Το βιογραφικό των ισλαμιστών τρομοκρατών αρχίζει το 2006. Παρακλάδι της Αλ Κάιντα στο Ιράκ, παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της σουνιτικής μειονότητας έναντι των σιιτών που πήραν την εξουσία μετά την αμερικανική εισβολή του 2003 και αρχίζει η δράση τους με τις γνώστες επιθέσεις τους κατά των αντιπάλων τους και των κατοχικών δυνάμεων.

Με την «Αραβική Άνοιξη», ένα σημαντικό μέρος των τζιχαντιστών του Ιράκ μετέβησαν στη Συρία για να πολεμήσουν το καθεστώς Άσαντ. Οι διαφωνίες των αντικαθεστωτικών οδήγησαν στη διάσπασή τους και σε σφοδρές συγκρούσεις, που στοίχισαν τη ζωή σε 6 χιλιάδες άτομα.

Το Ισλαμικό Κράτος εδραιώνει σταδιακά τον έλεγχό του σε Συρία και Ιράκ, όπου ελέγχει σε αμφότερες τις χώρες 215 τετρ. χιλιόμετρα και 11 πετρελαιοπηγές, που του αποφέρουν 2 - 3 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα. Οι μαχητές του, με σύγχρονο οπλισμό, προέρχονται από 81 χώρες και θυμίζουν παγκόσμιο ιερό πόλεμο γιατί η Δύση δεν αντιλήφθηκε σωστά τις διαστάσεις της «Αραβικής Άνοιξης», τη ριζοσπαστικοποίηση των νέων μουσουλμάνων σε Ανατολική Ασία, Μέση Ανατολή, Αφρική, Ευρώπη, ΗΠΑ, Αυστραλία και τις παρενέργειες σε ολόκληρο τον μουσουλμανικό κόσμο και έμεινε προσηλωμένη στο δόγμα να υπερασπίσει τα ζωτικά της συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, που προμηθεύουν την παγκόσμια οικονομία με το 30% της πετρελαϊκής ενέργειας.

Μεγάλο εμπόδιο για τις χώρες του πετρελαίου της Μέσης Ανατολής και τους χρηματοδότες του σουνιτικού σαλαφισμού σε παγκόσμια κλίμακα είναι η βελτίωση των σχέσεων με το Ιράν και γι’ αυτό τις βλέπουμε να συμμετάσχουν στους βομβαρδισμούς του χαλιφάτου, που είναι μια σοβαρή απειλή για τα καθεστώτα και τα προνόμιά τους.

Η μάχη κατά του ακραίου Ισλαμισμού θα είναι μακροχρόνια και δεν αντιμετωπίζεται μόνο με τους βομβαρδισμούς, αλλά χρειάζεται βαθυστόχαστες και ρεαλιστικές πολιτικές, που ανταποκρίνονται στα οράματα των ισλαμιστών και Αράβων της νέας γενιάς.

Δυστυχώς, οι τζιχαντιστές παρεκτράπησαν σε σκληρές εκδικητικές πράξεις κάθε μορφής, που μ’ αυτές δείχνουν ότι ξέρουν πολύ καλά πώς να διαπερνούν τον τρόμο, φόβο και βία, φορώντας τον μανδύα της εξουσίας.

Η γονυκλινική στάση των θυμάτων φανερώνει την υπόταγή τους και ο τρόπος τιμωρίας, ιδιαίτερα του αποκεφαλισμού, είναι πράξη που κυριαρχεί σε περιόδους κρίσης και κοινωνικής αναταραχής και φανερώνει μια διαδικασία αλλαγής στις κοινωνικές ιεραρχίες και στη διαχείριση των συστημάτων εξουσίας.

Ο αποκεφαλισμός είχε ευρεία χρήση στην αρχαιότητα και ο εκτελούμενος δωροδοκούσε τον εκτελεστή, ούτως ώστε να αποτελειώσει το έργο του με ένα κτύπημα. Σήμερα ο αποκεφαλισμός περιορίζεται σε Σ. Αραβία και Ιράν.

Το 2014 οι τζιχαντιστές επανέφεραν τη μακάβρια μόδα του αποκεφαλισμού, παρόλο που δεν γίνεται λόγος ως τιμωρία στο Κοράνι.

Ο τρόπος που γίνεται ο αποκεφαλισμός, στοχεύει στην αποκεφάλιση της ορατής εξουσίας της Δύσης.

Αυτές οι ακραίες και απάνθρωπες εκτελέσεις, που γίνονται στο όνομα μιας τάχα θρησκευτικής δικαιοσύνης, δεν εξυπηρετούν την ειρήνη και την κατανόηση των ανθρώπων και λαών, ούτε το ίδιο το Ισλάμ που σημαίνει ειρήνη.

Το σημερινό χαλιφάτο του εμίρη Ιμπραήμ, πόρρω απέχει από τα άλλα χαλιφάτα του Μεσαίωνα, που αποτέλεσαν πνευματικά κέντρα, όπου άνθισαν οι τέχνες, τα γράμματα και ο υπέροχος κόσμος των Αράβων έδωσε τόσα πολλά στις επιστήμες, φιλοσοφία, αρχιτεκτονική κ.λπ. με επίκεντρο την Al - Andalus.

Το σημερινό χαλιφάτο, που εδραιώθηκε μεταξύ Ιράκ - Συρίας, είναι μέρος ενός αναχρονιστικού, φρικτού και θεοκρατικού φονταμενταλισμού, που γονατίζει, εξευτελίζει και αφανίζει τους αντιπάλους του.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ