Να ’σαι ένα μπουμπούκι πανέμορφο, δροσερό, με όνειρα απλά, καθημερινά: έρωτα, σπιτικό, παιδιά. Μα να σε κτυπάει άπονα η ανέχεια, να σε πνίγει βάρβαρα η στέρηση και πάνω στη λαχτάρα σου, να σου τάζουν τον επίγειο παράδεισο: λίγο να χορεύεις, λίγο να τραγουδάς, να χαμογελάς κι η ζωή σου στρωμένη ροδοπέταλα!

Πρώτη φορά απ’ το αεροπλάνο ο κόσμος σού φαίνεται γεμάτος χρώματα, λες κι είναι αναμμένα χιλιάδες φωτάκια. Στο γραφείο σε υποδέχεται ο κύριος με τη χοντρή χρυσή καδένα στον λαιμό, το κοτσιδάκι, την «αντίκα» χρυσή λίρα και το μεγαλωμένο νύχι στο μικροδάκτυλο - για τη γνωστή χρήση. Σου τάζει στέγη, φαγητό, ρούχα, μισθό, έτσι, μόνο για να στολίζεις το μαγαζί. Κι είναι το καμπαρέ μια τρύπα που ζέχνει πούρο, αλκοόλ και αντρική βαρβατίλα. Κι έτσι αρχίζουν οι εκπλήξεις. Ματσωμένοι κύριοι σου ζητούν συντροφιά, άλλες «καλοτυχισμένες»! σου ανοίγουν τον δρόμο να πάθεις τα ίδια ή σου τρίζουν τα δόντια αν σε ζηλέψουν. Άντε και να σου τύχει καμιά που να σου πει «μάζευ' τα όσο είναι καιρός». Κι αυτό ανάρια.

Κάθε βράδυ οι απαιτήσεις του «μάστρου» αυξάνονται. Ακροβατικά σε όρθιους σωλήνες, κουνήματα τσίτσιδη που και κανείς να μην σε έβλεπε πάλι θα ντρεπόσουν, όχι μάλιστα σε δημόσια θέα. Κι ύστερα, «κάτσε να πάρεις το ποτό από μας» (το μαγαζί παίρνει το ποσοστό του, από πού θα βγει το νυχτοκάματό σου!). Σ’ ένα δωμάτιο -ο Θεός να το κάνει- στοιβαγμένες οι καλλονές σαν σαρδέλες Καλλονής στο τενεκεδάκι. Ροδοπέταλα; Το πολύ κανένας φούσκος αν κάνεις τη ζόρικη. Και σφίγγεις τα δόντια ν’ αρπάξεις ό,τι αρπάξεις, να κρύψεις ό,τι κρύψεις, ώσπου να μπορέσεις, λες, να φύγεις!

Χα! Για κάνε πως κουνιέσαι! Ξύλο, χαφιεδισμοί, έτσι τους ξεφεύγεις απ’ τα χέρια; Άσε που τα ματάκια σου βλέπουν και κάνουν πως δεν βλέπουν κάτι ουσίες να σουλατσάρουν, κάποια κοντραμπάντα και συμφωνίες για ξεκαθαρίσματα του συρφετού της νύκτας. Γίνεσαι μάρτυρας θελημένα ή αθέλητα και κάποια στιγμή, αφού είσαι ο αδύνατος κρίκος, την πληρώνεις. Κάποιες στην απελπισία τους την έκαναν τη βουτιά απ’ το μπαλκόνι, πάνε αυτές, ξεμπέρδεψαν. Άλλες κατάφεραν σιτεμένους έως υπέργηρους, που το παίζουν εραστές με τον παρά τους, και τη βόλεψαν. Για κρίμα θα μιλάμε τώρα; Από ’δω πήγαν κι άλλες γυναίκες που απολύθηκαν από σύζυγοι (μπροστά στο φρέσκο το παλιό βρωμάει).

Κύπρος, 2014. Το μεγαλύτερο διαφθορείο της Μεσογείου. Η κρίση κρίση μα οι ματσωμένοι ματσωμένοι, η «δουλειά» «δουλειά»! Παράδεισος για κάποιους, μα σίγουρα όχι για σένα που είσαι ξένη, φτωχιά, δίχως πλάτες και… την τύχη σου μέσα, όμορφη! Όχι για σένα Μόνικα, Σβετλάνα, Νατάσα. Και σιγά που θα αποκαλύψει τα κυκλώματα της διαφθοράς που ζεις ο οργανισμός που μόλις ιδρύθηκε. Για ρίξε μια ματιά στον κατάλογο να δεις τι κορυφές της κοινωνίας τον στολίζουν! Σιγά που θα αποκαλυφθούν, να κάνουν παρέα στους άλλους που… αποκαλύφθηκαν! Σιγά!

Αλέκα Γράβαρη-Πρέκα