Η ιστορία του Αχμέτ είναι μια μόνο από τις αμέτρητες θλιβερές ιστορίες του εμφυλίου πολέμου της Συρίας. Τον Αχμέτ τον γνώρισα πριν από έναν περίπου χρόνο στην Κύπρο και είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε αρκετές φορές για τον τόπο του. Ήταν αρκετά κατατοπισμένος και με βοήθησε αφάνταστα να αντιληφθώ τα πραγματικά αίτια αυτού του ανελέητου αδελφοκτόνου σπαραγμού. Ένας εμφύλιος που, κατά κύριο λόγο, οφείλεται στον θρησκευτικό φανατισμό μεταξύ των διαφόρων φυλών και κυρίως στο μίσος των σουνιτών εναντίον των σιιτών, των δύο δηλαδή κύριων μουσουλμανικών ιδεολογιών.

Οι σουνίτες, με τη βοήθεια της Άγκυρας, εκμεταλλευόμενοι το λεγόμενο κενό ισχύος και την «αραβική άνοιξη», μάχονται το καθεστώς Άσαντ, όχι βέβαια για να «απελευθερώσουν», όπως ισχυρίζονται, τον λαό της Συρίας από τον «τύραννο», αλλά για να επιβάλουν τον δικό τους ισλαμικό νόμο, με στόχο να κατασκευάσουν ένα κράτος που θα έχει την καθολική επιβολή της «σαρία» (ριζοσπαστικό ισλαμισμό-τζιχαντισμό-ισλαμικό κράτος, δηλαδή χαλιφάτο).

Μια θρησκευτική διαμάχη μεταξύ σουνιτών και σιιτών, που χρονολογείται από τον 7ο αιώνα, όταν μετά τον θάνατο του Προφήτη Μωάμεθ υπήρξαν τέσσερεις υποψήφιοι για τη διαδοχή του. Αυτά είναι, με λίγα λόγια, τα αιτία αυτής της ανελέητης μέχρις εσχάτων εμφύλιας σύγκρουσης. Και φυσικά αυτά είναι που εκμεταλλεύονται όλοι εκείνοι που ευελπιστούν να ωφεληθούν μέσα από τη διάλυση της Συρίας. Ανάμεσα σ' αυτούς είναι κατά κύριο λόγο η Τουρκία.

Ας έρθουμε όμως πάλιν στον Αχμέτ. Ο Αχμέτ ήταν εξαίρετος χαρακτήρας, έτοιμος πάντα να προσφέρει κάθε βοήθεια προς τους συνανθρώπους του, χαμογελαστός, γεμάτος ζωντάνια και όνειρα, που στα τριάντα χρόνια του είχε κιόλας κάνει οικογένεια και είχε τέσσερα παιδιά. Είχε μόνο μία σύζυγο, σε αντίθεση με τον πατέρα του που έχει τέσσερεις (νόμιμες όλες) και συνολικά 35 παιδιά! Απασχολείτο κυρίως σε γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες, τομείς στους οποίους υπάρχει απροθυμία απασχόλησης των Ελλήνων Κυπρίων, παρά την ανεργία που καλπάζει. Και όταν το έφερνε η κουβέντα, έριχνε και το ανάλογο ανάθεμα για κείνους που αιματοκύλισαν τη χώρα του!

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος που καταδίκαζε και αναθεμάτιζε τον εμφύλιο στην πατρίδα του, δυστυχώς δεν το απέφυγε. Κάποιοι προσπάθησαν να τον σταματήσουν, μα ο Αχμέτ δεν έβλεπε και δεν άκουγε! Η είσοδος στην πατρίδα, γνωστή σε όλους μας! Μόλις πέρασε τα σύνορα με την Τουρκία, ντύθηκε αντάρτης και βρέθηκε να πολεμά το καθεστώς του «τυράννου». Για δυο μόνο μέρες! Βαριά τραυματισμένος από τα πυρά της συριακής αεροπορίας, μεταφέρθηκε σε τουρκικό νοσοκομείο(!) Εκεί που έδωσε και έχασε την τελευταία μάχη του!

Φέρνοντας λοιπόν ξανά στο μυαλό μου τις κουβέντες που επί ώρες έκανα με τον Αχμέτ, αναρωτιέμαι ειλικρινά, πώς ένας νέος απολύτως ισορροπημένος (έτσι έδειχνε τουλάχιστον), που δήλωνε φανατικά ενάντιος στον εμφύλιο πόλεμο -γι’ αυτό άλλωστε κατά δήλωσή του εγκατέλειψε τη Συρία- επέστρεψε πίσω και έλαβε μέρος σε μια διαδικασία που ο ίδιος καταδίκαζε; Ο Αχμέτ δεν συμπαθούσε το καθεστώς, ωστόσο δεν φαινόταν άνθρωπος που μπορούσε να γίνει μέρος αυτού του πρωτοφανούς εμφύλιου σπαραγμού. Κάτι που σημαίνει πως μέσα σε τούτη την τρέλα της αυτοκαταστροφής, ίσως ο επόμενος που θα θυσιαστεί ή θα μας σφάξει, αν οι καταστάσεις δεν αλλάξουν, να βρίσκεται ακριβώς δίπλα μας και εμείς να ζούμε στον κόσμο μας… Γιατί ο τζιχαντιστής Αχμέτ εμένα ήταν φιλαράκι μου.

ΝΤΙΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΗ
Εκπαιδευτικός στο ΤΕΙ Λάρισας από το Μονάγρι Λεμεσού