Στην εποχή μας μάθαμε ότι έκφραση των ιδανικών μας είναι μια βοήθεια στους φτωχούς, συμμετοχή σε φιλανθρωπικές ή κοινωνικές εκδηλώσεις, εθελοντισμός σαν επιστέγασμα των άλλων βασικών ιδανικών που διέπουν τον πολιτικό και κοινωνικό μας βίο. Και, όμως, μια ομάδα μοτοσικλετιστών από την Ολλανδία ξεκίνησε, με τη σύμφωνη νομική κατοχύρωση του Ανώτατου Δικαστηρίου της χώρας, να μεταβεί στη Συρία για να πολεμήσει.

Τη στιγμή που η υπερδύναμη και άτυπη φρουρός των ιδανικών του μεγαλύτερου μέρους του σύγχρονου γίγνεσθαι αρκέστηκε μόνο σε αεροπορικούς βομβαρδισμούς, αυτή η πράξη έχει ιδιαίτερη σημασία. Γιατί μια ομάδα ατόμων δείχνει ότι υπάρχει ακόμα αυτή η φλόγα που καίει μέσα σε κάποιους και που δεν προκρίνει τα ιδανικά με το γενικότερο καλώς νοούμενο αποτέλεσμα, όπως σε συνδυασμό με άλλα συμφέροντα, αλλά μόνο με την παρουσία αυτών ξεχωριστά.

Η πράξη αυτή έχει μεγαλύτερη και πιο ξεκάθαρη σημασία αν σημειωθεί ότι δεν είναι μέσα στα πλαίσια του πατριωτισμού που μπορεί να καμουφλάρει τα ιδανικά με πατριωτικά πιστεύω χωρίς να τίθεται θέμα διαφοράς μεταξύ της αξίας των δύο, αλλά ευκολύνεται η απόδειξη της ακεραιότητας του πιστεύω μέσα από αυτήν την περίπτωση, σε αυτό το επίπεδο και μόνο είναι η διαφορά.

Σε έναν κόσμο που τα ιδανικά έχουν εκφυλιστεί σε καταναλωτικές ανάγκες και επίδειξη κύρους μέσω αυτών, είναι μια ευπρόσδεκτη εξέλιξη και ίσως ένας φωτεινός φάρος νοήματος μέσα από την εξαθλίωση του πολέμου και τις ακρότητες από τις οποίες αυτός χαρακτηρίζεται.

Φίλιππος Αυξεντίου
Εκπαιδευτικός, αναλυτής