Όποτε ακούω και βλέπω από τις ειδήσεις για τα συνέδρια της ομάδας των G20, των πλουσιοτέρων κρατών του κόσμου, και βλέπω ότι και η Τουρκία είναι μέλος αυτής της ομάδας, με πιάνει κατάθλιψη και πανικός, συγκρίνοντας το κατάντημά μας ως Ελληνισμού. Η Τουρκία σήμερα να παρουσιάζει ακμάζουσα εθνική ή κρατική οικονομία, και η Ελλάδα και η Κύπρος να είμαστε συνεχώς επαίτες, και οικονομικά, πολιτικά, και κρατικά εξαρτώμενοι από ξένους φίλους και εχθρούς. Να είμαστε συνεχώς ταπεινωμένοι και ρεζιλεμένοι για το εθνικό μας κατάντημα, για την οικονομική και κοινωνική μας δυσπραγία.

Θυμάμαι όταν η Τουρκία άρχισε να κάνει τα πρώτα της βήματα σαν εμποροβιομηχανική χώρα, που με κάθε τρόπο προσπαθούσε να συγκρατήσει τα μεροκάματα των εργαζομένων της, ιδίως αυτών του δημόσιου τομέα, κι εμείς σαν Ελλάδα αλλά ιδιαιτέρως σαν Κύπρος ανοίγαμε τις κάσες του κρατικού θησαυροφυλακίου δίδοντας αλόγιστα και απροβλημάτιστα αυξήσεις, προσαυξήσεις, δικαιώματα, επιδόματα, και χρυσές απολαβές, λέγαμε ότι το βιοτικό επίπεδο της Τουρκίας είναι τρισάθλιο συγκρινόμενο με το δικό μας. Εκαλλιεργείτο ένα κλίμα απαξίωσης και αντιπάθειας για τις συνθήκες διαβίωσης στην Τουρκία, κύρια για τα ατομικά οικονομικά. Εμείς όμως ζούσαμε σαν βασιλιάδες με δανεικά κυρίως, και με ψευδείς οικονομικές αναλύσεις και απεικονίσεις.

Βέβαια δεν είναι το πιο επιθυμητό και περίζηλο βιοτικό επίπεδο αυτό της Τουρκίας, αλλά απ’ αυτό μέχρι το δικό μας πριν από τη κρίση και τα κουρέματα υπάρχει μεγάλη διαφορά και είναι αυτήν τη διαφορά που καλούμαστε σήμερα να επωμιστούμε και να πληρώσουμε, όντας ένα από τα στοιχεία της καταστροφής μας. Μ’ αυτά τα μεροκάματα και μ’ αυτό το βιοτικό επίπεδο που στήσαμε δεν υπήρχε περίπτωση να κρατηθεί έστω και μία βιοτεχνία και βιομηχανία. Λαϊκισμός και μη σοβαρότητα, από την κάθε ανερχόμενη κυβέρνηση στην Ελλάδα και την Κύπρο, κατορθώσαμε να στήσουμε μεγάλα σπίτια και επαύλεις και να κλείσουμε πηγές που άρχισαν να μας δίδουν χρήματα για την ατομική οικονομία αλλά κυρίως για τη κρατική.

Κανένας δεν κάθισε να μελετήσει την οικονομική πρόοδο και ανάπτυξη της Τουρκίας, έστω και επιφανειακά, για να πάρει κάποια στοιχεία απ’ αυτήν. Σήμερα βλέπουμε μια Τουρκία γεμάτη με εργοστάσια, με ανάπτυξη και πρόοδο, περίζηλη, και μια κρατική οικονομία που αγοράζει ό,τι θέλει κι όποιον θέλει. Πρώτα απ’ όλα έχει επενδύσει δισεκατομμύρια στον στρατιωτικό εξοπλισμό της, ενώ εμείς ούτε μια σφαίρα δεν μπορούμε να αγοράσουμε. Tι προοπτική έχουμε για να απαιτήσουμε τα δίκαιά μας, όταν δεν έχουμε έστω και μία στοιχειώδη στρατιωτική αντιστοιχία να προτάξουμε σαν Ελληνισμός;

Τα λάθη επί των λαθών των κατά καιρούς ηγεσιών της Ελλάδας και της Κύπρου μας οδήγησαν σ’ αυτό το χάλι, σκύβοντας το κεφάλι από ντροπή και ταπείνωση.