Κάποτε είχα γράψει ένα άρθρο με τίτλο «Το σημαντικό τού να είσαι Κύπριος», στο οποίο περιέγραφα με απαισιοδοξία τα γεγονότα, δηλαδή πώς μας αντιμετωπίζουν οι ξένοι. Αυτό, βέβαια, πάντοτε είναι αληθινό, αλλά δεν σημαίνει ότι από «τον ομφαλό της γης» πρέπει να πάμε στο άλλον άκρο, την πλήρη απαισιοδοξία.
Η Κύπρος βρίσκεται σήμερα σε μιαν από τις πιο δεινές περιόδους της νεότερης ιστορίας της. Η οικονομική κρίση, η ανεργία, η κρίση των τραπεζών, η διαφθορά, που προκαλούν την αβεβαιότητα. Ο κόσμος δεν είναι σίγουρος τι θα γίνει αύριο. Επιπλέον, η στάση του γείτονά μας, της Τουρκίας, που έγινε περισσότερο επιθετική από ποτέ μετά την εισβολή του 1974.
Όλα αυτά προκαλούν την απαισιοδοξία μέχρι βαθμού απελπισίας. Το κυριότερο είναι ότι προσοντούχοι νέοι μας μένουν στο εξωτερικό ή ακόμα μεταναστεύουν.
Μεταναστεύουν σε, κυρίως, μακρινές χώρες για να βρουν δουλειά, βεβαιότητα και μέλλον. Ξέρουν, όμως, τι κάνουν; Είναι σωστό ότι η Κύπρος περνά από μια δύσκολη περίοδο. Είναι, όμως, αρκετό αυτό για να φεύγουν; Παρ’ όλες τις δυσκολίες που περνά η χώρα μας, θα βρουν την ποιότητα ζωής της Κύπρου στον Καναδά ή στην Αυστραλία ή στις Βόρειες χώρες της Ευρώπης;
Ας κοιτάξουν στο ίντερνετ τις σημερινές θερμοκρασίες στο εξωτερικό: στη Μόσχα χιονίζει, στο Ταλίν στην Εσθονία, τέλος του Οκτώβρη η θερμοκρασία είναι κάτω από 0 βαθμούς Κελσίου. Στην Κύπρο έχουμε 26-30 βαθμούς Κελσίου. Και η ένταση της ζωής, οι αποστάσεις; Υψηλοί μισθοί αλλά σκοτώνει η εργασία και τα βάσανα της ζωής. Πάμε, λοιπόν, στο εξωτερικό αλλά ας μην πιστεύουμε ότι λύσαμε τα προβλήματά μας.
Στο εξωτερικό είμαστε πάντα ξένοι, δυστυχώς. D?racin?s (ξεριζωμένοι). Παρ’ όλα τα κακά μας, είναι ευτυχία να είσαι Κύπριος. Με τον ήλιο μας, την ιστορία μας χιλιετιών και, κυρίως, την πατρίδα μας. Αυτήν που πρέπει όλοι μας να προσπαθήσουμε να σώσουμε, να την κάνουμε όπως ήταν πριν.
Και κυρίως ελεύθερη, όπου οι κάτοικοί της θα είναι ευτυχισμένοι και όχι μίζεροι που θέλουν να την εγκαταλείψουν. Θα πουν ορισμένοι: αυτό είναι ένα φτηνό pep-talk, σοβινιστικό και εγωκεντρικό. Δυστυχώς, αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει και να μας κάνει να προσπαθήσουμε να σωθούμε την τελευταία στιγμή, τώρα που έχουμε φθάσει, δυστυχώς, στο χείλος του γκρεμού.
ΔΡ. ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΧΙΛΛΕΩΣ ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
[email protected]
Δικηγόρος, Διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων
