Έλαβα μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου αίτημα, για να συμμετέχω στο λεγόμενο Κίνημα κατά των εκποιήσεων. Χωρίς δεύτερη σκέψη, απάντησα: Όχι. Και το διέγραψα.
Δεν είμαι οικονομολόγος, ούτε γνωρίζω ποιοι κρύβονται πίσω από αυτήν την καθυστέρηση στην ψήφιση του νομοσχεδίου περί εκποιήσεων. Νομίζω, όμως, ότι όπως στην παροιμία: «Ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται», μπορούμε να το παραφράσουμε στο: «Ο μεγαλο-οφειλέτης στις καθυστερήσεις χαίρεται…».
Κάποια κόμματα στέκονται και πάλιν τροχοπέδη στην ψήφιση του Νόμου των εκποιήσεων. Νομίζω καλύπτουν κάποιους μεγαλο-οφειλέτες, δικούς τους.
Και πού οδεύουμε? Σε έναν Μάρτη 2013, οπότε το ηρωικό ΟΧΙ, κάποιων, οδήγησε την Οικονομία στο χείλος της καταστροφής. Σχεδόν πάντα, τα ηρωικά αυτά ΟΧΙ έβλαψαν τον τόπο. Ελέχθησαν από κάποιους λαϊκιστές που χαϊδεύουν τα αφτιά των πολιτών, οδηγώντας τους εν τέλει σε επικίνδυνα αδιέξοδα…
Είναι πολύ απλό:
Όταν, κύριε, υπέγραφες για να λάβεις ένα δάνειο, με το άλφα επιτόκιο, με τη βήτα περίοδο αποπληρωμής, όφειλες να γνωρίζεις και τους κινδύνους. Δεν μπορείς να παίζεις με το οικονομικό σύστημα. Δεν μπορείς να θέτεις την Οικονομία του τόπου εν κινδύνω, διότι δεν θέλεις να αποπληρώσεις τα δάνειά σου, ελπίζοντας ότι θα εξελιχθούν σε «θαλασσοδάνεια», όπως λέγονται και στην Ελλάδα. Είναι απαράδεκτο να έχεις επιλέξει τη «στρατηγική-μη αποπληρωμής δανείου», ενώ έχεις χρήματα, ενδεχομένως τα φυγάδευσες στο εξωτερικό, και κάνεις το κορόιδο.
Αλλά, ασφαλώς, δεν υποστηρίζω ότι πρέπει να έρθουν οι τράπεζες να υφαρπάξουν την κατοικία ενός φτωχού άνεργου οικογενειάρχη. Δεν λέγω να γίνει επιδρομή των τραπεζών κατά της επαγγελματικής στέγης ενός μικρο-βιοτέχνη, που κτυπημένος από την κρίση αγωνίζεται να επιβιώσει αλλά αδυνατεί να εξοφλήσει τις δόσεις του…
Το κράτος, αν θέλει να αποκαλείται κράτος-δικαίου και όχι Μπανανία, οφείλει να κάτσει να ξεχωρίσει την ήρα από το στάχυ. Και την κοπριά από τα λάχανα.
Διότι, αν δεν περάσει το νομοσχέδιο, πολλά χειρότερα δεινά μάς αναμένουν. Ίσως κουρέματα καταθέσεων, άρνηση των Ευρωπαίων να συνεχίζουν να μας στηρίζουν οικονομικά κ.λπ.
Θα επαναλάβω:
Να βρεθεί μια κοινώς αποδεκτή φόρμουλα: Όχι τόκοι υπερημερίας (πανωτόκια), όχι στραγγαλισμός του μέσου, συνεπούς στις υποχρεώσεις του, Ελληνοκύπριου πολίτη. Να εξευρεθούν λύσεις: Πώς η Ελληνική Τράπεζα, παραδείγματος χάριν, προέβη σε αναδιαρθρώσεις δανείων, σε ποσοστό 50%? Και σε μειώσεις δανειστικών επιτοκίων? Λύσεις υπάρχουν. Καλή θέληση χρειάζεται.
Ο εχθρός καραδοκεί. Είναι εθνικό το πρόβλημα. Άλλη μια κατραπακιά τύπου Μάρτη 2013, θα αποτελέσει και τη χαριστική βολή, όχι μόνο στην Οικονομία της Κύπρου, αλλά και στην κρατική μας υπόσταση.
Και δεν υπερβάλλω!..
Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΗΣ
Ερευνητής
