Για δεκαετίες άτομα, λαός και ηγεσία χάσαμε την ισορροπημένη σχέση με την πραγματικότητα και αυτό το γεγονός μάς οδήγησε στην κορύφωση των παθών και λαθών μας, γιατί δεν τολμήσαμε να αντικρίσουμε με ειλικρίνεια τα δεινά μας και περιστρεφόμαστε γύρω από ακατονόμαστες επεξηγήσεις και μισόλογα, που καταλήγουν στο μονολεκτικό «κάτι τέτοιο».

Όλα αυτά μας εμπόδισαν, ώστε να υιοθετήσουμε τις κατάλληλες πολιτικές και μέτρα για να εξέλθουμε από τον λαβύρινθο.

Η απουσία του αισθήματος της πραγματικότητας μάς παγίδευσε στις προσωπικές φιλοδοξίες, κομματικές τακτικές και ιδεολογικές φούσκες, που καλύπτονται κάτω από τον μανδύα «τού ορθά ενεργήσαμε και τού πρέπει», για να φθάσουμε στο ακραίο σημείο που μας αφήνει αδιάφορους για το μέλλον, επειδή προσκολληθήκαμε σε πολιτικές και στρατηγικές ενός αναχρονιστικού περιβάλλοντος όπου δημιουργήσαμε ένα σάπιο κράτος, μέσω του οποίου απουσιάζει η έννοια του κράτους δικαίου εξαιτίας της εμπλοκής συμφερόντων, κοινωνικής δικτύωσης με αποθέωση την απληστία και την απαξίωση του σεβασμού και λογικής.

Η προστασία της φαυλότητας είναι το κύριο ατομικό πρόβλημα της χώρας μας και επιβάλλεται όπως βρεθούν οι απαραίτητες λύσεις, που δεν θα οδηγούν σε πολιτικές συγκρούσεις ούτε σε μείζονα πολιτικά ζητήματα, που δεν μας αφήνουν να ξεφύγουμε από το κατεστημένο και το παρελθόν μας, που είναι γνωστά σε όλους μας.

Η μεγάλη απουσία στις αξίες, σεμνότητα, αυτογνωσία, εγκαρτέρηση, μετριοπάθεια, υπακοή στους νόμους, τιμιότητα, φιλαλήθεια, μας οδηγεί στις ποικίλες καταχρήσεις και στις πουλημένες συνειδήσεις και μας αναγκάζει να μένουμε απαθείς και μας γυρνά σε φαινόμενα όπου το μαχαίρι έχει ήδη τρυπήσει το κόκαλο.

Για να αντιμετωπισθεί αυτό το φαινόμενο, χρειαζόμαστε ριζοσπαστικό κράτος και ριζοσπαστική κοινωνία, που να χαρακτηρίζεται από πίστη στην ελευθερία, αλληλεγγύη, δημοκρατία και που θα πιστεύει στη δημιουργικότητα, στον ελεύθερο διάλογο, στην ορθολογική επιλογή των πολιτών, στη ρυθμιστική παρέμβαση του κράτους στην οικονομία, για να αμβλύνονται οι αδυναμίες που παρουσιάζονται κατά τη λειτουργία της αγοράς, όπου μέσω αυτής της παρέμβασης θα εξισορροπούνται οι κοινωνικές ανισότητες με στόχο τη δημιουργία συνθηκών κοινωνικής ασφάλειας και πρόνοιας.

Με τη σύγκλιση των πολιτών που προέρχονται από διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες και ιδεολογικές προελεύσεις, μπορεί να σχηματισθεί μια πλατιά συμμαχία, που θα στοχεύει στη διεύρυνση της δημοκρατίας, στην ολόπλευρη οικονομική ανάπτυξη, στην κοινωνική δικαιοσύνη και στην ανοικτή κοινωνία.

Για να επιτευχθεί αυτό απαιτείται μια υψηλόβαθμη παιδεία με σύγχρονο εκπαιδευτικό σύστημα.

Επιβάλλεται, για να πάμε μπροστά σαν άτομα, χώρα και λαός, να έχουμε μια ισορροπημένη γνώση της πραγματικότητας, γιατί σε όλα τα προβλήματα που μας απασχολούν βάζουμε ψηλά τον πήχη και τις προσδοκίες μας, και έτσι παραπαίουμε, επειδή οι λέξεις που χρησιμοποιούμε δεν εννοούν το ίδιο πράγμα.

Επειδή, κατά τον Αριστοτέλη, η πολιτική και η γνώση είναι υψηλή τέχνη, θα πρέπει να υπάρχει άριστη ικανότητα ισορροπίας μεταξύ λόγου, επιθυμίας και πράξης.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ