Παρακολουθώ το τελευταίο διάστημα τη στάση που τηρεί το ΑΚΕΛ σε διάφορα τοπικά ζητήματα και είναι, θα έλεγα, περισσότερο από προφανές ότι έχει επιλέξει τα θέματα αιχμής πάνω στα οποία θα κτίσει την εκλογική του προσπάθεια για τις επόμενες δημοτικές εκλογές (έστω κι αν αργούν).

Ξεκινώντας από τη Λευκωσία, το θέμα για το οποίο ο Δήμαρχος Κωνσταντίνος Γιωρκάτζης δέχεται την κριτική και τα πυρά του ΑΚΕΛ είναι το έργο ανάπλασης της Πλατείας Ελευθερίας. Οι γνωρίζοντες, όμως, καλά το πολύπλοκο αυτό θέμα, λένε ότι καλά κάνει το ΑΚΕΛ να είναι πιο προσεκτικό, γιατί τα περισσότερα λάθη, κενά και παραλείψεις εντοπίζονται στα αρχικά στάδια του έργου και τότε Δήμαρχος δεν ήταν ο κ. Γιωρκάτζης, αλλά η Ελένη Μαύρου του ΑΚΕΛ. Επί Δημαρχίας της προκηρύχθηκαν εσπευσμένα, βεβιασμένα και μάλλον πρόχειρα οι προσφορές και λίγες ημέρες πριν από την αποχώρησή της από τον Δήμο υπογράφτηκαν τα συμβόλαια ανάθεσης…

Όσον αφορά τη Λάρνακα και την Αραδίππου, οι βολές του ΑΚΕΛ εναντίον Ανδρέα Λουρουτζιάτη και Ευάγγελου Ευαγγελίδη αντίστοιχα επικεντρώνονται στις εγκαταστάσεις των εταιρειών που θα παρέχουν υποστηρικτικές υπηρεσίες στις έρευνες για υδρογονάνθρακες. Σ’ αυτήν την περίπτωση, βέβαια, την απάντηση στο ΑΚΕΛ τη δίνει ο δικός του, Δήμαρχος Λεμεσού Ανδρέας Χρίστου, ο οποίος κάθε τρεις και λίγο φροντίζει να υπενθυμίζει ότι αν δεν θέλουν οι Λαρνακείς τις υπό αναφορά εγκαταστάσεις, η Λεμεσός είναι έτοιμη να τις φιλοξενήσει ξανά (το έκανε για τις έρευνες της Noble). Επομένως, το ΑΚΕΛ πρέπει να εξηγήσει γιατί η Λεμεσός δεν τις θεωρεί επικίνδυνες και τις διεκδικεί, ενώ για τη Λάρνακα είναι «αιτία πολέμου. Θα πρέπει, επίσης, να εξηγήσει την ευκολία με την οποία αμφισβητεί και πετά στον κάλαθο των αχρήστων μελέτες του Πανεπιστημίου Κύπρου, επειδή δεν βολεύει το αποτέλεσμα.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ