Τον πρωτογνώρισα μετά τον αγώνα της ΕΟΚΑ, το 1959, όταν πήγαμε για σπουδές στην Ελλάδα. Είχε εισαχθεί κι εκείνος στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών αλλά μετακινήθηκε στη δημοσιογραφία. Φιλέψαμε γιατί συμφωνούσαμε στις ιδέες. Μέναμε πιστοί στο ενωτικό ιδεώδες. Και τον αγώνα τον συνεχίζαμε στην Αθήνα με εκδηλώσεις που προκαλούσαν τη μήνι όσων υπέγραψαν τις συμφωνίες Ζυρίχης.

Όταν τέλειωσα τις σπουδές στη φιλολογία κι άρχισα αρθρογραφία στη Λευκωσία, ο Σπύρος ήταν ήδη φτασμένος δημοσιογράφος. Η ιδεολογική συμφωνία και η επίμονη αρθρογραφία μάς επεφύλαξε αρκετές και όχι ακίνδυνες περιπέτειες. Στις Κεντρικές Φυλακές τα κελιά μας ήταν κοντά, τότε που η Κυβέρνηση μάζεψε τους αντιπολιτευόμενους δημοσιογράφους και οι επικουρικοί της κατάστρεψαν τα γραφεία των εφημερίδων στις 29 Ιουλίου 1973. Τα κελιά δεν μου ήταν άγνωστα και… ξενάγησα τον Σπύρο.

Εκεί με «φιλοξένησαν» κι οι Εγγλέζοι τον Φεβρουάριο του ’57 πριν με μεταφέρουν στα κρατητήρια μέχρι τη διακοπή του αγώνα.
Η συνεργασία μας συνεχίστηκε σε διάφορες εφημερίδες και συναντιόμασταν στην Αθήνα όταν ανέλαβε την αρχισυνταξία της ιστορικής εφημερίδας «Εστία» των Κύρου. Τα τελευταία χρόνια η επικοινωνία μας ήταν κυρίως τηλεφωνική. Είχε αρρωστήσει και τον παίδευε ο διαβήτης. Επηρεάστηκε το φως του κι έγραφε με ειδικό φακό. Υπέφερε πολύ, μα προπαντός τον πίκραιναν τα παράπονα για την κατάντια ανθρώπων και ηγετών. Άρχισε να γράφει στην αρχαία ελληνική και το γράμμα του της 1ης Ιουλίου 2008 είναι χαρακτηριστικό:

«Σπυρίδων υπερόριος Ιωάννη εντοπίω χαίρειν.
Χαίρεις εταίρε παμφίλτατε, ιδανικέ δ’ εν πολέμω παραστάτα. Μέμνησο των εμπεπιστευμένων σοι εμών λόγων, ότι υπάνθρωποί τινές βδέλυγμα έθεντό με εαυτοίς. Κατεδίωξάν με δωρεάν ωσεί λύκοι βαρείς. Εν ω χρόνω περιπέλλονται αι του ημετέρου βίου ώραι, ταύτα επιστέλλω σοι, άτινα ξυνέγραφον ζηλώσας αναξίως δόξαν Αισχύλου του Ευφορίωνος. Δυσχερές όντως το γράφειν τυφλοίς όμμασιν».
Νοείται ότι το κείμενο αποδίδεται κατά την ελληνιστική γραμματική με τα σημεία στίξεως. Ακολούθως και ενώ αισθάνεται ότι προσεγγίζει το βιολογικό του τέλος, γράφει ο φίλος:

«Επίγραμμα επιτάφιον.
Τόδε το μνήμα οστά ξενοδοχεί / Σπυρίδωνος Κυπρίου, ατυχήσαντος Έλληνος./ Βιώσας εν πόνοις και μόχθοις πολλοίς,/ νυν εν Αραφηνίδες Αλαίς όλβιος καθεύδει./ Την τούτου ελληνίδα αλκήν μαρτυρούσι,/ καλώς επιστάμενοι, Τούρκοι και Άγγλοι, νέοι Μήδοι./
Ζήθι Ιωάννη, υγίαινε, ευδαιμόνει, στήθι, θάρσει δε αεί και ευθυβόλει. / Σπ. Παπαγεωργίου. 1.7.2008»

ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΑΝΟΣ