Συχνά η ζωή μάς πληγώνει. Κανείς δεν πέρασε άτρωτος από αυτόν τον κόσμο, όσο και αν οι περιστάσεις της ζωής τού ήρθαν βολικές. Κάπου θα τραυματιστεί, δεν γίνεται. Οι σαϊτιές θα τον πιάσουν. Εξαίρεση στον κανόνα, καμία. Πλούσιος ή πένης, άρχων ή αρχόμενος, νέος ή γηραιός. Όλοι κινούμαστε στον δρόμο, εκτεθειμένοι σε ανέμους και θύελλες. Το πότε θα ξεσπάσουν κανείς δεν το γνωρίζει. Και έτσι, εκεί που ξέγνοιαστοι οδεύουμε, φυσούν με ορμή από παντού. Και κουβαλούν κακά που δεν προλαβαίνεις καν να δεις ή να σκεφτείς από πού σου έρχονται. Και τότε στεναχωριέσαι.

Μιλώ ειδικά για πρόσωπα που σε απογοήτευσαν εκεί που δεν το περίμενες. Που τους είχες φίλους και σε πρόδωσαν. Που σου έδωσαν υποσχέσεις για δήθεν υποστήριξη, βοήθεια, εργασία. Που στηριζόσουν επάνω τους ως εραστής ή αγαπημένος και σε άφησαν. Όλα τούτα τα μπουρίνια σου προκαλούν ίλιγγο. Σε ταρακουνούν. Και όχι μόνο.

Αυτές όμως οι πληγές από χέρια οικεία πρέπει να γίνονται δοκιμαστήρια της υπομονής, της αδάμαστης θέλησης να συνεχίσουμε και χωρίς εκείνους πάνω στους οποίους στηριχτήκαμε. Και ας αφάνισαν τα όνειρά μας και ας γκρέμισαν τα σχέδια που κάναμε για εμάς ή εκείνους. Δεν είναι το τέλος. Όλα κινούνται στην πορεία τους. Και οι προδοσίες αυτές μέρος της πορείας είναι, σχεδιασμένες για τον καθένα. Έτσι, όταν η ζωή μάς πληγώνει, μη μένουμε καταγής πεσμένοι. Ας κρατήσουμε την αξιοπρέπεια και το θάρρος μας, αμετακίνητοι. Μόνο τα μάτια μας να κοιτάζουμε στον καθρέφτη. Έχουν μέσα τους τη σφριγηλότητα, ή είναι απλανή και ανέκφραστα όλως;

Ίσως τα πιο πάνω να φαίνονται συμβουλές για πράγματα ακατόρθωτα. Που δεν γίνονται, δεν μπορούν να διορθωθούν. Συμφωνώ. Τα συναισθήματα είναι κομμάτι ευαίσθητο και δεν επανέρχονται εύκολα, όποιες επικλήσεις στη λογική και αν κάνουμε. Απ' την άλλη, κάτι μου λέει να διαφωνήσω. Γιατί η ζωή θέλει πάλεμα και κάποιες φορές γινάτι. Αν απομονωθείς και χάσεις τα νερά σου, θα μείνεις μόνος, θα μπλεχτείς στον λαβύρινθο των σκέψεων. Και έτσι δεν θα βρίσκεις δρόμο να επιστρέψεις πίσω. Εκεί που σε έταξε η ζωή, η μοίρα, ο Θεός, όπως θέλεις πες το, αγωνίσου. Μόνο που πρέπει από τώρα και στο εξής να έχεις τα μάτια σου δεκατέσσερα.

Πρόσεχε πιότερο στη ζωή τους συνοδοιπόρους σου. Γιατί πολλές φορές ίσως σε εκθέσουν, σε κλονίσουν. Γιατί τους πίστεψες, άνοιξες την καρδιά σου και τους έδωσες θέση. Και ξαφνικά ένιωσες προδομένος από το φιλί του Ιούδα, από την προδοσία του Βρούτου, από τη διαβολή του. Έχεις την ικανότητα να το αντιληφθείς; Αυτό θα μείωνε τις πιθανότητες να βρεθείς ανάμεσα στους δυνατούς μανιασμένους αέρηδες που σηκώνουν όλοι αυτοί οι δήθεν.

Κοίταξε γύρω: Όλα ισοπεδώθηκαν στην εποχή μας. Έγιναν συνώνυμα. Δεν ξεχωρίζεις το ένα από το άλλο. Η φιλία, αυτή η πολύτιμη στέγη, έχει παραφθαρεί. Κατάντησε να είναι παρέα για να γεμίζει ο χρόνος. Όχι κάτι άλλο. Και η σχέση η ερωτική, αυτή η συνύπαρξη στο εμείς, άτυπη συμφωνία για ανταλλαγή σωμάτων και ηδονής. Και η αγάπη, αυτό το 1+1 ίσον 1, ξέπεσε κάποιες φορές. Έγινε υστερόβουλη μοιρασιά πραγμάτων. Μου δίνεις-σου δίνω. Και εκεί που ο ένας απ' τους δυο ζητά να βρει παρηγοριά στου άλλου το αγκάλιασμα, τα θεμέλια τρίζουν? ο έτερος εξευτελίζει κάθε που έκανες ή είπες, εκθέτει εις κοινήν θέαν την ψυχή σου και μάλιστα όπως ο ίδιος θέλησε και φαντάστηκε. Σε παραδίνει στην αγορά λασπολογώντας σε. Και τότε πληγώνεσαι.

Αδελφέ μου, βγήκες ήδη στη ζωή. Το παιχνίδι παίζεται με αυτούς τους όρους. Θα πληγωθείς αργά ή γρήγορα. Μόνο που δεν μπορείς να γνωρίζεις από ποιον. Από μια παλιά αγάπη, από έναν υποτιθέμενο φίλο, από έναν πολλά υποσχόμενο; Ένα έχω να σε συμβουλεύσω. Όταν η ζωή σε πληγώνει, μην τα βάζεις κάτω. Έχε λοιπόν έτοιμα τα γιατρικά. Σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος. Γιατί οι αγέρηδες όσο να πεις φυσάνε, και κάποτε με μποφόρ πιο πολλά από τα αναμενόμενα.

ΑΛΕΞΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
Διευθυντής στο Γυμνάσιο Αγίου Στυλιανού