Μάλιστα, κύριοι! Πιάσαμε πάτο και δεν χρειάζομαι κανένα νομπελίστα να το διαγνώσει ή να μου το επιβεβαιώσει. Μου το λένε τα γεγονότα, η λογική μου και το ένστικτό μου. Το νιώθω, όπως δεν το έχω νιώσει ποτέ μου. Ούτε μετά την τουρκική εισβολή του 1974 δεν ένιωσα το ίδιο. Όλα γύρω καταρρέουν: Πάρτε από τις Τράπεζες, τις διάφορες επιχειρήσεις και κατεβαίνετε.
Όλα έφτασαν σε μια στασιμότητα. Δεν κουνιέται τίποτε, σαν να 'μαστε στο μάτι του τυφώνα, ενώ όλα τριγύρω μας στριφογυρίζουν, χωρίς να μπορούμε να μαντέψουμε πού θα πέσει το καθετί. Όλα χτυπιούνται το ένα πάνω στο άλλο, τα κόμματα κι οι πολιτικοί μεταξύ τους, οι υπάλληλοι του Δημοσίου με την Κυβέρνηση, οι φόροι κι η γραφειοκρατία μάς έχουν τσακίσει, τα κοινοτικά παντοπωλεία αυξάνονται και πληθύνονται, οι άνεργοι έχουν γεμίσει τον τόπο, τα δημόσια ταμεία έχουν αδειάσει, η κοινωνική συνοχή όσο πάει κι εξαφανίζεται, το έγκλημα ανεβαίνει ανενόχλητο κατακόρυφα, με τον κόσμο να είναι κυριολεκτικά απροστάτευτος χωρίς επαρκώς στελεχωμένη αστυνομία, ανήμπορος να υπερασπιστεί τον εαυτό του από τις νέες μορφές εγκλήματος.
Οι νουνεχείς πολίτες, τουλάχιστον όσοι απέμειναν απ’ αυτούς, στέκουν εμβρόντητοι μπροστά στην απαράδεκτη συμπεριφορά ορισμένων πολιτικών που αδυνατούν ή αρνούνται ή εθελοτυφλούν μπροστά στην τραγική κατάσταση που βρισκόμαστε και που, αντί να προσπαθούν συλλογικά να βρουν σωστές λύσεις στα τεράστια προβλήματα που αντιμετωπίζουμε, συνεχίζουν τις στείρες αντιπαραθέσεις επιδιδόμενοι σε άκρατη ψηφοθηρία, τη στιγμή που, ακόμη πριν από λίγους μήνες, ο λαός τούς έστειλε ισχυρό μήνυμα απαρέσκειας με τη δραματική αποχή του από τις κάλπες.
Πιάσαμε πάτο. Και τι κάνουμε; Αντί όλοι μαζί να σπρώξουμε τα πόδια μας στον βυθό για ν’ αρχίσουμε την ανάκαμψη της οικονομίας μας, χρησιμοποιούμε τη λίγη ενέργεια που μας έμεινε για να αλληλογρονθοκοπούμαστε.
Δεν μπορεί, επιτέλους, να επικρατήσει λίγη λογική; Για να βγούμε από το βάραθρο στο οποίο πέσαμε, χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλο, «νώμον με νώμον». Μια παλιά παροιμία λέει: «Κράτα με να σε κρατώ, ν’ ανεβούμε στο βουνό»! Και μια άλλη, πιο γνωστή, λέει: «Το ‘να χέρι νίβει τ’ άλλο και τα δυο το πρόσωπο». Θυμούμαι και το παραμύθι του γέρου πατέρα με τους δέκα γιους, που έδωσε από μια βέργα στον καθένα και τους είπε να την σπάσουν, πράγμα που, φυσικά, το κατάφεραν όλοι πολύ εύκολα. Όταν, όμως, τους ξανάδωσε ένα δεμάτι από δέκα βέργες δεμένες μαζί και τους είπε να τις σπάσουν, κανείς τους δεν κατάφερε να το κάνει. Κι έτσι ο γέρος πατέρας έδωσε στα παιδιά του ένα πολύτιμο μάθημα ενότητας: «Εν τη ενώσει η ισχύς».
Γυρίζω τη σκέψη μου με δέος, σεβασμό κι ευγνωμοσύνη σ’ εκείνους τους αμέτρητους συμπατριώτες μας που, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, έδωσαν πρόθυμα, όχι μόνο τις περιουσίες τους, αλλά και τη ζωή τους για την πατρίδα μας, αυτήν που οι ίδιοι μάς κληροδότησαν ελεύθερη, αρχόντισσα κι ολόσωστη. Αντί να την κρατήσουμε ως κόρην οφθαλμού, την καταντήσαμε στο σημερινό χάλι, μοιρασμένη, τουρκοκρατούμενη τη μισή και πάμπτωχη. Και το χειρότερο: Ακόμη να βάλουμε μυαλό. Έλεος, πλέον.
Δεν χρειάζεται να κάνουμε πολλά για να αρχίσουμε να διορθώνουμε την κατάσταση. Αρκεί ν’ αρχίσουμε από κάτι πολύ απλό κι ύστερα όλα θα 'ρθουν μόνα τους: Ας κρατηθούμε όλοι από τα χέρια και με ενωμένες δυνάμεις να δώσουμε μια γερή σπρωξιά με τα πόδια μας στον βυθό, για ν’ αρχίσουμε ν’ ανεβαίνουμε. Κι ύστερα, ας αρχίσουμε να συνομιλούμε με τη σκέψη στραμμένη μόνο στο καλό του τόπου. Μόνο σ’ αυτό. Και θα δείτε που θα βρούμε λύσεις.
Θυμάστε τον δολοφονηθέντα Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζον Κένεντι; Δεν ήταν, βεβαίως, ο μεγαλύτερος πολιτικός που υπήρξε, έλεγε όμως κάτι πολύ σωστό: «Μην κοιτάζεις τι θα κάνει η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι θα κάνεις εσύ για την πατρίδα σου»!
Λοιπόν, εμείς τι είμαστε έτοιμοι να κάνουμε για τη μικρή μας πατρίδα, εκτός από το να αλληλοτρωγόμαστε;
ΚΛΑΙΛΙΑ ΤΟΜΠΟΛΗ-ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ
Δικηγόρος, τ. Εισαγγελέας της Δημοκρατίας
