Την ώρα που το στύψιμο μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού θεριεύει στέλλοντας χιλιάδες νοικοκυριά στην ανέχεια, κάποιοι άπληστοι πολίτες με όνομα και διεύθυνση, προσβάλλουν χωρίς αιδώ νομοθετικές αποφάσεις που αποσκοπούν στη μείωση των προκλητικών υπερπρονομίων τους, τα οποία απέκτησαν μέσω κραυγαλέων στρεβλώσεων του πολιτικού μας συστήματος.
Τη στιγμή που τα πλατιά στρώματα του λαού συνωστίζονται στις ουρές του ανεργιακού κι αγωνιούν για την επιβίωσή τους φιγουράροντας στον μακρύ κατάλογο του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος, κάποιοι άλλοι καταβροχθίζουν το δημόσιο χρήμα ωσάν αδηφάγα όρνεα, καλυπτόμενοι πίσω από απαρχιωμένες και άδικες νομοθεσίες.
Και όταν η πατρίδα, μεσούσης της βαθύτατης οικονομικής κρίσης, τους κάλεσε να συνεισφέρουν λίγα ψίχουλα από το περίσσευμά τους για να απαλυνθεί ο πόνος των δυσπραγούντων συμπολιτών τους, εξεμάνησαν, διεκδικώντας με ένδικα μέσα τα «ιερά κεκτημένα τους». Είναι τραγικό, μα προπαντός αδιανόητο για τον ανθρώπινο νου να συνειδητοποιήσει ότι άνθρωποι της ίδιας χώρας και με τα ίδια χρόνια εργασίας να απολαμβάνουν, οι μέν συντάξεις πείνας και οι δε συντάξεις βασιλικές.
Σε μια μικρή χώρα όπως τη δική μας που οι πλείστοι γνωριζόμαστε μεταξύ μας, είναι αποκαρδιωτικό και συνάμα απάνθρωπο να βλέπεις από τη μια ανθρώπους να παίρνουν σύνταξη 500 ευρώ και από την άλλη κάποιους άλλους να απολαμβάνουν συντάξεις 10.000-15.000 ευρώ μηνιαίως.
Οι κοινωνικοοικονομικές ανισότητες μεσούσης της κρίσης και της επιδεινούμενης φτώχιας διευρύνονται επικίνδυνα προσλαμβάνοντας εκρηκτικές διαστάσεις με ό,τι αυτό συνεπάγεται για το σήμερα και το αύριο της δεινοπαθούσας πατρίδας. Αν νομίζουν οι έχοντες και κατέχοντες αλλά και οι κάθε λογής προύχοντες της θεσμικής ή της εξωθεσμικής αριστοκρατίας ότι μπορούν να ζουν εσαεί σε βάρος των «πληβείων», πλανώνται πλάνην οικτρά. Τα πράγματα έχουν φθάσει σε οριακά επίπεδα και όσοι ονειροβατούν πως ο λαός θα βρίσκεται εσαεί σε λήθαργο, θα διαψευσθούν.
Ας συνειδητοποιήσουν επιτέλους ότι το νόμιμο δεν είναι κατανάγκην και ηθικό. Ας αντιληφθούν οι πολιτικοί και οι οικονομικοί φορείς ότι ο λαός δεν είναι κλωτσοσκούφι τους για μια ολόκληρη ζωή. Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και οι πολύχρωμοι φορείς της αλαλάζουσας αλαζονείας και της ασύγγνωστης συμπεριφοράς, οφείλουν να αναθεωρήσουν τη μέχρι τώρα στάση τους. Ήρθε η ώρα, τους ήχους της αδίστακτης οικονομικής πρακτικής να καλύψει η φωνή της σύνεσης και της ανθρώπινης προσέγγισης των πραγμάτων.
Σε διαφορετική περίπτωση τα πράγματα θα εκτραχυνθούν με ολέθριες συνέπειες για όλους ανεξαιρέτως, πλούσιους και πένητες, με τραγικότερο θύμα την κυπριακή κοινωνία. Σε τούτες τις δύσκολες ώρες οι «συντάξιμοι πρίγκιπες» και οι «εν ενεργεία βασιλιάδες» ας φιλοτεχνήσουν ένα άλλο, ανθρώπινο πρόσωπο, προτού συμπαρασύρουν με τους ομογάλακτούς τους τον μικρό αυτό τόπο σε εμφύλιο σπαραγμό. Ο νοών νοείτω!
