Επικρατεί η άποψη τελευταία ότι οι έγκυρες αναλύσεις, ακόμα και στην πολιτική, πρέπει να γίνονται στο πνεύμα των θετικών επιστημών μέσα από τις διαδικασίες και μεθόδους τους.

Οι απόψεις αυτές έχουν τη βάση τους στη θεώρηση του Κόμπτε, του ανθρώπου που επινόησε τον όρο κοινωνιολογία τον 19ον αιώνα, ότι η κοινωνία έχει περάσει τρια στάδια, το θεολογικό, το μεταφυσικό και το επιστημονικό. Παρόλο που κανένας δεν αμφισβητεί την ανίχνευση ορισμένων μεταβάσεων στην κοινωνία ή ότι η σύγχρονη προσέγγιση περιέχει στοιχεία σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, δεν πρέπει να εξαπατώμαστε ότι είναι ένα μοντέλο μόνο.

Οι απόψεις αυτές που εκφράζονται από τον Μ. Ατταλίδη, πρόεδρο του Συμβουλίου Γεωστρατηγικής, έχουν αυτήν την προσέγγιση. Η θεώρηση όμως αυτή έχει αρκετά αδύνατα σημεία, που ελάχιστα έχουν αναφερθεί.
Η δήλωση εμπεριέχει το νόημα ότι η πολιτική μπορεί να εκφραστεί και να πετύχει όταν το υποκείμενό της διαχειριστεί με μαθηματικούς τρόπους και το τυπικό πλαίσιο θεώρησης.

Έχοντας παρακολουθήσει απόψεις σχετικά με τον ρόλο των ακαδημαϊκών στη διαμόρφωση πολιτικής, οφείλω να πω ότι τουλάχιστον αυτή η άποψη δεν είναι δεκτή σε μεγάλο τμήμα της κοινωνίας στο εξωτερικό, τουλάχιστον εκτός σύγχρονων ακαδημαϊκών.

Η άποψή μου είναι ότι η άσκηση πολιτικής είναι το αντίθετο με τη χρήση θετικιστικών προσεγγίσεων αλλά μοιάζει περισσότερο με τη χρήση σταθμίσεων, ψυχολογία του λόγου, τόλμης όποτε χρειαστεί και μιας αντίληψης οραματιστικής.

Η ανάλυση μέσω θετικιστικών μεθόδων για την πολιτική μπορεί να προσφέρει μιαν άρτια ανάλυση αλλά πέρα από αυτό στερεί από ευελιξία, δυναμισμό κ.ά.
Αντίθετα, αν είναι ο αποκλειστικός τρόπος θεώρησης, μπορεί να μας στερήσει από αναγωγές που θα μπορούσαν να αποδειχτούν καίριες για τη λήψη επιτυχών αποφάσεων.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής