O Πρόεδρος της Δημοκρατίας, για πρώτη φορά, έχει έναντι των δανειστών μας, αλλά και γενικότερα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του Eurogroup, μια συγκεκριμένη ισχυρή βάση για να καταδείξει ότι, μπορεί το Κράτος διά της Κυβέρνησης να συμπίπτει σε ένα κοινό κείμενο νομοσχεδίου με την Τρόικα, αλλά η πολυεπίπεδη εκπροσώπηση του λαού, με τα επτά κοινοβουλευτικά κόμματα, να έχει άλλη θεώρηση στην ψήφιση νομοθετημάτων, ιδιαίτερα, αφού δεν μετείχαν όλα τα κόμματα στη διαπραγμάτευση με την Τρόικα.

Επιτέλους η Βουλή, μετά την υποταγή στις απαιτήσεις της Τρόικας από τον Δεκέμβρη του 2012, κατάφερε με την αυτόνομη δικαιοδοσία της και κατέδειξε ότι, δεν μπορεί να την υποκαταστήσει η Τρόικα, στη Συνταγματική και Δημοκρατική της εξουσία.

Πρέπει λοιπόν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, να είναι πειστικός. Οφείλει να υπενθυμίσει τη μεγάλη βλάβη που υπέστη η Κύπρος από την κουρά του χρέους της Ελλάδας. Να υπενθυμίσει την απερίσκεπτη ροή από την Κεντρική Τράπεζα της Ευρωπαϊκής Ένωσης του ELA και τη ζημιά από τη μεταβίβαση στην Τράπεζα Πειραιώς της Ελλάδας, των περιουσιακών στοιχείων των Τραπεζών μας.

Να διεκδικήσει την κυριαρχική εξουσία των συνταγματικών θεσμών και της Νομοθετικής εξουσίας και την οφειλόμενη, πραγματική αλληλεγγύη σε μια χώρα υπό κατοχή για 40 χρόνια, στην οποία οι εταίροι δεν παρείχαν ποτέ τη δέουσα προστασία.

Παράλληλα, έχει να σταθμίσει για το μέλλον και ένα δίδαγμα: O λαός που δεν ευθύνεται για τα λάθη της Κυβέρνησης και/ή των Τραπεζιτών, έχει όρια αντοχής που όφειλε και οφείλει να προστατεύσει στη διαπραγμάτευση με την Τρόικα.

Ο Πρόεδρος έναντι της Τρόικας
Δικηγόρος