Ευτυχώς που η (ευρωπαϊκή ομοσπονδία ποδοσφαίρου) UEFA ασχολείται μόνο με το κυπριακό ποδόσφαιρο και όχι με την κυπριακή Βουλή. Είμαστε τυχεροί που δεν ασχολείται κάποια ευρωπαϊκή Αρχή με τους «προσυνεννοημένους αγώνες» του κομματικού παιχνιδιού.

Γιατί τότε θα έπρεπε η ηγεσία του ΔΗΚΟ να εξηγήσει, πώς τα «βροντερά όχι» της 6ης Σεπτεμβρίου έγιναν «ναι με τόνο» στις 23 Σεπτεμβρίου; Θα έπρεπε η κοινοβουλευτική ομάδα της ΕΔΕΚ να μας πει, γιατί στις 6 Σεπτεμβρίου ψήφιζε υπέρ του νόμου που έδινε το δικαίωμα στους δανειολήπτες να καταγγέλλουν παρατυπίες τραπεζών στην Κεντρική, αλλά στις 23 Σεπτεμβρίου «δεν είδε, δεν ήξερε, δεν άκουσε» για την αναπομπή του Προέδρου; Θα έπρεπε οι κομματικές ηγεσίες να εξηγήσουν στους πολίτες, τι σόι «αρχές» είναι αυτές, που σε δύο εβδομάδες γίνονται λάστιχο και ανατρέπονται; Να εξηγήσουν, εάν αυτή, είναι «υπεύθυνη στάση»;

Αυτά εννοούν όταν μιλούν για «υπεράσπιση των ευάλωτων ομάδων του πληθυσμού»; Ή μήπως άλλα λένε στη μια Ολομέλεια και άλλ' αντ’ άλλων ψηφίζουν στην επόμενη Ολομέλεια;

Συγγνώμη αλλά αυτό δεν είναι πολιτική.

Ούτε καν ποδόσφαιρο. Είναι ριάλιτι του τύπου «τράβα με και ας κλαίω». Με τόσα πήγαινε-έλα ούτε και οι πιο φανατικοί οπαδοί των κομμάτων δεν ξέρουν τι σημαία να σηκώσουν και πότε να χειροκροτήσουν. Να τους πουν μπράβο για την «υπεύθυνη διεκδίκηση», που καταλήγει στην «υπεύθυνη υποταγή» και στην υπερψήφιση της αναπομπής; Ή να τους πουν «κύριοι, μας κοροϊδεύετε, αυτό δεν είναι πολιτική, αυτά είναι μαγειρέματα και παιχνίδια στις πλάτες ενός λαού που δίνει καθημερινά αγώνα επιβίωσης»;

Με όλα αυτά που ζήσαμε, έχει δίκαιο ο Στέλιος Αμερικάνος της Συμμαχίας Πολιτών, που λέει ότι σε κάθε συνεδρία της Βουλής «οι πολίτες παρακολουθούν τους εκλεγμένους τους αντιπροσώπους να βγάζουν πολιτικές κορώνες, να δίνουν ρεσιτάλ ερμηνείας με εύηχα συνθήματα, και τελικά να προωθούν τα συμφέροντα της Τρόικας και όχι των πολιτών». Έχει δίκαιο και ο βουλευτής Νίκος Κουτσού που μίλησε για «ρεζίλεμα της Βουλής» στις 6 Σεπτεμβρίου. Και έχουν (απόλυτο) δίκαιο οι πολίτες που παρακολουθούν όλο αυτό το θέατρο και τα κομματικά παιχνίδια, και είναι απογοητευμένοι και θυμωμένοι με τη στάση των βουλευτών, που δήθεν τους υπερασπίζονται.

Και όλοι μας έχουμε κάθε λόγο να ανησυχούμε, γιατί αυτή η Βουλή θα κληθεί να συζητήσει σε λίγο καιρό και το Πλαίσιο Αφερεγγυότητας, που είναι το τελευταίο δίκτυ προστασίας των ευάλωτων ομάδων για την προστασία της πρώτης κατοικίας και της επαγγελματικής στέγης των μικροεπιχειρηματιών. Αυτή θα ΄ναι και η τελευταία πράξη ενός καλοσχεδιασμένου θεάτρου. Ακολουθούν οι τράπεζες και οι εκποιήσεις.

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΙΕΖΕΚΙΗΛ
Μέλος της Πολιτικής Συγκλήτου της Συμμαχίας Πολιτών