Αυτή η από ετών θέση «στρατηγικής» της δικής μας πλευράς ότι το κλειδί λύσης το έχει η Τουρκία -θέση λανθασμένη και αντίθετη στις ευθύνες της Τουρκίας κατά το διεθνές δίκαιο- φαίνεται να μην υιοθετήθηκε από τον νέο Αντιπρόσωπο του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ.
Η Τουρκία είναι η χώρα που ευθύνεται -είναι ένοχη- παραβίασης για σαράντα συνεχή χρόνια του Διεθνούς Δικαίου και της Σύμβασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων με τη στρατιωτική κατοχή, τη διαίρεση, τους εκτοπισμένους και τον μεθοδευμένο εποικισμό σε βάρος κράτους-μέλους του ΟΗΕ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Άρα έπρεπε, ως τα θύματα της κατάστασης αυτής, να θέταμε συνεχώς την Τουρκία μπροστά στις ευθύνες της. Ευθύνες που διακήρυξε ο ΟΗΕ με ψηφίσματα και αποφάσεις, αλλά και η Δικαστική κρίση (όπως αυτή του ΕΔΑΔ στην 4η Διακρατική Προσφυγή της Κυπριακής Δημοκρατίας κατά της Τουρκίας).
Η ένοχη Τουρκία δεν επιτρέπετο να αφεθεί στο απυροβόλητο με τις διαχρονικές υποχωρήσεις της πλευράς μας, μεταξύ των οποίων και οι αναφορές ότι το κλειδί λύσης είναι στα χέρια της. Της επιτρέψαμε εμείς οι ίδιοι, αντίθετα στις ευθύνες της, να προωθεί τα δικά της σχέδια σε βάρος μας.
Με τη συστηματική υποχώρησή μας, απλώς τη διευκολύνουμε στις επιδιώξεις της, που προφανώς είναι ο πλήρης έλεγχος επί της Κύπρου. Ούτε βέβαια είναι ορθή, ως αναπτύχθηκε στο παρελθόν, η ιδέα ότι το κλειδί λύσης είναι, με δεδομένη την πανίσχυρη και ανυποχώρητη Τουρκία, ο «συμβιβασμός» με τη βοήθεια ιδεών και προτάσεων από τρίτους «φίλους» ή τον ΟΗΕ.
Μια λύση συμβιβασμού ως την επιδιώκει η Τουρκία, με βάση τις δικές της επιθυμίες, που φροντίζει να τις αποκαλύπτει σταθερά με δηλώσεις των κ.κ. Ερτογάν, Νταβούτογλου αλλά και Έρογλου, θα είναι απόλυτα καταστρεπτική, άρα ας μην έχει την υπογραφή μας.
Μπορεί να αποδόθηκε για μια ακόμη φορά σε γλωσσικό ολίσθημα η πρόσφατη αναφορά του Γεν. Γραμματέα του ΟΗΕ ότι ήδη βρισκόμαστε στη διαδικασία του πάρε-δώσε, όμως είναι βέβαιο ότι φτάσαμε στη φάση εξέτασης των «δύσκολων» και «μη συμφωνηθέντων» σημείων της διαπραγμάτευσης. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης βέβαια δηλώνει ότι αναμένει (ως να μη γνωρίζει), να ακούσει τι θα κατατεθεί από πλευράς κ. Έρογλου στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης.
Ελπίζει ότι οι ΗΠΑ υπολογίζουν την υπό στρατιωτική κατοχή Κυπριακή Δημοκρατία ως στρατηγικής σημασίας χώρα σταθερότητας στην περιοχή (σταθερότητα όμως όσο το επιθυμεί η Τουρκία και δυστυχώς η Τρόικα). Έτσι ευελπιστεί ότι θα υπάρξει μια νέα στάση της Τουρκίας που θα οδηγήσει σε λύση χωρίς ηττημένους στη διαπραγμάτευση.
Η δική μας πλευρά όχι μόνο δεν έχει πλέον να δώσει οτιδήποτε, αλλά ήδη ξεπέρασε με τη δήλωση της 23.5.2008 για τον νέο συνεταιρισμό και τη συμφωνία της 11.2.2014 τα όρια επιβίωσης του τόπου. Ας θυμηθούμε την αμερικανική ανάμειξη στην διαμόρφωση αυτής της συμφωνίας για να προετοιμαστούμε για μια πιο συνεχή ανάμειξη του ίδιου του Υπουργού Εξωτερικών, όταν ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ δεν έκαμψε κατά την εδώ επίσκεψή του την αδιαλλαξία του κ. Έρογλου. Ας αποβάλουμε τις ψευδαισθήσεις.
Η Τουρκία ξέρει τι θέλει. Το αποκάλυψε, κατ’ επανάληψη, χωρίς καμία δυσκολία και χωρίς συστολή, επειδή εμείς της αποδίδουμε την ιδιότητα της χώρας που κρατά «νόμιμα» το κλειδί λύσης! Ας διαφοροποιήσουμε άμεσα, τώρα, αυτή την εσφαλμένη για χρόνια θέση μας. Το βήμα της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ είναι το πλέον κατάλληλο για να εγείρουμε τις αρχές δικαίου. Ας μη χαθεί και φέτος η δυνατότητα αυτή.
ΑΝΔΡΕΑΣ Σ. ΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος
