Προ ημερών, στη στήλη του στη «Σ», ο της εφημερίδας άξιος αρθρογράφος Λάζαρος Μαύρος, απευθύνεται στους συμπατριώτες μας ως εξής: «Άξιοι οίκτου, πολίτες!..». Και, πολύ ορθά, μας τα ψέλνει για τα καλά!

Ε, νομίζω, δεν έχει άδικο. Όπως και να το δούμε, σε όλες τις φάσεις της νεότερης Ιστορίας μας, υπήρξαμε, εκτός από αυτό που μας καταλογίζει ο κ. Μαύρος, και διάφορα άλλα. Ας μου επιτραπεί να απαριθμήσω μερικά:

1) Αφελείς, ευκολόπιστοι και εύκολα θύματα των αγγλο-αμερικανικών σχεδίων που απεργάζονταν τη διχοτόμηση. Μεταξύ 1970 και ΄74 χωριστήκαμε σε Μακαριακούς και Γριβικούς, διαχωρίσαμε και τα καφενεία στα χωριά σε Δεξιά και Αριστερά, ακόμη και οι παπάδες διαχωρίστηκαν σε δύο αντιμαχόμενες ομάδες. Πιστέψαμε πως θα επέμβει η φίλη μας η Σοβιετ. Ένωση, πράγμα που ασφαλώς δεν έγινε. Διότι δεν υπήρχε εκ μέρους της το ανάλογο κίνητρο.

2) Δανειομανείς και επιδειξίες πλούτου. Αρχοντοχωριάτες. Δανειζόμασταν αλόγιστα, αγοράζοντας υλικά αγαθά (σπίτια κυρίως), όχι τόσο γιατί τα είχαμε ανάγκη, αλλά, κυρίως για να… μπούμε στο μάτι του γείτονα και να τον κάνουμε να ζηλέψει. Υπήρξα μάρτυρας περίπτωσης κατά την οποία μια κυρία, προ ετών, στενοχωριόταν και έπαιρνε ηρεμιστικά. Γιατί, νομίζετε?

Διότι δεν εύρισκε στην αγορά (εκεί που πουλούσαν ακριβά έπιπλα εισαγωγής από την Κίνα-Ινδία) ένα «υπέροχο» μπαούλο, έργο τέχνης το χαρακτήριζε, αξίας περίπου 5.000 ευρώ, για να μην υστερεί απέναντι σε κάποια φίλη της, που το είχε στο πολυτελές σαλόνι της και το επεδείκνυε σε όλους γεμάτη περηφάνια!..

Και βλέποντάς μας οι ξένοι τι μυαλά διαθέταμε, και πόσο «έξυπνοι» ήμασταν, κατάφεραν με αριστοτεχνικό τρόπο να μας φέρουν στον τραγικό Μάρτη του ΄13, με τα γνωστά αποτελέσματα. Ερχόμαστε τώρα και κλαίμε επί ερειπίων…

Και είναι να γελάς με τους πολιτικούς μας.
Άκουσα πρόσφατη δήλωση του Νικόλα Παπαδόπουλου στο ΡΙΚ: «Να μας επιστραφούν τα δις, 6 ή 8, δεν πρόσεξα ακριβώς, που μας πήρε η Ελλάδα για ανακεφαλαίωση των τραπεζών της…». Και προχθές στην εκπομπή του ΡΙΚ «Επωνύμως», όταν προτάθηκε από τη δημοσιογράφο, στον Υπ. Οικονομικών τον κ. Χάρη Γεωργιάδη, να διεκδικήσουμε να μας επιστρέψουν τα λεφτά, εκείνος, αμήχανα και φανερά απογοητευμένος, απήντησε: «Μα, από ποιον θα τα ζητήσουμε, κυρία Κενεβέζου?».

Ειλικρινά, τον λυπήθηκα τον άνθρωπο…
Ζούσαμε πέραν και πάνω από τα όρια των δυνατοτήτων μας, και τώρα μας φταίει η Κυβέρνηση που προσπαθεί να βάλει μια τάξη, στο χάος που εμείς οι ίδιοι με τις βλακείες μας προκαλέσαμε. Όπως γνωρίζετε, δεν είμαι του ΔΗΣΥ, ούτε Ακελικός, ούτε τίποτα. Αλλά, ορισμένα πράγματα πρέπει να λέγονται με το όνομά τους. Δυστυχώς.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής