Η έκρηξη στα εμπορευματοκιβώτια στη Ναυτική Βάση στο Μαρί την 11/7/2011 αποτέλεσε το έναυσμα για να λεχθούν και να γραφούν πάρα πολλά. Θα προκαλέσει απορία, επομένως, το τι ακολουθεί, αφού για την πτυχή της φονικής έκρηξης που αναφέρεται κατωτέρω έχουν λεχθεί και γραφεί πάρα πολύ λίγα μέχρι και καθόλου.

Η έκρηξη επέφερε τον θάνατο σε 13 συνανθρώπους μας. Δικαιολογημένα χαρακτηρίστηκαν ως ήρωες. Επέφερε, όμως, και τον σοβαρό τραυματισμό σε δεκάδες άλλους ανθρώπους. Ο θάνατος των 13 επεσκίασε τον τραυματισμό τους. Δυστυχώς, όμως, οι τραυματισμοί είναι μια τραγική πραγματικότητα και οι δεκάδες τραυματίες - σχεδόν 100 τον αριθμό - ζουν έναν πραγματικό και καθημερινό γολγοθά.

Είχα την ευκαιρία να έρθω σ΄ επαφή με αρκετούς από αυτούς τους ανθρώπους. Δεν περνά μέρα που να μην ξαναζούν -ο καθένας με τον δικό του τρόπο- την τραγική εκείνη ημέρα. Δυστυχώς, όμως, γι΄ αυτούς η κάθε μέρα της ζωής του μετά την 11/7/2011 είναι εξίσου επώδυνη και οδυνηρή. Ο καθένας «κουβαλά» τραυματισμούς -σωματικούς και ψυχολογικούς- που τους έχουν σημαδέψει καταστροφικά την υπόλοιπη ζωή τους. Και μαζί μ΄ αυτούς και των οικογενειών τους. Πολλοί αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εργασίες τους. Άλλοι αναγκάστηκαν να αλλάξουν δραστικά τον τρόπο ζωής τους.

Το ερώτημα το οποίο γεννάται αβίαστα είναι τι έκανε η πολιτεία γι΄ αυτούς; Η απάντηση είναι τίποτα απολύτως. Αυτή είναι η απογοητευτική πραγματικότητα. Άφησαν τον καθένα και τις οικογένειες τους να αντεπεξέλθουν μόνοι τους. Να «ανεβούν» ένα βουνό από αντιξοότητες και δυσκολίες. Πολλές φορές αυτό είναι αδύνατο και όμως κανένας δεν ενδιαφέρεται. Αφέθηκαν, με λίγα λόγια, στο έλεός τους.

Οι περισσότεροι έχουν αποταθεί στη δικαιοσύνη γι' αποζημιώσεις. Είναι γνωστό όμως πόσο χρόνο παίρνουν οι δικαστικές διαδικασίες να ολοκληρωθούν. Και το χειρότερο είναι το εξής εκπληκτικό: Η Κυπριακή Δημοκρατία, μέσω της Νομικής Υπηρεσίας, καταχώρισε στο Δικαστήριο Υπερασπίσεις ότι δεν φέρει η ίδια ευθύνη για τους τραυματισμούς τους. Μάλιστα. Η ίδια Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία κατηγόρησε στο Δικαστήριο και πέτυχε καταδίκη Υπουργού και άλλων λειτουργών της, στις αστικές αυτές διαδικασίες για αποζημιώσεις, ισχυρίζεται ότι δεν ευθύνεται για τον τραυματισμό τους! Αν είναι δυνατόν. Η λογική σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Ο σκοπός του άρθρου αυτού είναι διπλός. Ο ένας είναι να γνωστοποιηθεί στο πλατύ κοινό η ύπαρξη αυτών των ανθρώπων, των οποίων η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών αγνοούν την ύπαρξη. Ο δεύτερος λόγος είναι για να ευαισθητοποιήσω -ελπίζω- τους αρμόδιους να ενδιαφερθούν γι΄ αυτούς. Η μνήμη των 13 θανόντων θα τιμηθεί καλύτερα απ' ό,τι οι τελετές και οι ομιλίες, αν η Πολιτεία σταματήσει να «κλείνει» τα μάτια στην ύπαρξή τους, να σταματήσει να αποποιείται των ευθυνών της και να επισπεύσει τις διαδικασίες αποζημίωσης.

ΧΡΙΣΤΟΣ Μ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ
Δικηγόρος