Είναι, ομολογουμένως, απορίας άξιον το γεγονός πως, πρόσθετα, και μετά την πραγματοποιηθείσαν από μέρους της Τουρκίας πειρατική επέμβαση στην Κυπριακή ΑΟΖ, βρίσκονται ακόμη άτομα και, το τραγικότερον, κι οργανωμένα σύνολα στην εναλίαν γην μας, που θρηνούν και οδύρονται γιατί μετά την πιο πάνω τουρκική ληστρική ενέργεια γιατί -ορθώς πράττων- ο Πρόεδρος της Κ.Δ. ανέστειλε τη συμμετοχή μας στις διαπραγματεύσεις για το Κυπριακό.

Όταν για πενήντα χρόνια τώρα διαπραγματεύσεων όχι μονάχα τίποτε η Κ.Δ. δεν πέτυχε - «ούτε ένα στρατιώτη από την Κύπρο δεν αποσύραμε, ούτε μιαν ίντσα εδάφους που κατακτήσαμε δεν επιστρέψαμε» κατ’ επανάληψη, δηλώνει ο υπερφίαλος ισλαμοφασίστας Ερντογάν- αντιθέτως, ουσιαστικά θωρακίσαμε με τις συνεχείς παραχωρήσεις/υποχωρήσεις μας, (επιδείξεις, τάχατες, καλής θελήσεως προς την τ/κ πλευράν), μ’ αποτέλεσμα τη σταδιακή μα ουσιαστική αναβάθμιση του τ/κ «κράτους» («εμείς δώσαμε στην Τουρκία το σχετικό δικαίωμα της δέσμευσης της ΑΟΖ» κομπάζει ο εδώ εγκάθετος της Άγκυρας), οι θρήνοι, οι κοπετοί και οι ολοφυρμοί από τους λάτρεις των «περίπτυστων» διαπραγματεύσεων όχι μόνον δεν περιορίζονται, μα σταδιακώς επαυξάνονται»!.

Αλήθεια, πώς μπορεί να χαρακτηρίσει κάποιος την τακτική των πιο πάνω δακρυρροούντων συμπατριωτών μας - σύγχρονες ολοφυρόμενες Κλημένες. εκείνες, τουλάχιστον χάσανε και θρηνούσαν και θρηνούν ακόμα ένα γιο και αδελφό κεραυνοβολημένο από τον Δία, μα οι σύγχρονες Κύπριες Κλημένες τι χάσαν κι ολοφύρονται; - παρά μονάχα ως τακτική εξωνημένης προσφοράς ή ασύμμετρης βλακείας;

ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ