Η εξεύρεση εργασίας, μιας οποιασδήποτε εργασίας (τύπου αχθοφόρος / χαμάλης), τη δεκαετία του '80 ήταν σχετικά εύκολη υπόθεση. Συνήθως, δεν χρειαζόταν να κτυπήσεις πέρα από 1-2 πόρτες για να βρεις δουλειά, στον ιδιωτικό τομέα εννοείται. Εννοώ, πάντοτε, δουλειές του ποδαριού. Οι δουλειές αυτές ήταν, κατά το πλείστον, εποχικές, με καλή αμοιβή, όπως τη γεωργία και την τουριστική βιομηχανία. Οι «καλές δουλειές», όπως στις τράπεζες (Θεός φυλάξοι), ήταν (ήταν;) κατά ένα μεγάλο βαθμό κρατημένες για άτομα του «στενού περιβάλλοντος», προσόν που σίγουρα δεν αποκτάται στα πανεπιστήμια.

Τις δουλειές στο Δημόσιο δεν τολμούσες καν να τις ονειρευτείς, πόσω μάλλον να τις αγγίξεις. Εξάλλου, οι μέθοδοι και τα κριτήρια διείσδυσης σε εκείνον τον χώρο, ιδίως τότε, δεν περιλαμβάνονται, ας πούμε, σε επιστημονικά συγγράμματα διοίκησης προσωπικού. Έτσι, για να είμαστε εντελώς επιεικείς, άχρωμοι και άοσμοι… Οι θέσεις λοιπόν στο Δημόσιο ήταν (ήταν;) κρατημένες από τους γνωστούς-άγνωστους. Ίσως μόνο τα τελευταία χρόνια κατάφερε ένας σεβαστός αριθμός «εξωσχολικών» να παρεισφρήσει στο σύστημα, σε χαμηλόβαθμες κυρίως κλίμακες και με περιορισμένες έως ανύπαρκτες προοπτικές ανέλιξης, εκτός εάν μεταλλαχθούν σε κυπριακού στυλ δημοσιοσχεσίτες.

Ποια είναι σήμερα η κατάσταση;

Στον ιδιωτικό τομέα, δεν μπορείς ούτε δουλειές του ποδαριού να βρεις. Είναι κατειλημμένες από αλλοδαπούς, εις αντάλλαγμα πινακίου φακής. Συνήθως τους παρέχεται και δωρεάν διαμονή σε διάφορα παραπήγματα, εργάζονται απεριόριστες ώρες και λαμβάνουν μισθούς τέτοιους, που το «ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα» φαντάζει πολυτέλεια. Γι’ αυτό και καταφεύγουν και στη μαύρη αγορά εργασίας, για πενταροδεκάρες, εκτός εάν είσαι γένους θηλυκού με ωραία πόδια... και είσαι διατεθειμένη να κάνεις… υπερβάσεις.

Για το Δημόσιο… ουδέν σχόλιον. Ίσως, έτσι, καταφέρω κι εγώ να πετύχω...

ΑΝΔΡΕΑΣ Γ. ΒΑΡΝΑΒΑ
Μεταπτυχιακό (Μ.Α.), Πολιτικές Επιστήμες - Διεθνείς Σχέσεις