Όπως ελεύθερα συνηθίζω να εκφράζομαι δημόσια, μέσα από τις καθόλα φιλόξενες στήλες του κυπριακού Τύπου, έτσι και πριν λίγο καιρό, τέλη Ιουλίου νομίζω, έγραψα την προσωπική μου γνώμη για τη διδασκαλία της Ομοσπονδίας στα Σχολεία.

Τι έγραψα, με πολύ λίγα λόγια:
Ότι οι (πρώην) συνάδελφοι εκπαιδευτικοί που υπηρετούν στην πατρίδα μας, δεν φαίνονται και τόσο ενθουσιασμένοι με αυτή την ιδέα, την οποία, αν δεν κάνω λάθος, ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, κ. Προδρόμου έθεσε πρώτος.

Δεν επιτέθηκα εναντίον των συν-Κυπρίων συναδέλφων μου, ούτε έχω κάτι εναντίον τους. Απλά με το κάπως, σκόπιμα, αιχμηρό κείμενό μου, ήθελα να δώσω ένα έναυσμα για δημόσια συζήτηση και προβληματισμό.
Θεωρώ ότι ένα θέμα που ταλανίζει την κυπριακή πολιτική και τον τόπο, από τον Αύγουστο του ΄64, καλό θα ήταν να επεξηγηθεί με απλό-κατανοητό τρόπο στους νέους μας. Και, βέβαια, πώς θα μπορούσε αντικειμενικά να γίνει αυτό? Μέσα από τις σχολικές τάξεις. Από τους ικανότατους ελληνοκυπρίους εκπαιδευτικούς. Το κείμενό μου, σημειώστε ότι έτυχε δημοσίευσης από τον «Φ» και τη «Σ».

Προς μεγάλη μου έκπληξη, είδα μια απάντηση-καταπέλτη, μια σφοδρή προς εμένα, γεμάτη κακία επίθεση, από τον πρώην πρόεδρο της ΟΕΛΜΕΚ, κ. Θέμη Πολυβίου. Δεν έτυχε να γνωρίζω τον άνθρωπο, ούτε και υπήρχε ή υπάρχει κάτι προσωπικό εναντίον του.

Ίσα-ίσα, εφόσον προέρχεται και από ένα αγωνιστικό κόμμα όπως η ΕΔΕΚ, ασφαλώς και δημοκρατικός είναι και πατριώτης. Χωρίς να υποβαθμίζω τον πατριωτισμό όλων των άλλων πολιτικών χώρων βέβαια.
Ομολογώ ότι στενοχωρήθηκα αρκετά, από τον επιθετικό, και τολμώ να πω, προσβλητικό τρόπο, με τον οποίο απαντούσε «…σε κάποιον Αντώνη Χατζηαντώνη..». Κάποιον! Αλλά, δεν με λύπησε μόνον αυτό.
Με αποκάλεσε «κύριε παντογνώστη», ημιμαθή, «αρθρογράφο» (τα εισαγωγικά δικά του), με συμβουλεύει να μην εκτίθεμαι, και πολλά άλλα, που με μειώνουν ως άτομο και ως εκπαιδευτικό με 27 χρόνια υπηρεσία (σε Ελλάδα και Κύπρο), τα οποία δεν θυμάμαι τώρα…

Και γιατί εκνευρίστηκε τόσο, ο αγαπητός κ. Πολυβίου?
Διότι έκανα το λάθος, να ισχυριστώ πως σε περίπτωση λύσης με τη μορφή ομοσπονδίας, η πλειοψηφία των καθηγητών, πιθανόν να χάσει τους προνομιακούς μισθούς, με τους οποίους αμείβεται τώρα... Είναι ψέμα ή λάθος, αυτό? Αφήνω να το κρίνει ο αναγνώστης.

Αλλά, δεν είναι αυτό το θέμα. Σκοπός της επιστολής μου αυτής, δεν είναι να συνεχίσω την αντιπαράθεση με τον φίλο κ. Θέμη, που εν πάση περιπτώσει είχε χρέος, ως εκπρόσωπος του κλάδου των καθηγητών, να μου απαντήσει και να υπερασπιστεί τον κλάδο του. Και καλώς έπραξε. Στόχος της επιστολής μου είναι να απολογηθώ, αν υπήρξα προσβλητικός προς την ΟΕΛΜΕΚ. Και χρειάζεται μεγάλη δύναμη ψυχής και θάρρος για να μπορείς να ζητάς συγγνώμη, σε περίπτωση που έσφαλλες, ενδεχομένως, χωρίς να το αντιληφθείς, κ. Πολυβίου.

Αυτό που με ενόχλησε και πραγματικά με πλήγωσε, ήταν η εμπαθής επίθεση που εξαπέλυσες εναντίον μου, με ειρωνείες, έμμεσους ισχυρισμούς ότι απέτυχα σαν εκπαιδευτικός κ.λπ.
Δεν επιθυμώ να πω περισσότερα. Τον προτρέπω, όμως, να ερευνήσει μέσα στις στήλες του κυπριακού Τύπου (όλων των κομματικών αποχρώσεων), να ανατρέξει λίγο πίσω, δηλ. εκεί γύρω στο 1999, οπόταν και άρχισα να γράφω, για να μάθει, ποιος είναι αυτός ο ημιμαθής-παντογνώστης, «ο κάποιος, Α. Χατζηαντώνης», στον οποίο με τόση εμπάθεια, επιτίθεται.

Αν όντως είμαι ημιμαθής και «παντογνώστης», το έχουν ήδη κρίνει οι αναγνώστες που διαβάζουν τα ταπεινά μου κείμενα. Εδώ και 15 τόσα χρόνια. Κείμενα, που μοναδικό σκοπό έχουν τη συμβολή στην αφύπνιση του Κυπρίου πολίτη που εφησυχάζει για το εθνικό μας θέμα και άλλα πολλά.

Αυτά τα λίγα, φίλε και συνάδελφε Θέμη Πολυβίου.
Ο μεγάλος Ιταλός ζωγράφος της Αναγέννησης Tiziano Vecellio είχε πει κάποτε: « Τις αλήθειες πολλοί θέλουν να τις ακούνε. Αλλοίμονο όμως, σε αυτόν που τις πει…!».

ΑΝΤΩΝΗΣ Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Συνταξιούχος εκπαιδευτικός.