...των συμφερόντων και των παθών μας

Με τα όσα συνέβησαν τις τελευταίες μέρες και παρά τα ταρακουνήματα που έχουμε υποστεί σε όλους τους τομείς, εξακολουθούμε να ζούμε μέσα στην πλάνη και το ψεύδος, και όλοι προσπαθούμε να κερδίσουμε τη συμπάθεια και τον θαυμασμό των άλλων, παρ’ όλον που γνωρίζουμε τα λάθη, την αλαζονεία μας και το συμφέρον μας.

Εξακολουθούμε να περιστρεφόμαστε γύρω από τα αδύνατα σημεία των σκέψεων και στόχων μας, γιατί δεν υπακούμε στην ευφυΐα και στις αρετές που έχουμε, και ούτε προτρέχουμε στη συνειδητή βούληση της ενότητας που κατορθώνεται μέσα από μια κοινωνία ελεύθερων ανθρώπων, και που υποτάσσεται στην εντολή του μέτρου και δυνατού.

Εμείς επιμένουμε στην υπερβολή, την ακράτεια του λόγου, των συνθημάτων και του πάθους, που τυφλώνουν και σκοτώνουν κάθε ώριμη σκέψη που δεν εκπορεύεται από συμφέροντα και προσωπικές επιφυλάξεις.

Ζούμε καθημερινά μες στα πλοκάμια της υπερβολής, υστερίας, ακαταστασίας των εξάρσεων, την ασυνέπεια λόγων και έργων, χωρίς να λειτουργεί η λογική και ο διάλογος, επειδή πρυτανεύει η λογική του ισχυρού και του «όχι», και στηριζόμαστε στο γνωμικό, τα δικά μου - δικά μου, και τα δικά σου - δικά μου, και όχι στην ενιαία και συγκροτημένη στρατηγική για το αύριο, επειδή δεν έχουμε αφυπνισθεί ως άτομα και ως κοινωνία, και ούτε έχουμε συνειδητοποιήσει τη δυσκολία της ανοικοδόμησης μετά την καταστροφή και τ' αποκαΐδια που έχουν συσσωρευτεί από μια χρεωκοπημένη πολιτεία, και εξακολουθούμε να γυροφέρνουμε σε ρυθμούς πολιτικής τσαμπουκά, άσχετα ότι χρειάζεται να ανεβούμε ένα βουνό από συντρίμμια, που θα πρέπει να φτιάξουμε μια επίπεδη επιφάνεια όλοι μαζί, για να ξαναχτίσουμε από το μηδέν.

Η κυπριακή κοινωνία βρίσκεται σ’ ένα υποθερμικό σοκ διαρκείας, που από ελεύθεροι άνθρωποι κατήντησαν σκλάβοι της λιτότητας, των φόρων, των τραπεζικών δανείων, της μειωμένης ζήτησης παραγωγής, της αυξημένης ανεργίας, των μειωμένων αποδοχών, των πολιτικών αφορισμών και των μεγάλων λόγων, χωρίς τη σωστή διαπαιδαγώγηση, πειθαρχία και φρονηματισμό για τη διέξοδη πορεία.

Εξακολουθεί να απουσιάζει ο πολιτικός σχεδιασμός και το συναινετικό πρόγραμμα, και εμμένουμε πεισματικά σε πολιτικές και σχεδιασμούς του παρελθόντος, στις ατασθαλίες, τις κακοδιαχειρίσεις στα ατελείωτα προγράμματα για μεταρρυθμίσεις και συζητήσεις χωρίς ουσιαστικό περιεχόμενο, στο μεγάλο βόλεμα των κολλητών και καρεκλοκενταύρων, και στο κράτος-λάφυρο.

Εάν θέλουμε ως λαός και ηγεσία να αποφύγουμε την κατολίσθηση και την ελεύθερη πτώση, πρέπει να σταθούμε απέναντι στην κρίση και τα μνημόνια, μακριά από καιροσκοπικές διαθέσεις και αντανακλαστικά επαρχιωτισμού, για να βάλουμε τέλος στη λιτότητα, αφού πορευθούμε μέσα από έναν δημιουργικό ρεαλισμό και έναν εφικτό στόχο, που είναι πραγματοποιήσιμος μέσα στα κυπριακά δεδομένα.

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΕΡΑΚΛΗΣ