Δημοσιεύτηκε πρόσφατα στον εγχώριο Τύπο ένα άρθρο του κ. Γιώργου Χριστοδουλίδη, μέλους της συντονιστικής επιτροπής του Νεοκυπριακού Συνδέσμου, με τίτλο «Η πρόταση για ‘βελούδινο ημιδιαζύγιο’», στο οποίο ο συγγραφέας του αρνείται ευθέως, απερίφραστα και απροκάλυπτα την ελληνική εθνική ταυτότητα του 80% του κυπριακού λαού, δηλαδή του κυπριακού Ελληνισμού.

Προς τούτοις, καταφεύγει σε αιματολογικά δεδομένα, για να μας πει ότι «συγγενεύουμε αιματολογικά περισσότερο» με τους κατοίκους της Εγγύς Ανατολής, παρά με τους Έλληνες της μητροπολιτικής Ελλάδας. Αποσιωπά βέβαια εντελώς το αναντίλεκτο δεδομένο, πως «όλες οι σχετικές αιματολογικές μελέτες απέδειξαν ότι το DNA μας» είναι το ίδιο με αυτό των Κρητικών? αν πρόκειται βέβαια να καταφύγουμε σε αιματολογικά δεδομένα, για τον προσδιορισμό της εθνικής μας ταυτότητας. Αυτό πώς ερμηνεύεται, ότι οι Κρητικοί δεν είναι Έλληνες; Τι είναι ρατσισμός; Ο προσδιορισμός της εθνικής ταυτότητας τον 21ο αιώνα με φυλετικά κριτήρια, δεν είναι ρατσισμός;

Ο κ. Γιώργος Χριστοδουλίδης, ούτε λίγο ούτε πολύ, θεωρεί, περίπου, ιστορικό ατύχημα το ότι η μητρική-εθνική μας γλώσσα είναι η Ελληνική. Εύλογο ερώτημα: Γιατί οι Φοίνικες ή οι λεγόμενοι «Ετεοκύπριοι» δεν κληροδότησαν τη μητρική-εθνική τους γλώσσα ως μητρική-εθνική γλώσσα της συντριπτικής πλειοψηφίας των σύγχρονων Κυπρίων; Η ιστορική εξαφάνιση της φοινικικής ή και «ετεοκυπριακής» γλώσσας στην Κύπρο αλλά και στον κόσμο, είναι γεγονός εντελώς συμπτωματικό, πρόκειται περί παρωνυχίδας;

Λέει, μεταξύ άλλων, ο κ. Γιώργος Χριστοδουλίδης: «Επομένως, πρέπει να δώσουμε άλλον ορισμό στον όρο Ελληνοκύπριοι, όπως, πιθανώς, οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που μιλούν ελληνικά...». Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που έχουν ως μητρική-εθνική γλώσσα τους την Ελληνική, ονομάζονται και είναι Ελληνορθόδοξοι και δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά, απεναντίας, οι δύο έννοιες ταυτίζονται απολύτως, μεταξύ της ελληνικής ταυτότητας και της ελληνορθόδοξης ταυτότητας.

Τον ορισμό της ελληνικής εθνότητας τον έδωσε πριν από 2,5 χιλιάδες χρόνια ο Αθηναίος ρήτορας Ισοκράτης, ο οποίος υπήρξε ο πολιτικός μέντορας της μεγαλύτερης μορφής της Ιστορίας της Κύπρου, του Βασιλιά Ευαγόρα Α’ της Σαλαμίνας: «Έλληνες εισίν οι της παιδείας της ημετέρας μετέχοντες». Στο γλωσσικό ιδίωμα του Ισοκράτη, η λέξη «παιδεία» είχε την έννοια που έχει σήμερα η λέξη «κουλτούρα» (πνευματικός πολιτισμός). Κατά συνέπεια, σήμερα Έλληνες είναι οι μετέχοντες στον ελληνορθόδοξο (ελληνικό) πνευματικό πολιτισμό.

Όσον αφορά το Κυπριακό, λέει στο εν λόγω άρθρο του ο κ. Γιώργος Χριστοδουλίδης: «Μήπως οι πιθανότητες για επιβίωση και για ευημερία και ανάπτυξη δεν θα ήσαν μεγαλύτερες αν, αντί δύο χωριστά ανεξάρτητα κράτη, διαμορφώναμε μια στρατηγική για ένα κοινό, ανεξάρτητο κράτος για όλους τους Κυπρίους, στην κοινή μας πατρίδα που λέγεται Κύπρος;».

Η Κύπρος δεν μπορεί να αποτελέσει εξαίρεση από την εφαρμογή του Οικουμενικού και Ευρωπαϊκού Κώδικα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, στη δομή και τη λειτουργία αυτού του ΕΝΟΣ κοινού κράτους, που θα στεγάσει όλους τους Κυπρίους.

Ως εκ τούτου, το Ανθρώπινο Δικαίωμα «ένας άνθρωπος, μία ψήφος» (one man, one vote), που ενσωματώνεται στο άρθρο 21 της Οικουμενικής Διακήρυξης Περί Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948 του ΟΗΕ και στο άρθρο 25 του Διεθνούς Συμφώνου Περί Ατομικών και Πολιτικών Δικαιωμάτων (1966) του ΟΗΕ, θα πρέπει κατ’ ανάγκην να διέπει τη δομή και τη λειτουργία του ΕΝΟΣ κυρίαρχου κυπριακού κράτους. Ούτε και μπορούν να τεθούν ανεπίτρεπτοι περιορισμοί στις τέσσερεις βασικές ελευθερίες, επί τη βάσει φυλετικών κριτηρίων (εθνική καταγωγή των πολιτών της χώρας), διότι τότε θα έχουμε καθεστώς άπαρντχαϊντ τον 21ο αιώνα και εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης!

Το Κυπριακό παραμένει άλυτο για 40 χρόνια, επειδή ακριβώς η Τουρκία και η τ/κ ηγεσία επιδιώκουν αντιδημοκρατικό-ρατσιστικό καθεστώς, ταυτόσημο με τα καθεστώτα της Νότιας Αφρικής του Ντε Κλερκ και της πρώην Ροδεσίας του Ίαν Σμιθ, και μάλιστα υπό την ομπρέλα της επικυριαρχίας της Τουρκίας εφ’ όλης της Κύπρου, υπό την ψευδωνυμία απλώς της Ομοσπονδίας.

Η εθνική μας υπόθεση είναι ταυτόσημη με τον δημοκρατικό-εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα των Μαύρων της πρώην Ροδεσίας και της Νότιας Αφρικής, για εφαρμογή του ανθρώπινου δικαιώματος «ένας άνθρωπος, μία ψήφος» και για κατάργηση των πρακτικών άπαρντχαϊντ. Η εθνική μας στρατηγική στο Κυπριακό: Ο αγώνας για κατίσχυση των οικουμενικών Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

ΝΙΚΟΣ ΙΑΚΩΒΙΔΗΣ
Μέλος ΔΣ του Γλωσσικού Ομίλου Κύπρου