Σπύρος Παπαγεωργίου

Κυρίες και κύριοι,
Με την άδειά σας, ας μου επιτραπούν μερικές επιβαλλόμενες επισημάνσεις:

Χαλκέντερος! Ακάματος! Άκαμπτος! Ανυπότακτος αλλ’ αξιοπρεπής. Ένας καταξιωμένος και πείσμων διάκονος της έντιμης και μάχιμης δημοσιογραφίας. Ένας διακεκριμένος μελετητής και ερευνητής της αλήθειας. Ένας παθιασμένος πνευματικός ασκητής αλλά και ένας ευαίσθητος ποιητής, που διαζωγράφισε τα πάθια των Κυπρίων και ανέμελψε αίνους δοξαστικούς στους ήρωες της ΕΟΚΑ και στους αγώνες της Κύπρου.

Αυτός είναι, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Σπύρος Παπαγεωργίου: Όπως τον γνώρισα ως μαθητής, όπως τον μελέτησα ως φοιτητής, όπως τον κατενόησα ως δημοσιογράφος και όπως τον γνωρίζω και τον εκτιμώ ως έναν εκ των εκλεκτών, καταξιωμένων και διακεκριμένων συναδέλφων και φίλων. Ξέρω ότι δεν αρέσκεται σε επαίνους και χειροκροτήματα. Η ταπεινότης και η μετριοφροσύνη του απαγορεύουν τη πολλή συνάφεια.

Η αποψινή εκδήλωση, που οργανώθηκε από το ΣΙΜΑΕ, και γι’ αυτό το συγχαίρουμε, έπρεπε να ήταν συμπλήρωμα κάποιας άλλης. Η πολιτεία όφειλε πρώτη, πριν από χρόνια, να αποδώσει τα δέοντα και τα πρέποντα, να αναγνωρίσει και να τιμήσει την προσφορά των σημερινών τιμωμένων και πολλών άλλων που, αν μη τι άλλο, δικαιούνται της ελάχιστης ηθικής διάκρισης από το κυπριακό κράτος, που θεμελιώθηκε και κτίστηκε επί των αιμάτων και των θυσιών τους.

Αλλά τι λέγομεν... Τι αναμένει κάποιος από πολιτικούς, που μόλις πριν από μερικούς μήνες διέταξαν έρευνα κατά του Παπαγεωργίου για να τον διώξουν για το αρχείο του; Κι όταν απεδείχθη το άτοπον, το άηθες και το άθλιο της ενέργειάς τους, δεν είχαν καν τον στοιχειώδη πολιτικό ανδρισμό να αναφωνήσουν ένα mea culpa και να απολογηθούν.

Αλλά, αν δεν ήταν ο Παπαγεωργίου:
-Δεν θα είχε γραφτεί το «Διά χειρός ηρώων», ένα βιβλίο που κάθε Κυριακή έπρεπε να διαβάζεται στις εκκλησιές και μια περικοπή του, επειδή τα γραφτά εκείνων των ωραίων νέων της ΕΟΚΑ τού έδωσαν την αξία Αγίας Γραφής.

-Δεν θα είχε γραφτεί ο «Ζήδρος». Αν ήταν, λέγει ο Παπαγεωργίου, βυζαντινός συναξαριστής, υμνογράφος καλόγερος, θα έκανε τον σταυρό του και θα έγραφε: «Πυρίνας φλοξίν και μύδροις ετελειώθης εν σπηλαίω σμικρώ θάνατον τοιόνδε προαιρών εκουσίως, αθλητά πατρίδος, Γρηγόριε».

-Δεν θα είχε γραφτεί η «Κυπριακή θύελλα», μία στιγμή μοναδικής εθνικής ανατάσεως και ατενούς προσηλώσεως του κυπριακού Ελληνισμού προς τη μητέρα Ελλάδα.

-Και, φυσικά, δεν θα είχε εκδοθεί το «Αρχείον παρανόμων εγγράφων του Αγώνα», που ήταν η αποτύπωση, η συμπύκνωση και η ένσαρκη έκφανση των σκέψεων, των ενεργειών, των αποφάσεων και του πάθους ελευθερίας των αγωνιστών της ΕΟΚΑ και του λαού. Νομίζω πως ο Σπύρος Παπαγεωργίου προσυπογράφει, διά των βιβλίων και της ζωής του, εργωδώς και εναργώς και τα πιο κάτω επιγραμματικά, που η ΕΟΚΑ έγραφε σε φυλλάδιό της:

«Δεν μας επτόησαν αι σφαίραι. Δεν μας ελύγισαν αι αγχόναι. Δεν μας ελύγισαν αι δηώσεις και αι καταστροφαί».
Πενήντα χρόνια αργότερα, τίθεται ζέον το ερώτημα προς όλους:
Γιατί ο κυπριακός Ελληνισμός επτοήθη και απεχαυνώθη;
Γιατί λύγισε και έσπασε;
Γιατί ξεχνά και διαγράφει;
Γιατί πλαδαρέψαμε και παχύναμε από αδιαφορία, απληστία, ωχαδερφισμό, ιδιωτεία, ηθικό και εθνικό παροπλισμό;

Ο Σπύρος Παπαγεωργίου, αθεράπευτος Έλληνας, με τις αγιάτρευτες πληγές του Ελληνισμού να του ματώνουν την καρδιά, μονήρης στην πικρή ερημία της πεισμόνου ιστορικής έρευνας, επιμένει να καταγράφει, να εξηγεί, να αναλύει και να προειδοποιεί κατά της εθνικής μας κατάπτωσης και αξιακής απονεύρωσης.

Πέντε δεκαετίες, ο Παπαγεωργίου διακονεί έντιμα και αξιοπρεπώς, μαχητικά και εθνοπρεπώς τη δημοσιογραφία στην Κύπρο και στην Ελλάδα μας. Ας μου επιτραπεί να υποστηρίξω πως, κατά την ταπεινή μου γνώμη, είναι ίσως ο κατ’ εξοχήν μελετητής, ερευνητής και συγγραφέας της Ιστορίας του τόπου, την τελευταία 50ετία (χωρίς διόλου να υποτιμώ το έργο πλειάδας άλλων καταξιωμένων συγγραφέων, ερευνητών και μελετητών).
Θα πω, λοιπόν, δυνατά πως η κυπριακή πολιτεία όφειλε να είχε ήδη τιμήσει τον Παπαγεωργίου, για το τεράστιο ερευνητικό και αξιολογότατο συγγραφικό του έργο. Ο Παπαγεωργίου, όμως, δεν τιμήθηκε και δεν πρόκειται να τιμηθεί. Γιατί;

Επειδή δεν συμβιβάστηκε και δεν συνέπλευσε. Δεν διεπλάκη και δεν υπετάγη. Δεν συνεμορφώθη προς υποδείξεις και δεν παρεσύρθη. Δεν ύμνησε και δεν ανέχθηκε ποτέ την πολιτική ατιμία, την κομματική αγυρτεία και την κατά καιρούς διπλωματική αθλιότητα σε βάρος της Κύπρου και του ευρύτερου ελληνισμού.

Ο Παπαγεωργίου γράφει και αναλύει τα πράγματα και καταγράφει τα γεγονότα με το όνομά τους. Και πολλοί με ονόματα, που συνέβαλαν ή συνήργησαν σε γεγονότα και οδήγησαν τον τόπο στην καταστροφή, δεν αντέχουν και δεν ανέχονται την κριτική του.

-Κύριε συνάδελφε, καταξιωμένε ερευνητά, διακεκριμένε συγγραφέα, αξιοπρεπέστατε άνθρωπε, αγαπητέ Σπύρο, τουλάχιστον προσωπικά σε ευχαριστώ εκ βαθέων, επειδή με όσα έγραψες και γράφεις, φωτίζεις την ιστορική μας γνώση και μνήμη, για να μη ξεχνούμε ποτέ πως είμαστε Έλληνες, να θυμόμαστε πάντα ποιοι είμαστε και για να ξέρουμε σταθερά πού πηγαίνουμε.
Ο Θεός να σ’ έχει πάντα καλά!
--------------------------------------------------
(Χαιρετισμός-παρουσίαση σε εκδήλωση που οργάνωσε το ΣΙΜΑΕ, στις 5.6.2008, προς τιμήν Μιχ. Βιολάρη, Κ. Επιφανίου, Σπ. Παπαγεωργίου και Γ. Σκοτεινού για τη συμβολή τους στη διατήρηση της ιστορικής μνήμης του Αγώνα της ΕΟΚΑ 1955-1959, που έγινε στο οίκημα του Συνδέσμου Αγωνιστών - Λευκωσία).