Όσοι έχουμε ρόλο στην πολιτική, δηλώνουμε ότι υπηρετούμε το συμφέρον της κοινωνίας. Αυτό δεν εξυπακούει πως πρέπει να συμφωνούμε στις απόψεις μας. Στη δημοκρατία, οι διαφορετικές θέσεις είναι απαραίτητο οξυγόνο. Ωστόσο, το συμφέρον της πατρίδας εξυπακούει ότι τουλάχιστον σε εκείνα που αφορούν το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας και οικονομίας (αναπόφευκτα και το Κυπριακό π.χ. ξεπούλημα κατεχόμενων περιουσιών στην «Επιτροπή»), δεν επικρατούν σκοπιμότητες, παιγνίδια εντυπώσεων και αλλότρια ιδιοτελή κίνητρα, αλλά όντως το συμφέρον της πατρίδας.
Με την κατάσταση στην οικονομία και τον κόσμο σε απόγνωση, δεν περίμενα τόση παραπλάνηση σε θέματα πρωταρχικής σημασίας. Αλλού, ένα μόνο από αυτά, θα προκαλούσε πολιτικό σεισμό με ανατροπές. Στην Κύπρο, επικρατεί ησυχία και ο θυμός στρέφεται ενίοτε εναντίον όσων αναδεικνύουμε τα βρόμικα παιγνίδια.
Προσωπικά επενδύω στο άλλο μέρος της κοινωνίας που, είτε εντός είτε εκτός κομμάτων, σκέφτεται από μόνο του. Τους τελευταίους μήνες ανέδειξα κάτι άγνωστο στην ευρύτερη κοινωνία για τα συμβάντα του Μαρτίου 2013, γύρω από το πρώτο σχέδιο κουρέματος καταθέσεων, το οποίο μέχρι σήμερα αρκετοί υποστηρίζουν παθιασμένα. Στην πραγματικότητα, το πρώτο κούρεμα δεν υπήρξε ποτέ ως επιλογή, επειδή ακυρώθηκε την επόμενη μέρα.
Αυτό απαίτησε (μέσω τηλεδιάσκεψης στην οποία συμμετείχε η Κυπριακή Κυβέρνηση) η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), που θεώρησε παράνομη την απομείωση καταθέσεων κάτω από το εγγυημένο ποσό €100.000, όπως προέβλεπε το πρώτο κούρεμα.
Αυτά αποκάλυψε δημόσια ο Μ. Ντράγκι (Πρόεδρος ΕΚΤ), με δηλώσεις του στις 4 Απριλίου 2013. Σε συζητήσεις έκτοτε κυριαρχεί ακόμη έντονο πάθος υπέρ του πρώτου σχεδίου, προφανώς επειδή αυτό συμφωνήθηκε και υποστηρίχτηκε από την Κυβέρνηση και τον περίγυρο του Προέδρου. Είναι δύσκολο να παραδεχτεί ένας ότι τόσο πάθος τελικά έγινε για ένα … πουκάμισο αδειανό, για μιαν ανύπαρκτη πρόταση. Λογικά, έπρεπε η Κυβέρνηση να εξηγήσει γιατί απέκρυψε αυτό το στοιχείο από την κοινωνία και τη Βουλή, που προφανώς παραπλανήθηκε σε αυτό το καθοριστικό ζήτημα.
Άλλο θέμα παραπλάνησης αφορά το θέμα των εγγυήσεων των τραπεζικών καταθέσεων. Τους τελευταίους μήνες πολιτικοί-βουλευτές που ασχολούνται με την οικονομία δήλωναν ότι από αρχές Νοεμβρίου 2014, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αναλαμβάνει την εγγύηση των καταθέσεων όλων των τραπεζών (και των κυπριακών) που θα τεθούν υπό την εποπτεία της. Πρόκειται γι' άλλη παραπλάνηση. Η σχετική Οδηγία του 2014 για τα Συστήματα Εγγύησης Καταθέσεων δεν περιλαμβάνει τέτοια πρόνοια.
Όπως έχει διευκρινιστεί την βδομάδα που πέρασε ενώπιον της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής του Ευρωκοινοβουλίου, όπου συμμετέχω, το θέμα δεν βρίσκεται καν για συζήτηση στο προσεχές μέλλον. Προς τούτο, θα το θέσω στις επικείμενες ακροάσεις των Επιτρόπων για θέματα τραπεζών, γιατί το θέμα είναι καίριο και αφορά το συμφέρον της πατρίδας.
Αν υπήρχε τέτοια ευρωπαϊκή εγγύηση καταθέσεων, θα ήταν μια εξαιρετικά θετική εξέλιξη, αλλά δεν υπάρχει. Και ούτε προδικάζω το αποτέλεσμα, αλλά η ανάληψη της εγγύησης των τραπεζικών καταθέσεων σε πανευρωπαϊκό/κοινοτικό επίπεδο δεν είναι κάτι που μπορεί να προσδοκούμε σύντομα. Από την άλλη, χωρίς ένα τέτοιο δίχτυ ασφαλείας, ιδιαίτερα σε περιόδους αστάθειας και αβεβαιότητας, τα τραπεζικά ιδρύματα των μικρών κρατών της περιφέρειας (π.χ. Κύπρος) θα είναι οι χαμένοι.
Οι καταθέτες θα αναζητούν ασφαλές καταφύγιο στον πυρήνα της Ε.Ε. (π.χ. γερμανικές τράπεζες) με χαμηλό επιτόκιο. Το τραπεζικό τέρας στην Κύπρο έχει εγκληματήσει με τη συνέργεια διαφόρων εξουσιών, που το κατέστησαν υπερεξουσία και σήμερα κρατά όμηρο την κοινωνία. Από την άλλη, δεν νοείται σύγχρονη οικονομία χωρίς τραπεζικό σύστημα που να χρηματοδοτεί με χαμηλό επιτόκιο. Και στη δημοκρατία προσδοκώ στους πολίτες που σκέφτονται για τις ανατροπές.
ΚΩΣΤΑΣ ΜΑΥΡΙΔΗΣ
Ευρωβουλευτής ΔΗΚΟ (S&D) - [email protected]
