Όταν οι Αμερικανοί, οι Ευρωπαίοι και «άλλοι» μας «λιβανίζουν», δεν θα πρέπει να «πετάμε στα σύννεφα», αναμασώντας σαν καμήλες, με μνήμη χρυσόψαρου, μια «λέξη», μετατρέποντάς τη σε πολιτικό επίτευγμα, κτίζοντας ελπίδες. Μπορούμε κάλλιστα να δηλώνουμε σεμνά και λακωνικά ότι «ο χρόνος θα δείξει». Από την εποχή που η δικαιοσύνη αφαίρεσε το μαντίλι από τα μάτια, βλέπει ολοκάθαρα, ζυγίζει συμφέροντα και καταστάσεις, αποφασίζοντας με δυο μέτρα και δυο σταθμά. Μικρές και αδύναμες χώρες, όπως τη δική μας, υπάρχουν μόνο για να αποδεικνύουν την ανυπαρξία της, λειτουργώντας έτσι σαν παράδειγμα εκφοβισμού προς πάσα κατεύθυνση.

Η αδυναμία μας, διαχρονικά, να υπερασπιστούμε τα δικαιώματά μας, είχε σαν αποτέλεσμα να μετατραπούμε σε «εισπράκτορες» έμμεσων και άμεσων απειλών, σε βαθμό ώστε να αναπτύξουμε την ψευδαίσθηση ότι μας ραντίζουν με ροδόσταγμα όταν μας «φτύνουν». Και μόνο μια «λέξη» τροφοδοτεί την καλπάζουσα φαντασία μας, ώστε να ονειρευόμαστε τους εαυτούς μας σε στρατηγικό και ενεργειακό «παίκτη» της περιοχής. Μετά έρχεται η απογοήτευση να μας παραλληλίσει με την πραγματικότητα, μέχρι κάποιος άλλος «περαστικός» να ρίξει μια σταγόνα σάλιο στο διψασμένο μας μυαλό, για να κοκορευτούμε ξανά, ότι είμαστε κάτι άλλο πιο σημαντικό.

Την επόμενη φορά που κάποιος αντιπρόεδρος, ή Ευρωπαίος αξιωματούχος ή «άλλος» μας πετάξει καμιά «λέξη» παραπάνω, ας μην το κάνουμε μέγα θέμα και ιστορική στιγμή στρατηγικής αναβάθμισης. Ας είμαστε πιο συγκρατημένοι και ας απαντούμε ρεαλιστικά ότι «ο χρόνος θα δείξει».

Οι αντιδράσεις της πολιτική μας ηγεσίας και της Ελλάδας φτάνουν μέχρι εκεί που βρίσκονται και οι δυνατότητές μας. Ας μην κοροϊδευόμαστε από μόνοι μας, φτάνει που μας κοροϊδεύουν οι άλλοι.

Όσο για συνομιλίες, εγγυήτριες δυνάμεις και μητέρες πατρίδες, μπορούμε να διασκεδάζουμε ακόμα τους εαυτούς μας με σουρεαλιστικές φαντασιώσεις. Έτσι κι αλλιώς, με αυτούς τους μύθους γεννήθηκαν και μεγάλωσαν αρκετές γενιές. Μερικοί το εκμεταλλεύτηκαν και οι υπόλοιποι το πλήρωσαν.

Το όνειρο για μια ενωμένη Κύπρο, προς όφελος όλων των Κυπρίων, θα πρέπει να το επιδιώκουν παθιασμένα και ισότιμα όλοι οι Κύπριοι.

Η τρομοκρατία των τζιχαντιστών είναι ο καθρέφτης των κατά περιόδους δυνατών, έναντι των αδυνάτων. Η μόνη διαφορά τους από τον τουρκικό στρατό είναι ότι τους βιασμούς, τις εν ψυχρώ ομαδικές εκτελέσεις, τον εξευτελισμό και πιθανούς αποκεφαλισμούς, οι Τούρκοι δεν τους προέβαλλαν τηλεοπτικά. Αυτό που αναγκάζει το μυαλό να συρρικνωθεί από τρόμο δεν είναι η πράξη, αλλά η εικόνα της πράξης. Η συνεχής επίδειξη ισχύος αναπτύσσει τρομοκρατική δυναμική, που αποκλείει κάθε αίσθημα εμπιστοσύνης ή έστω και ψευδαίσθησης αλλαγής συμπεριφοράς.