ανάν, περιμένουν να εμπιστευτούμε τους Αττίλες, αυτούς που διαχρονικά παρουσιάζουν τα ιδιώματα που περιγράφονται πιο πάνω; Και το χείριστον: Σε περίπτωση αποδοχής του ολέθριου Σχεδίου δεν θα είχαμε καμιά ελπίδα σωτηρίας. Διαβάστε τις πρόνοιές του. Φρίκη!

Σε τελική ανάλυση, «ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται», λέει ο λαός. Από τη στιγμή που καταπατήθηκαν όρκοι ιεροί που έγιναν και δημοσίως κατ' επανάληψιν, δεν έχουμε υπόθεση! Διότι «τον ψεύτικο όρκο μην τον αγαπάτε, διότι όλα αυτά τα εμίσησα λέγει Κύριος» (Προφήτης Ζαχαρίας 8, 17 - Παλαιά Διαθήκη).

Α. Γ. ΚΟΥΦΤΕΡΟΣ