Έχουν περάσει 40 ολόκληρα χρόνια από τη λαίλαπα της εισβολής του Αττίλα στα εδάφη της Κύπρου, που επέφερε τον ξεριζωμό και την καταστροφή, τον όλεθρο.

Ό,τι εβίωσε ο ελληνικός πληθυσμός είναι ανήκουστο, με τις αποτρόπαιες πράξεις του Αττίλα.
Οι πρόσφυγες δεν ξεχνούν. Βιώνουν κάθε μέρα τον πόνο και την οδύνη για τη χαμένη γη τους. Θέλουν ολόψυχα την επιστροφή. Γι’ αυτό και όταν άνοιξαν τα οδοφράγματα έσπευσαν να επισκεφτούν την κατεχόμενη γη τους με δάκρια στα μάτια και με οποιοδήποτε τίμημα.

«Να δω τη γη μου, το σπίτι μου, κι ας πεθάνω.»
«Έφερα τα παιδιά μου να δουν το πατρογονικό σπίτι.»

Βγάζουν φωτογραφίες, βλέπουν, πικραίνονται και οι περισσότεροι δεν ξαναγυρίζουν. Δεν αντέχουν. Φρίκη. Αλλοίωση των πάντων.
Υπάρχουν όμως δυστυχώς και οι ανθέλληνες. Έλληνες που επισκέπτονται συχνά τα κατεχόμενα για να φαν δήθεν ψάρι, ωραία σουβλάκια, να ψωνίσουν από το ψευδοκράτος και να ταξιδέψουν από το παράνομο αεροδρόμιο της Τύμπου για Κωνσταντινούπολη ή αλλού. Αυτοί προδίδουν την πατρίδα τους. Είναι κατάπτυστοι.

Οι περισσότεροι όμως επιθυμούν διακαώς να παν να λειτουργηθούν στις εκκλησίες των χωριών τους, να πάρουν λουλούδια στους ανασκαμμένους τάφους των γονιών και συγγενών τους.
Έτσι ξεκίνησαν πριν μερικά χρόνια ο λειτουργίες στον Άγιο Μάμαντα της Μόρφου, κάτω από την αυστηρή επίβλεψη των ψευδοαστυνομικών. Φέτος υπήρξε λειτουργία στον Άγιο Γεώργιο τον Εξορινό στην Αμμόχωστο, την Αγία Παρασκευή, που κατέληξε να είναι τουρκική προπαγάνδα.

Στον Απόστολο Βαρνάβα, ιερό χώρο του ιδρυτή της Εκκλησίας της Κύπρου, στην Αγία Μαρίνα στη Δερύνεια, στον Άγιο Χαράλαμπο στην Κοντέα, στην Ακανθού δεν επέτρεψαν να παν στην Παναγία, ο ναός έγινε πινακοθήκη, στο Τραχώνι στην Παναγία την Τραχωνίτισσα, ανήμερα της γιορτής της.

Άκουγα, ενώ στεκόμουν στη σειρά να χαιρετίσω σ’ ένα γάμο, την πιο κάτω συζήτηση:
«Πόσα λεωφορεία θα πάμε;»
«Τρία, ο κόσμος είναι ενθουσιασμένος που θα επισκεφτεί το χωριό μας.»
Μια κυρία από δίπλα δάκρυσε: «Θα πάρω τα παιδιά μου να δουν το σπίτι που γεννήθηκα.»

Ο άλλος: «Όταν πεθάνουμε κι εμείς οι τόποι μας θα χαθούν. Οι νέοι μας γεννήθηκαν εδώ, δεν τους νοιάζει και τόσο.»
Αγωνία, αγωνία των προσφύγων. Κι εδώ στοχεύει η δήθεν συντήρηση του διαλόγου μεταξύ των δύο κοινοτήτων από τους Τούρκους.
Όταν οι παλιοί φύγουν, η τουρκοποίηση είναι εύκολος δρόμος πια.

Κι οι πρόσφυγες περιμένουν και θάβουν κάθε Κυριακή δυο - τρεις αγνοούμενους, τα άσπρα κόκκαλά τους που βρέθηκαν σε ομαδικούς τάφους μ’ ένα πυροβολισμό στο πρόσωπο, ενώ ήταν αιχμάλωτοι πολέμου κι έπρεπε να τους σεβαστούν κατά τα διεθνή θέσμια. Όμως τους εκτέλεσαν. Σαράντα χρόνια προσφυγιάς και παρ’ όλα τα ψηφίσματα του Ο.Η.Ε. και της Ε.Ε. έμειναν μόνο ψηφίσματα, όχι ενεργός δράση, ενώ για την Κριμαία και την Ουκρανία λαμβάνονται τιμωρητικά μέτρα εναντίον της Ρωσίας.

Πότε ο Ο.Η.Ε. και οι Ευρωπαίοι εταίροι μας θα τιμωρήσουν την Τουρκία για όσα κακά επεσώρρευσε στην ανθρωπότητα, Αρμένιους, Κούρδους, Πόντιους, Κύπριους.
Την κανακεύουν. Δεν την τιμωρούν. Πότε θα ξυπνήσει η Ευρώπη; Τι περιμένουν; Πότε αλήθεια;

ΚΛΑΙΡΗ ΑΓΓΕΛΙΔΟΥ
Πρόσφυγας από την Αμμόχωστο