Τι έγινε όλως αιφνιδίως και οι διθύραμβοι για την υπευθυνότητα και την ενότητα, που κυριάρχησαν στη Βουλή, μετατράπηκαν μέσα σε ελάχιστα 24ωρα σε επάρατες φρασεολογίες πολιτικής αντιπαράθεσης;
Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή το νομοσχέδιο για τις εκποιήσεις, γινόμαστε γι' άλλη μια φορά φρικτοί μάρτυρες της παραφροσύνης της κυπριακής πολιτικής ζωής. Τη μια μέρα τα κόμματα χαριεντίζονται για το θαυματουργό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας στη Βουλή, που προστατεύει την πρώτη κατοικία και τους τίμιους δανειολήπτες από τους αδηφάγους τραπεζίτες.
Την επομένη, οι κομματάρχες αλληλοσφάζονται στα τηλεοπτικά παράθυρα για την κραυγαλέα αναποτελεσματικότητα της ψηφισθείσας νομοθεσίας, μετά την απόφαση του Προέδρου να αναπέμψει κάποιες από τις νεοψηφισθείσες προτάσεις νόμου. πυροδοτώντας το πολιτικό σκηνικό.
Ο λαός, που παρακολουθεί αμήχανος τα τραγελαφικά γεγονότα, ευλόγως διερωτάται. Τι έγινε όλως αιφνιδίως και οι διθύραμβοι για την υπευθυνότητα και την ενότητα, που κυριάρχησαν στη Βουλή, μετατράπηκαν μέσα σε ελάχιστα 24ωρα σε επάρατες φρασεολογίες πολιτικής αντιπαράθεσης;
Η πραγματικότητα είναι μία και συνάμα σκληρή. Στο όνομα της προστασίας των καταληστευθέντων πολιτών, η ενότητα εκποιείται γι' άλλη μια φορά, ενώ η υπευθυνότητα αφήνει τη θέση της στον άκρατο λαϊκισμό και την ανευθυνότητα. Σε μία ιδιαιτέρως κρίσιμη στιγμή για την κουρεμένη οικονομία, το εσωτερικό μέτωπο γίνεται σκόνη και θρύψαλα, την ώρα που η δαμόκλεια σπάθη της έκτης δόσης του τροϊκανού δανείου επικρέμαται πάνω από τη δεινοπαθούσα Κύπρο με τους κουρεμένους πολίτες.
Με άλλα λόγια, βρισκόμαστε ως χώρα, ως κοινωνία και ως λαός με το πιστόλι στον κρόταφο, θυμίζοντας σκηνές απείρου κάλλους του Μάρτη του 2013. Την ίδια ώρα, επανέρχεται δριμύτερα στο προσκήνιο το επίμαχο θέμα της φορολόγησης του εφάπαξ των υπαλλήλων του Δημοσίου, με τις συντεχνίες να ακονίζουν τα ξίφη τους και τους πολίτες να χωρίζονται σε στρατόπεδα αντιπαράταξης.
Αναπόδραστα, οι πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις, με αιχμή την αδυναμία της πολιτείας να δαμάσει τους μεγαλοκαρχαρίες και να τιμωρήσει τους ενόχους της οικονομικής τραγωδίας, εκτρέφουν τη σοβούσα πολυδιάστατη κρίση, διογκώνοντας τους σοβαρούς κινδύνους που απειλούν τη χώρα. Παράλληλα, απομακρύνεται το ενδεχόμενο επίτευξης της πολυπόθητης κοινωνικής συναίνεσης και διακομματικής συνεννόησης σε μείζονος σημασίας θέματα.
Αν μάλιστα ληφθεί υπ' όψιν ότι πορευόμαστε μέσω συμπληγάδων για τις Ιδιωτικοποιήσεις και το ΓεΣΥ, που εξ ορισμού πυροδοτούν κλίμα πολιτικής έντασης, κοινωνικής αναταραχής και λαϊκού διχασμού, το αύριο φαντάζει τρομακτικό. Βαθύτατα απογοητευμένος για το όλο σκηνικό και ψυχικά τσαλακωμένος, θυμάμαι τα λόγια του πατρός Παϊσίου, «αλήθεια, ποιος κάνει σεμινάριο, ο διάβολος στους πολιτικούς ή οι πολιτικοί στο διάβολο».
Στο ερώτημα αυτό μόνο οι πολίτες μπορούν να απαντήσουν, στέλλοντας μέσω της καθημερινής τους στάσης στο «πυρ το εξώτερον» τους ενόχους της οικονομικής τραγωδίας και τους πολύχρωμους εμπόρους του λαού, με την προσδοκία να ανατείλει ένα ελπιδοφόρο αύριο.
