Η επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και κατ’ επέκταση του κυπριακού ελληνισμού υπό καθεστώς ομηρίας και διαρκούς απειλής είναι μια πολυσύνθετη υπόθεση, ιδιαίτερα απέναντι σε μια ολοένα και πιο προκλητική Τουρκία. Το απαιτούμενο για την εξισορρόπηση και αντιστάθμιση της υπέρμετρης αυτής απειλής, είναι η αντιπαραβολή πολιτικής, στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος.

Είναι βέβαια αυτονόητο ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν μπορεί να προβάλει ικανοποιητική ισχύ και στους τρεις αυτούς τομείς. Εδώ ακριβώς είναι που πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να κατευθυνθούμε προς δύο βασικούς άξονες διαμόρφωσης μιας νέας εθνικής εξωτερικής πολιτικής.

Άξονας 1: Θα πρέπει να αποστασιοποιηθούμε από τις «εξασφαλίσεις» των Αγγλοαμερικανών. Τα συμφέροντα του Η.Β. βρίσκονται σε αντιδιαστολή με τα δικά μας εδώ και δύο αιώνες τουλάχιστο, ενώ τα συμφέροντα των Αμερικανών βρίσκονται σε πλήρη… σύγχυση.

Είναι χαρακτηριστικό ότι από τη μια προσπαθούν να εμποδίσουν Ρωσο-Ιρανική διέξοδο στη Μεσόγειο μέσω Συρίας, ενώ προσπαθούν ταυτόχρονα να καταστείλουν τον ISIS που οι ίδιοι εξέθρεψαν, διότι έχει στραφεί ενάντια στους Κούρδους. Οι Κούρδοι οι οποίοι είναι σύμμαχοί τους στο Ιράκ, αλλά «τρομοκράτες» στην Τουρκία, προσπαθούν πλέον βάσει Αμερικανο-Ισραηλινής στρατηγικής, να δημιουργήσουν ανεξάρτητο κράτος. Οι Αμερικανοί επέδειξαν επίσης επαρκές ενδιαφέρον για τον ορυκτό πλούτο της Κύπρου ώστε να «απεγκλωβίσουν» την Ε.Ε. από το ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά έρχονται με αυτόν τον τρόπο σε αντιπαράθεση (;) με την Τουρκία που αποτελεί σύμμαχο στην περιοχή, κατά του ρωσικού «επεκτατισμού».

Άξονας 2: Με δεδομένη τη γενικότερη αδυναμία της Ελλάδας στην παρούσα χρονική συγκυρία και το γεγονός ότι η Τουρκία με την εξωτερική πολιτική Νταβούτογλου έχει διαρρήξει τις σχέσεις της σχεδόν με όλους στην περιοχή, αυτό που απαιτείται πλέον είναι η δημιουργία μιας συμμαχίας στην Ανατολική Μεσόγειο, στη δημιουργία της οποίας θα πρέπει να πρωτοστατήσει η Κυπριακή Δημοκρατία κεφαλαιοποιώντας τις διαχρονικά άριστες σχέσεις που διατηρεί με όλες τις εμπλεκόμενες χώρες.

Ένας τέτοιος οργανισμός-συμμαχία στην ανατολική Μεσόγειο είναι πλέον εφικτός, καθώς ευνοείται από την πολυ-πολικότητα στην οποία ωθείται η διεθνής γεωπολιτική σκηνή, με την παράλληλη εξασθένηση και υποχώρηση της αμερικανικής μονοκρατορίας. Η Ελλάδα έχει εκ των πραγμάτων ρόλο στην περιοχή και παραμένει η σταθερή στήριξή μας. Το Ισραήλ πέρα από την ίδια αποτρεπτική ισχύ του, λόγω της «ιδιαίτερης» σχέσης του με τις ΗΠΑ θα αποτελεί τον δίαυλο επικοινωνίας-επηρεασμού της αμερικανικής πολιτικής προς όφελος του κοινού μας σκοπού, ενώ η Αίγυπτος ως ηγέτιδα χώρα του αραβικού κόσμου θα αποτελεί τον σύνδεσμό μας στις αραβικές χώρες και την ισλαμική διάσκεψη.

Με δεδομένο ότι μια τέτοια εξέλιξη ικανοποιεί τα συμφέροντα όχι μόνο της Κύπρου, αλλά ιδιαίτερα του Ισραήλ καθώς και της Ελλάδας και Αιγύπτου, είναι πιστεύω επιτακτική η ανάγκη για άμεση προσήλωση και προώθηση της πιο πάνω πολιτικής-στρατηγικής, η οποία είναι και η μόνη που μπορεί να εγγυηθεί όχι μόνο καλύτερες προϋποθέσεις στην επίλυση του εθνικού μας θέματος, μεταβάλλοντας δραματικά το ισοζύγιο δυνάμεων υπέρ μας, αλλά και γενικότερα την περιφερική ασφάλεια και ευημερία.

ΜΑΡΙΟΣ ΟΡΦΑΝΟΥ
Μέλος Κ.Ε. ΔΗΚΟ Μέλος Ε.Ε. ΔΗΚΟ Λεμεσού