«Είναι πλέον αδήριτη η ανάγκη η οικονομία και, επομένως, και η κοινωνία να αφεθούν να ηρεμήσουν. Να μπουν σε ήρεμα νερά, μακράς πλεύσεως. Αλλιώς, οσονούπω θ’ αρχίσουμε να εισπράττουμε τ’ αντίθετα από τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα».

Αν η καταστροφή μας οφείλεται κατά κύριο λόγο στο γεγονός ότι τράπεζες και κυβερνήσεις φόρτωσαν την οικονομία με έργα, βάρη, χρέη και υποχρεώσεις υπέρτερα των αντοχών του κράτους, της οικονομίας και του λαού, τότε η υπερφόρτωση του λαού στο παρόν στάδιο με μειώσεις, περικοπές, αποκοπές, φόρους και έκτακτες φορολογίες τα μόνα που θα πετύχει είναι την παράταση και επιδείνωση των συνεπειών της κρίσης, την πλήρη καταστροφή της αξιοπιστίας και της εμπιστοσύνης κοινωνίας και επενδυτών και την καταστροφή της κοινωνικής συνοχής και ομαλότητας.

Το να αναστατώνουμε την κοινωνία κάθε τόσο με εική κι ως έτυχε (του κουτουρού) φορολογίες, μειώσεις, περικοπές, αποκοπές και άλλες εξυπνάδες μας, δεν βοηθά.

Είναι άκρως ζημιογόνο κάθε τόσο να κτυπούμε τα νεύρα τους και αφελώς να νομίζουμε ότι η εμπιστοσύνη και η αξιοπιστία απλώς θα ξεκινήσουν από εκεί που οι εξυπνάδες μας τις σταμάτησαν.

Κάθε αχρείαστη αναστάτωση δεν σταματά απλώς την ομαλοποίηση και την προσπάθεια επανάκτησης της αξιοπιστίας και της εμπιστοσύνης της κοινωνίας και των επενδυτών. Κάθε αναστάτωση λειτουργεί σωρευτικά μαζί με τις προηγούμενες και όλες μαζί επιφέρουν πισωγύρισμα και καταστροφή της εμπιστοσύνης της κοινωνίας και των επενδυτών, εκθετικής συνάρτησης.

Κάθε νέα θετική πρωτοβουλία εδραιώνει περισσότερο τη σταθερότητα και θέτει την προϋπόθεση η επόμενή της να μας πάρει έστω κι ένα βήμα πιο μακριά και επομένως πιο κοντά προς την έξοδο από την κρίση και συνεπώς πιο κοντά στην ανάκαμψη. Κάθε νέα αναστάτωση, απλώς μας παίρνει πολύ πιο πίσω απ' ό,τι μας πήρε η προηγούμενη.

Κάθε σωστή πράξη μπορεί να σταθεροποιεί την κατάσταση ένα και μπορεί να είναι ένα μικρό βήμα στην πορεία μας προς την έξοδο από την κρίση. Όμως κάθε λανθασμένη πράξη, της ίδιας ισχύος, βεβαιωμένα αποσταθεροποιεί την κατάσταση εκατόν και βεβαιωμένα είναι εκατόν μεγάλα βήματα πίσω και πιο κάτω στον ανήφορο, που ήδη μετά πολλών δυσκολιών διανύσαμε.

Τα πάντα πρέπει να είναι μια ακολουθία - συστοιχία πράξεων, όπου ο κάθε όρος της θα υπηρετεί συγκεκριμένη αναγκαιότητα - αυτοτελή σκοπό και όλοι μαζί τη μεγάλη και αδήριτη ανάγκη της επανάκτησης της αξιοπιστίας και της εμπιστοσύνης. Και, επομένως, κανένας όρος της ακολουθίας αυτής δεν μπορεί να εξουδετερώνει ή να εξουδετερώνεται από άλλον όρο. Και νοείται, βεβαίως, ότι κανένας όρος δεν πρέπει να αφήνεται να υποσκάπτει ή να καταστρέφει μέγα μέρος του μείζονος σκοπού της εξόδου από την κρίση και το μνημόνιο και της οικονομικής ανάκαμψης, που υποτίθεται για χάρη του σχεδιάστηκε η εν λόγω ακολουθία.

Πρέπει, λοιπόν, κάποτε ν’ αντιληφθούμε ότι είναι εκ των ων ουκ άνευ η οικονομία και επομένως και η κοινωνία, να αφεθούν να ηρεμήσουν, να μπουν σε ήρεμα νερά, μακράς πλεύσεως.

Κι όπως ο καθένας εύκολα μπορεί να αντιληφθεί, αυτό θα το πετύχουμε μόνο αν επαναφέρουμε τη σταθερότητα στο πολιτικό, νομικό, φορολογικό και κοινωνικό μας περιβάλλον. Αυτή όμως η σταθερότητα απαιτεί σοβαρότητα, απαιτεί ορθή πολιτική κρίση, απαιτεί σεβασμό και απεχθάνεται το «αποφασίζουμε, κυρούμε και διατάσσουμε».

ΑΝΔΡΕΑΣ ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΕΟΥΣ
Βουλευτής ΔΗΣΥ