Με αφορμή την παρέλαση της 1ης Οκτωβρίου

Ο καιρός ήταν εξαιρετικός για την παρέλαση. Ο κόσμος πύκνωσε στα πεζοδρόμια της Λεωφόρου Ιωσήφ Χ’’ Ιωσήφ.
Εθνικός ύμνος και έπαρση της σημαίας. Η παρέλαση αρχίζει.

Η σημαία της Κυπριακής Δημοκρατίας φέρεται επί άρματος Τ80. Ακολουθούν μηχανοκίνητες μονάδες, άρματα, ρυμουλκούμενα και αυτοκινούμενα πυροβόλα, πολυεκτοξευτές, αντιαεροπορικά συστήματα, πύραυλοι εδάφους - θαλάσσης σε αυτοκινούμενους φορείς. Κατά διαστήματα, μέσα στο μουγκρητό των μηχανών, ακουγόταν μια φωνούλα από κάπου εκεί δίπλα. «Τι είναι αυτό παππού, μα πόσο μεγάλο είναι αυτό το τανκ παππού; Κοίταξε παππού αυτό το μεγάλο αυτοκίνητο, τι θόρυβο κάνουν τα άρματα παππού».

.…Όλα αγορασμένα από το υστέρημα του κυπριακού λαού, ο οποίος κλήθηκε μετά τη συμφορά του 1974 να συνεισφέρει, να βάλει στον δημόσιο κορβανά, μέρος από τον πολύτιμο ιδρώτα του, για να δημιουργηθεί η πολυτιμότατη Εθνική Φρουρά, για να έχει ο τόπος άμυνα και αποτρεπτική ισχύ...

Εκεί, προς το τέλος της παρέλασης των μηχανοκινήτων τμημάτων της Ε.Φ., ακούγεται και πάλι από δίπλα η φωνούλα. «Τι είναι αυτοί με τις σκούπες παππού;». Αυτοί είναι οι ναρκαλιευτές, είναι στρατιώτες του Μηχανικού. Αυτοί δεν έχουν σταματήσει να πολεμούν από το 1974 μέχρι και σήμερα. «Τι εννοείς παππού, μα αφού δεν γίνεται πόλεμος σήμερα». Αυτοί ανήκουν στο όπλο του Μηχανικού. Όταν η Εθνική Φρουρά μετά τον πόλεμο έχασε τα στρατόπεδά της, αυτοί βοήθησαν για να τα ξαναφτιάξουμε.

Κατασκεύαζαν και μας έφερναν τσιμεντομπλόκς, ξύλινες πόρτες και παράθυρα, μας έφερναν σίδερο και τσιμέντο, για τους θαλάμους. Αυτοί με τον ιδρώτα τους κατασκεύασαν τα αμυντικά έργα, τις αντιαρματικές τάφρους, τα σκέπαστρα, τους σταθμούς διοίκησης και τόσα άλλα αμυντικά έργα. Αυτοί κατασκεύασαν τον Τύμβο των Ηρώων μας στη Μακεδονίτισσα. Είναι αυτοί που έβαλαν τα ναρκοπέδιά μας, που ελέγχουν την αξιοπιστία τους, είναι αυτοί που κάνουν την εξαιρετικά δύσκολη δουλειά της καταστροφής μη εκραγέντων βλημάτων, είναι αυτοί που ελέγχουν την αξιοπιστία και την άρση των ναρκοπεδίων όταν είναι αχρείαστα. Αυτές οι σκούπες είναι ο κυριότερός τους σύντροφος. Είναι ο φίλος και βοηθός τους. Με αυτά ερευνούν τη γη και εντοπίζουν τις νάρκες. Αυτοί που βλέπεις, πολεμούν ακατάπαυστα από το 1974.

Αυτοί οι στρατιώτες του Μηχανικού πολέμησαν το 1974 και έγραψαν ένδοξες σελίδες στην ιστορία του τόπου μας. Το μαρτυρούν οι 32 αγνοούμενοι που είχαν κατά τη περίοδο της εκεχειρίας, που τόσο βάναυσα καταπάτησαν οι Τούρκοι. Των περισσοτέρων (28) αγνοείται ακόμα η τύχη. Αυτών των στρατιωτών ο Λοχαγός ΜΧ, ο Ανδρέας Αρέστη, σκοτώθηκε κατά την επιχείρηση της 22ας Ιουλίου για κατάληψη του τουρκοκυπριακού χωριού Λιμνίτης.

Των στρατιωτών αυτών ήταν φίλοι και συνάδελφοι οι 7 (μεταξύ αυτών και ο Λοχαγός ΜΧ Σωτήριος Σταυριανάκος) νεκροί και 8 αγνοούμενοι ΕΛΔΥΚάριοι, της διμοιρίας που τελευταία απαγκιστρώθηκε από το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, στις 16 Αυγούστου 1974, ελάχιστη ώρα πριν από την έναρξη της εκεχειρίας. Των στρατιωτών αυτών ήταν φίλοι και συνάδελφοι οι Ανθυπολοχαγοί ΜΧ Ανδρέας Ηρακλέους και Σωκράτης Κωνσταντινίδης, που σκοτώθηκαν κατά την άρση ναρκοπεδίου στην Πύλα το 1994, ενώ το 1999 χάθηκε σε παρόμοια επιχείρηση στην Ποταμιά ο Ανθυπολοχαγός ΜΧ Στέλιος Μασιήνης.

Αυτοί είναι… αυτοί με τις σκούπες.

ΚΛΕΑΝΘΗΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗΣ
Πρόεδρος Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Μηχανικού