Το θέμα των εκποιήσεων είναι πολυεπίπεδο. Υπάρχει το ανθρωπιστικό θέμα, κατανοητό και ίσως από τα πιο σοβαρά επιχειρήματα κατά, αν εξαιρέσει κάποιος την άποψη περί διάχυσης ευθυνών ως προς την οικονομική κατάσταση που δεν επικεντρώνονται σε μια μόνο ομάδα όπως αυτή που στοχεύεται τώρα. Όμως δεν παύει το θέμα να έχει αιτιατή βάση γιατί οι εκποιήσεις έχουν νομική πτυχή.

Πρέπει όμως να πληρώσει τα σπασμένα στο έπακρο ο πολίτης που θυματοποιήθηκε με την εμπλοκή του στο δίκτυο (ανεξέλεγκτος δανεισμός) της καταστροφής; Το θέμα αυτό είναι παρόμοιο με το προηγούμενο: οι ευθύνες βαραίνουν πολλές ομάδες και όχι μόνο τους δανειολήπτες αλλά παρ' όλ' αυτά υπάρχει αιτιατή βάση. Στη βάση αυτή, πρέπει να πληρώσει μεγαλύτερο τίμημα από αυτόν που δεν έχει εμπλακεί.

Τι είναι εν τέλει οι εκποιήσεις; Με βάση σκληρούς οικονομικούς όρους, είναι το κόστος σε έναν πολίτη της εμπλοκής του σε μια δανειακή αγορά μιας απρόβλεπτης οικονομίας. Αυτό είναι μέρος του ρίσκου που πήρε κάποιος για να δανειστεί. Για να λυθεί το πρόβλημα των μη εξυπηρετούμενων δανείων, πρέπει να λάβει μεγαλύτερη ευθύνη από τους υπόλοιπους. Ακόμα και με μεταπώληση από τις τράπεζες σε χαμηλή τιμή, θα υπάρξει μια ένεση εκ των έσω από το μηδέν που είναι σήμερα.

Η Τρόικα θέλει να ικανοποιήσει τον παράγοντα κεφαλαιοποίησης των τραπεζών. Η άλλη λύση είναι ο εξωτερικός δανεισμός. Κάποιοι μιλούν για εκποιημένο πλούτο, αλλά χωρίς ρευστότητα η αγορά είναι στάσιμη και ο πλούτος μόνο στα χαρτιά δεν αναπαράγεται.

Από την ψυχρή οικονομική λογική, έστω και με έκπτωση κερδών, επιβάλλεται η προώθηση του θέματος. Από την καθαρά ανθρωπιστική και γενικευμένη θεώρηση, η προώθηση έχει κενά, αλλά όχι τεχνικά κενά.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής