Ο φίλτατος Φάνος Κωνσταντινίδης, συνταξιούχος δημοσιογράφος - 24 χρόνια ανταποκριτής στην «Ελευθεροτυπία» Αθηνών, από τη στιγμή της έκδοσής της (25.2.1975), μέχρι το τέλος Οκτωβρίου 2009, ανταποκριτής στις ελληνικές εφημερίδες: «Καθημερινή», «Ελευθερία», «Ελευθεροτυπία», «Σημερινά», «Μακεδονία», τακτικός συνεργάτης για 24 χρόνια του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, συνεργάτης στις κυπριακές εφημερίδες: «Φως», «Κυπριακή», «Έθνος», «Ελευθερία», «Κύπρος», «Μάχη», «Δημοκρατικό Βήμα», «Απογευματινή», «Σημερινή», στους σταθμούς: ΡΙΚ, Αντέννα, Ράδιο Πρώτο, Ράδιο Αμμόχωστος, Αθηνά, εκδότης για 13 χρόνια της μαχητικής αγωνιστικής εφημερίδας «Συναγερμός», που διέκοψε την έκδοσή της την ημέρα του πραξικοπήματος - μου έκαμε την τιμή να μου αφιερώσει την πρώτη και μόνη, σημαντικότατη, έκδοσή του: «Ένας βετεράνος αποκαλύπτει»:

Ο λόγος του Φ.Κ. όπως εύστοχα ο επιμελητής της έκδοσής του, Ανδρέας Μακρίδης, παρατηρεί: «…κάθετος, ειλικρινής, και ανεπιτήδευτος, εκφέρεται με παρρησία και εντιμότητα. Παραγνωρίζοντας τις δογματικές "αλήθειες" και τα "αδιαμφισβήτητα", εκφράζουν με τόλμη και σύνεση, όσα του υπαγορεύει η δική του και η προσωπική του αλήθεια…».

Η κατάθεση του Φ.Κ., που έρχεται ύστερα από ένα σοβαρό εγκεφαλικό επεισόδιο και την προκεχωρημένη ηλικία του, 84 χρονών, συνιστά ένα σημαντικό, ένα συγκλονιστικό, ιστορικοπολιτικό spectrum που κατατίθεται από τη σχεδόν εξηκοντάχρονη (πενηνταεφτάχρονη για την ακρίβεια) θητεία του συγγραφέα στον δημοσιογραφικό στίβο.

Ένα εξαιρετικό, κομβικό σημείο για την όλη εξέλιξη του κυπριακού προβλήματος συνιστά η στιχομυθία Μακαρίου - Φ.Κ., όταν σε παρατήρηση του δεύτερου ότι ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε δίκαιο όταν δηλώνει: «Μακαριώτατε, άλλα συμφωνούμε και άλλα πράττετε», με τον Μακάριο να πλειοδοτεί το απόλυτα δικαιολογημένο της Παπανδρεϊκής δήλωσης, με τη συγκλονιστικό ιστορική αποκάλυψη του Μακαρίου: «Πήγα στην Αθήνα (1964) και συμφωνήσαμε να έρθω στην Κύπρο να κηρύξω την Ένωση.

Δυστυχώς δυο στενοί συνεργάτες μου (μου είπεν τα ονόματα αλλά με όρκισε να μην τα αποκαλύψω), με επηρέασαν να μην υλοποιήσω τα αποφασισθέντα». (Εναντίον του ενός εξ αυτών καταφέρθηκε έντονα για μιαν άλλη υπόθεση). Κι όταν ο Φ.Κ. αντέτεινε στον Μακάριο ότι: «Μα αυτά που λέτε, Μακαριώτατε, είναι τρομερά και η ιστορία θα σας κατακρίνει, γιατί χάθηκε άλλη μια ευκαιρία για την ένωση», ο Μακάριος δίνει μια σχετική επεξήγηση: «Δεν μπορώ να πω μετά βεβαιότητος ότι το σχέδιο της ανακήρυξης της ένωσης θα επιτύγχανε. Όμως, κρίνω τον εαυτό μου ένοχο γιατί χάθηκε μια ευκαιρία και έτσι έδωσα την ευκαιρία στον Παπανδρέου και σε άλλους την ευκαιρία να με επικρίνουν δημοσίως».

Η συγκλονιστική αυτή δήλωση του Μακαρίου χρειάζεται τη βοήθεια του Φ.Κ. προκειμένου να διευκρινιστούν, μεταθανάτια, έστω, τα πιο κάτω σοβαρότατα ερωτήματα: i. Ποιοι είναι οι δυο στενοί του συνεργάτες; ii. Ποια επιχειρήματα αντέταξαν; iii. Ποιες εγγυήσεις έδωσε ο Παπανδρέου στον Μακάριο σε περίπτωση τουρκικής εισβολής στην Κύπρο; και iv. Υπήρξε διαβούλευση με διαθρυλούμενη αμερικανική πλευρά και ποια ήταν η θέση της;

Όλα αυτά, και ενδεχομένως κι άλλα, που θα ήταν καλά αν ο Φ.Κ. τα κατέγραφε με κάθε λεπτομέρεια, προκειμένου να γνωστοποιηθούν μετά την εκδημία του, έστω, δεδομένου ότι θα ρίξουν κάποιο, αν όχι άπλετο, φως σ’ αυτό το κομβικότατο σημείο της νεότερης κυπριακής ιστορίας.

Ίσα με τότες για άλλη μια φορά θερμότατα συγχαρητήρια για όσα ο φίλτατος βετεράνος αγωνιστής μάς κληροδότησε…

ΠΕΤΡΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ