Στο ερώτημα, αν η εξουσία διαφθείρει τον άνθρωπο ή αν οι διεφθαρμένοι αναρριχώνται στην εξουσία, μοιάζει με το δίλημμα αν υπήρξε πρώτα η κότα ή το αυγό.

Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, η λογική λέει, ότι οι αποδεδειγμένα επιφανείς πολίτες, αφού καλύψουν τις προσωπικές τους ανάγκες, διεκδικούν την εξουσία, για να προσφέρουν στην κοινωνία.

Από τη μικρή κοινότητα, στην οποία η εξουσία, οι ζήλιες, τα πάθη και η απάτη, βρίσκονται εγκλωβισμένα σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου, τον δημόσιο υπάλληλο που η «σημαντικότητά» του βρίσκεται μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός γραφείου, μέχρι το ανώτερο αξίωμα μιας χώρας ή ενός οργανισμού, φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι τα συστατικά της αναρρίχησης -εκτός από το κοστούμι, τη γραβάτα, την υπεροψία και την αλαζονεία-, είναι η «δίψα» για εκπλήρωση προσωπικών αδυναμιών - που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στη διαφθορά. Όσο την ασκούν, άλλο τόσο αυτή θεριεύει, τρεφόμενη από την ανεξέλεγκτη απληστία.

Πραγματικά, πόση διάβρωση και διαφθορά υπάρχει στα κόμματα, όταν επιστρατεύουν κάθε μέσο για να αλιεύσουν την ψήφο του πολίτη, για άτομα που κάποια στιγμή θα οδηγηθούν στα δικαστήρια και θα δηλώνουν ξεδιάντροπα ότι είναι αθώα. Θα ακολουθεί η δήθεν «πολιτική εξόντωσή» τους, για να καταλήξουν στο «δεν θυμάμαι» και στο «δεν μιλώ». Όταν αποδειχτεί η ενοχή τους, τότε, εκλιπαρούν για μετριασμό της ποινής, με αιτιολογικά τη συμμόρφωση, προβλήματα υγείας, λευκό ποινικό μητρώο και «προσφορά» στην πατρίδα και στα κοινά.

Τα κόμματα που τους είχαν επιλέξει νίπτουν τας χείρας ως Πιλάτοι και συνεχίζουν αμετανόητα, να πείσουν τον πολίτη, να γίνει συνένοχος με την ψήφο του, σε ένα άλλο πιθανό μελλοντικό έγκλημα.

Από τη στιγμή που έδωσαν όρκο να υπηρετούν τον πολίτη, αναλαμβάνοντας το όποιο λειτούργημα, η ανάγκη υπεράσπισής τους από δικηγόρους και νομικούς συμβούλους, αποδεικνύει τους συνειδητούς στόχους τους και το αμετανόητο. Τίμιο και άξιο σεβασμού θα ήταν να έσκυβαν το κεφάλι, παραδεχόμενοι ενοχή στο ότι φάνηκαν ανάξιοι των περιστάσεων. Οι ανθρώπινες αδυναμίες τους και η «στιγμιαία» δύναμη της εξουσίας, τους παρέσυραν σε ανάρμοστες πράξεις και να απαιτήσουν την ποινή τους, αρνούμενοι ελαφρυντικά και κάθε είδους μετριασμού της.

Τότε και μόνο, ο πολίτης θα ένιωθε ότι ζει σε ένα δημοκρατικό σύστημα, εμπιστευόμενος τους ηγέτες του και τις επιλογές τους.

Ο πολίτης σήμερα αισθάνεται όσο ποτέ τη μοναξιά του, περιτριγυρισμένος από τον φόβο ότι η διαφθορά είναι ριζωμένη παντού. Νιώθει την ανασφάλειά του να γιγαντώνεται και αμυντικά γίνεται καχύποπτος προς τους συνανθρώπους του. Από τον οδηγό του ασθενοφόρου και τον νοσηλευτή που χρησιμοποιώντας σπρέι, αλλά και σωματική βία για να ληστέψουν τον ασθενή, μέχρι τα υψηλότερα στρώματα εξουσίας, τους δήθεν «φίλους» και «συμμάχους» μας, τους Ευρωπαίους εταίρους μας και τον καταιγισμό απειλών από την γύρω περιοχή, αισθάνεται απροστάτευτος και εγκαταλειμμένος, σε ένα ακυβέρνητο καράβι, που μπάζει από παντού διαφθορά, χωρίς λέμβους και σωσίβια ελπίδας.