Στον αιώνα, που θέλει οτιδήποτε δεν έχεις την ικανότητα να το υπερασπίσεις, να είναι διαπραγματεύσιμο, οι Τούρκοι κάνουν χρήση της στρατιωτικής τους υπεροχής (εκεί που τους παίρνει), να εισβάλλουν, να απειλούν και να εκβιάζουν. Σαν ισορροπία στην αδικία αυτή, του δυνατού έναντι του αδυνάτου, εμφανίζονται οι πολιτισμένοι λαοί, όπως οι υπερδυνάμεις και η Ευρωπαϊκή Ένωση. Το ερώτημα που προκύπτει είναι αν έτσι είναι τα πράγματα ή αν στην πραγματικότητα λειτουργούν «πολιτισμένοι» και βάρβαροι, αναλόγως συμφερόντων, με δυο μέτρα και δυο σταθμά.

Η παρουσία του «Μπαρμπαρός» στην κυπριακή ΑΟΖ, μπορεί να παρομοιαστεί σαν το σκυλί που κατουρά για να σημαδέψει την περιοχή του - η ουσία όμως βρίσκεται στο τι κάνουμε εμείς και πόσο δίκαια το αντιμετωπίζουν οι «πολιτισμένοι» ή έστω οι εταίροι μας στην Ε.Ε.

Αντίθετα με το παράδειγμα της Ουκρανίας, με εμάς αρκούνται να εκφράζουν ανησυχία, με την Αγγλία, που ως «εγγυήτρια» χώρα έπρεπε να έχει και λόγο και άποψη, να ζητά πιο ήπιο μήνυμα προς την Τουρκία, ενθαρρύνοντάς την. Το θετικό είναι ότι μετά από αμνημόνευτα χρόνια, το Εθνικό Συμβούλιο βρήκε την ομοφωνία που τόσο πολύ του έλειπε και ποθούσε διακαώς ο λαός.

Ο απλός πολίτης διερωτάται πώς θα εξευρεθεί μια συνολική λύση για την Κύπρο και πώς μπορεί να διανοηθεί, έστω και τυπικά, ότι μπορεί να εμπιστευτεί Τουρκία και Αγγλία. Πώς θα επιστρέψουμε στις συνομιλίες αν το «Μπαρμπαρός» και τα πολεμικά σκάφη δεν φύγουν νωρίτερα από τον προγραμματισμένο τους χρόνο; Όσο για τους Αμερικανούς, φαίνεται ότι, όσο και αν «κατάπιαμε» την «Κίσινγκερ» εποχή και δείξαμε ότι τους συγχωρέσαμε και ποθούμε την φιλία τους, η τάση τους να δημιουργούν αντιπάθειες και εχθρούς, χρειάζεται ψυχολογική παρακολούθηση.

Όσο για εμάς, μια μικρή και αδύναμη χώρα της οποία η ύπαρξη διακυβεύεται καθημερινά, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων ότι όποια πέτρα και αν σηκώσεις βρίσκεις διαπλοκές και απάτες εις βάρος του λαού και της πατρίδας. Βλέποντας τους Κούρδους μαχητές (άνδρες και γυναίκες) να αγωνίζονται με τόσο ζήλο και πάθος, χωρίς να έχουν πατρίδα και μόνο να στρέψουμε τη ματιά μας προς εμάς -από την κεφαλή που η δυσοσμία της δεν αντέχεται, μέχρι την ουρά στην οποία βρίσκονται οι φυγόστρατοι, τα ρουσφέτια, γονείς και κουμπάροι που προσπαθούν με κάθε τρόπο, να απαλλάξουν τα παιδιά τους από τα στρατιωτικά τους καθήκοντα-, τότε δικαίως οι πραγματικά αδιάφθοροι και τα παιδιά τους, νιώθουν τάση για εμετό.

Οι πονηρές δοσοληψίες, οι κλοπές, η αχαριστία, η απληστία, η φυγοστρατία και τόσα άλλα που βγαίνουν καθημερινά στην επιφάνεια, για άλλη χώρα θα ήταν απλώς εγκληματικές πράξεις. Όταν αυτά συμβαίνουν σε μια χώρα που κινδυνεύει υπαρξιακά και καθημερινά κηδεύει σε κασόνια τα οστά πεσόντων, τότε το έγκλημα είναι ασυγχώρητο και πενταπλά καταδικαστέο. Αν επιμένουμε να ανεχόμαστε τέτοια φαινόμενα και συμπεριφορές, τότε, αν ο κάθε λαός παίρνει ό,τι του αξίζει, εμείς πήραμε περισσότερα.