Αττίλας, λοιπόν, και Μπαρμπαρόσα, αιματοδιψείς Ούννοι και πειρατές της Μεσογείου, αντίστοιχα, μας σφαγιάζουν και μας πολιορκούν και πάλι στον τόπο της ιστορίας
Στέκομαι σήμερα στη σημειολογία των ονομάτων, με αφορμή όσα εσχάτως μας προέκυψαν εξαιτίας της βάναυσης και επαναλαμβανόμενης επιθετικότητος των Τούρκων, που μας προκαλούν και μας φοβίζουν και μας τρομοκρατούν, επιχειρούντες απροκάλυπτα να μας αφανίσουν. Έτσι προκλητικώς και αναιδώς κατακλύζουν αιώνες τώρα τον τόπο της ιστορίας, πνίγοντες στο αίμα όσους ανθίστανται στην άλογη βία τους και στον διαχρονικό επεκτατισμό τους. Στέκομαι σήμερα, εις το μέσον της δεύτερης δεκαετίας του 21ου αιώνος, στους αθλίους εκείνους Οθωμανούς, που υπερφιάλως και αλαζονικώς ασχημονούν και πάλι.
Σε όλους εκείνους τους εισβολείς και επιδρομείς εκ Τουρκίας στέκομαι, που επαίρονται προκλητικώς και επιχειρούν να διαγράψουν τη βαρβαρότητα και τη σφαγή και τα εγκλήματά τους κατά της ανθρωπότητος. Έτσι επέλεξαν, εισβάλλοντες στην Κύπρο, να προσδώσουν στις πολεμικές και ληστρικές και πειρατικές επιχειρήσεις τους, πρώτα το όνομα του βασιλέως των Ούννων Αττίλα, του σφαγέως εκείνου των λαών, και έπειτα του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα, του πειρατού του Αιγαίου και της Μεσογείου, μετέπειτα ναυάρχου του στόλου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, την οποία ονειρεύονται ή σχεδιάζουν απροκάλυπτα να επαναφέρουν ιστορικώς.
Τον Αττίλα, αρχηγό των Ούννων, ανέσυραν πρώτα από τη λήθη της ιστορίας το 1974, εισβάλλοντες στην Κύπρο και σφαγιάζοντες τους Έλληνες Ορθοδόξους.
Νομαδικός λαός από τις στέπες της Μογγολίας οι Ούννοι, ως εισβολείς κατέσφαξαν τις επαρχίες του Ανατολικού και Δυτικού Ρωμαϊκού κράτους, για να χαθούν και να εξαφανισθούν από τον τόπο της ιστορίας, ύστερα από όσα δεινά επέφεραν. Μετά τον θάνατο του Αττίλα στα 452 μ. Χ., το κράτος των Ούννων διελύθη και έσβησαν τα ίχνη του από την ιστορία, διαβάζουμε στα παλαιά εγχειρίδια. Να, σκέφτομαι, σημειολογία της σφαγής και της επέλασης των βαρβάρων της Ανατολίας, κατά τρόπον υπερφίαλο, που επέλεξαν οι Τούρκοι το 1974. Αλλά και η σημειολογία της προδιαγεγραμμένης συντριβής του κακού.
Τώρα η Τουρκία εισβάλλει πειρατικώς στη θάλασσα της Κύπρου με το ερευνητικό σκάφος «Μπαρμπαρός», συνοδευόμενο από τα πολεμικά πλοία της. Εκεί, στις αγιασμένες θάλασσές μας. Έτσι ανέσυραν και πάλι οι Τούρκοι από την ιστορία τον πειρατή εκείνο Μπαρμπαρόσα, με τη σημειολογία της σφαγής και του θανάτου και του φόβου και του τρόμου των νησιών, για να ηγηθεί της νέας πειρατείας που επιχειρούν σε βάρος της Κύπρου. Και σκέφτομαι εκείνο το «Τουλάχιστον στην θάλασσά μας πλέουμε· / Νερά της Κύπρου, της Συρίας και της Αιγύπτου/ αγαπημένα των πατρίδων μας νερά», όπως έγραφε ο Καβάβης στο ποίημά του «Επάνοδος από την Ελλάδα».
Ο πειρατής Χαϊραντίν, λοιπόν, Μπαρμπαρόσα, ο Έλλην εξωμότης κατά την παράδοση της ιστορίας, από τη Λέσβο, σουλτάνος του Αλγερίου και Μπεϊλέρ Μπέης, αρχιμπέης του, ναύαρχος των Οθωμανών, φόβος και τρόμος των νησιών, περιφέρεται ξανά πειρατικώς στις θάλασσές μας.
Σκέφτομαι εκείνα τα χρόνια και τη διαδρομή του Μπαρμπαρόσα, με την πολιορκία και την καταστροφή της Κέρκυρας, τη λεηλασία της Πάργας, την ερήμωση των Κυθήρων, την καταστροφή των Κυκλάδων, πλην της Τήνου, έτσι διαβάζουμε, την καταστροφή της Αίγινας, την κατάληψη της Σκιάθου, την καταστροφή των Σποράδων, την εισβολή του στην Κρήτη και τόσα άλλα δεινά και φοβερά. «Μπαρμπαρός», λοιπόν, το ερευνητικό πειρατικό σκάφος των Τούρκων, όπως «Χαϊραντίν Μπαρμπαρόσα» ονομάσθη το θωρηκτό του τουρκικού στόλου κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο που κατεβύθισαν οι Άγγλοι στα Δαρδανέλια το 1915.
Επιστρέφω, λοιπόν, στη σημειολογία των ονομάτων, που παραπέμπει στη λεηλασία, τη σφαγή, την πειρατεία. Αττίλας, λοιπόν, και Μπαρμπαρόσα, αιματοδιψείς Ούννοι και πειρατές της Μεσογείου, αντίστοιχα, μας σφαγιάζουν και μας πολιορκούν και πάλι στον τόπο της ιστορίας.
Με εκείνη τη σημειολογία, που παραπέμπει στην πειρατεία, τη σφαγή, τη βία, τη λεηλασία, τις δηώσεις και τον κατατρεγμό. Αυτά αναδεικνύουν και σε αυτά σημειολογικώς αναφέρονται οι Τούρκοι προ των θυρών της Ευρώπης και εντός των τειχών του ελληνισμού. Για όλα αυτά επαίρεται η πολιτική ηγεσία των Τούρκων, αγνοώντας το διαχρονικό μήνυμα και το τίμημα της υπεροψίας και της μέθης, που είναι η συντριβή και ο αφανισμός και η λήθη της ιστορίας.
