Το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Σκοτίας ήταν ένα ιστορικό γεγονός στην πέραν των τριών αιώνων συνύπαρξη των διαφορετικών εθνών κάτω από το βρετανικό στέμμα.

Το τι έκρινε την τελική ετυμηγορία είναι δύσκολο να αναλυθεί τόσο γρήγορα, όμως αρκετά θέματα τελικά έπαιξαν πιο μεγάλο ρόλο απ' ό,τι ο ενθουσιασμός για ανεξαρτησία. Το βρετανικό σύστημα κοινωνικής πρόνοιας, που έκανε πόλο έλξης τη Βρετανία για τους μετανάστες, το βρετανικό διαβατήριο με το ευρύ δίκτυο υποστήριξης Βρετανών πολιτών σε όλον τον κόσμο.

Οι Βρετανοί πολιτικοί και υποστηρικτές του «Ναι», ανάμεσά τους προσωπικότητες όπως οι πρώην Πρωθυπουργοί Γκόρτον Μπράουν και Τζον Μπλερ, έριξαν μεγάλη προσπάθεια στον αγώνα για αποφυγή της διάσπασης.

Το τελικό αποτέλεσμα, με ποσοστά 55-45, διέψευσε όσους μιλούσαν για μια πιο στενή κούρσα με διαφορά μιας ή δύο μονάδων. Πέρα από αυτό, η συνέχιση της ενότητας του Ηνωμένου Βασιλείου είναι σημαντική ή προσφέρεται για συμπεράσματα για διάφορους λόγους.

Οι Βρετανοί έδειξαν ότι σε περιόδους κρίσης αποφασίζουν να βρουν μια κοινή φωνή για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματά τους. Όλα τα πολιτικά κόμματα βρήκαν σε χρόνο ρεκόρ μια κοινή φωνή σε αυτό το θέμα. Οι Βρετανοί πολίτες αντίστοιχα έδειξαν μια ωριμότητα σε κρίσιμες στιγμές και δεν παρασύρθηκαν από εγωμανίες, που μπορεί να αποδεικνύονταν περιττές με μια ελαφρά αλλαγή των πολιτικο-οικονομικών καταστάσεων και ψήφισαν υπέρ της συνύπαρξης.

Το αποτέλεσμα από μόνο του έχει τα δικά του μαθήματα και προεκτάσεις. Η τάση για αυτονομία που άρχισε να έχει μεγάλη επιρροή στην Ευρώπη των τελών του 20ού αι., σε συνδυασμό με άλλα θέματα που δυναμίτισε η οικονομική κρίση, συνετέλεσαν να βρεθεί η Σκιοτία κυριολεκτικά με το ένα πόδι εκτός Βρετανίας. Το αποτέλεσμα, όμως, δείχνει ότι η τάση για αυτονομία που παρατηρείται γενικώς έχει και τα «πάνω» της όρια και ότι είναι αναχαιτίσιμη σε παγκόσμιο επίπεδο. Επιπλέον, αποφεύχθηκαν τυχόν γενικότερες γεωπολιτικές ανακατατάξεις που πιθανόν να εξυπακούονταν από μια αποσκίρτηση της Σκοτίας.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής