Καθημερινά βιώνουμε τις κακές συμπεριφορές, παρανομίες, βιαιότητες, ανηθικότητες, εγκληματικότητες, ατιμίες, ψευτιές, ασέβειες, παρεκτροπές, χρήση ναρκωτικών, καπνού, αλκοολούχων ποτών από σημαντική μερίδα των νέων μας, που μας βάζουν σε πολύ μεγάλους προβληματισμούς στο κατά πού θα καταλήξουμε σαν κοινωνία.
Η κατάσταση εξελίσσεται ραγδαία προς το χειρότερο, ένεκα και της αύξησης των προβληματικών οικογενειών, όπου οι καβγάδες, η βιαιότητα, σωματική, φραστική, ψυχική, στην παρουσία των παιδιών, πυροδοτούν την ανάπτυξη σ’ αυτά διαταραγμένων ψυχικών καταστάσεων. Φαίνεται σ’ αυτές τις περιπτώσεις οι γονείς δεν νοιάζονται όσο πρέπει για τα παιδιά τους, αλλά μόνο τον εγωιστή εαυτό τους. Μέσα σ’ αυτά τα δεδομένα της «σύγχρονης» κοινωνίας μας η Πολιτεία αλλά και η Εκκλησία οφείλουν να αναλάβουν πολύ μεγάλους ρόλους. Εφόσον τις περισσότερες φορές η οικογένεια και το περιβάλλον της αδυνατούν να παιδεύσουν και να διαμορφώσουν σωστά τον χαρακτήρα των παιδιών τους, θα πρέπει αυτόν τον ρόλο να τον αναλάβουν πολύ εντατικά το σχολείο αλλά και η Εκκλησία.
Βλέποντας όλη αυτήν την ανατροπή που συμβαίνει στην κοινωνία μας, προς το χείριστο, ο μόνος τρόπος που απομένει είναι η δραστική παρέμβαση του σχολείου για τη σωστή διαμόρφωση, όσον το δυνατόν, των χαρακτήρων των παιδιών. Θα πρέπει, αφού έχουμε σήμερα μια πολύ έκτακτη κατάσταση με τους χαρακτήρες των νέων μας που μας προβληματίζουν, να αναθεωρηθούν και να αναδιαμορφωθούν τα αναλυτικά προγράμματα διδασκαλίας σε βάρος του γνωσιολογικού μέρους, δίδοντας πολύ μεγαλύτερη σημασία και βάρος σ’ ό,τι είναι ωφέλιμο για να γίνουν σωστοί και καλοί άνθρωποι. Από πολύ μικρούς, εκεί όπου είναι πολύ ευαίσθητες οι ψυχές τους, να τους «βομβαρδίζουμε» καθημερινά και σε τακτική βάση, με όλα εκείνα τα καλά στοιχεία που πρέπει να έχει ένας καλός και σωστός άνθρωπος. Θα πρέπει να τους λέμε τι είναι σωστό και τι λάθος, τι είναι δίκαιο και τι άδικο, τι είναι η τιμιότητα και η ατιμία, τι είναι νόμιμο και τι παράνομο, τι είναι αγάπη και τι μίσος, τι είναι έγκλημα, τι είναι κλοπή, τι είναι βιαιότητα, τι είναι σεβασμός και τι ασέβεια και σε ποιους.
Τι είναι πρόοδος και τι φιλοτιμία, τι είναι το κάπνισμα και τα ναρκωτικά, τι είναι το αλκοόλ, τι είναι τεμπελιά και η ζωή σε βάρος των άλλων, τι είναι η αλητεία και τα ξενύκτια, τι είναι σωστή εμφάνιση και πολλά άλλα συνοδευόμενα με παραδείγματα, για να γίνονται πιστευτά και κατανοητά. Αυτά όλα να τα διδάσκονται σε τακτική βάση μέχρι να τελειώσουν όλες τις βαθμίδες των σχολείων. Βέβαια και οι διδάσκοντες θα πρέπει να δίδουν το καλύτερο παράδειγμα συμπεριφοράς, διαβίωσης και εμφάνισης.
Ο ρόλος της Εκκλησίας θα πρέπει να είναι πολύπλευρος, γι’ αυτό θα πρέπει να παύσουν κάποιοι εξυπνάκηδες να προβάλλουν δυσκολίες στο να παρευρίσκονται μορφωμένοι κληρικοί στα σχολεία, βοηθώντας με τη δράση τους στη σωστή διαμόρφωση των χαρακτήρων της καταταλαιπωρημένης νεολαίας μας, που αρκετά μέχρι τώρα μας πικραίνει.
ΑΔΑΜΟΣ ΚΟΜΠΟΣ
