Η «Μαύρη Επέτειος» του άγριου πλήγματος της ισλαμικής τρομοκρατίας κατά των ΗΠΑ, τον Σεπτέμβρη του 2001, ξανάρχεται στη μνήμη της ανθρωπότητας. Και μέχρι σήμερα η απουσία συγγνώμης και η ανταπόδοση είναι συστατικό του Ισλάμ. Η τυφλή βία (και η αντιβία) όμως, όχι μόνο δεν ευνοεί τους «στόχους» του Ισλάμ, αλλά και τους παραμερίζει με τον τυφώνα των αντεκδικήσεων.

Όταν βέβαια το Ισλάμ απαιτεί σεβασμό και καλύτερη ζωή για τα πιστεύω του, χωρίς την καταπίεση της Δύσης, μπορεί κάποιος να είναι με το μέρος του. Όταν όμως καταφεύγει στην τυφλή βία και τους αποκεφαλισμούς, τότε είναι καταδικαστέο.

Η ευθύνη όμως της Δύσης και των ΗΠΑ για τα ενώπιόν μας αδιέξοδα και την ασυνεννοησία με την παγκοσμιότητα και τον ισλαμικό κόσμο, είναι μέγιστη. Διότι μέγιστη είναι και η δυνατότητά τους να ακολουθήσουν τον δύσβατο, αλλά σωστό δρόμο. Αντ’ αυτού όμως κατέφυγαν στον φαύλο κύκλο των πολέμων σκοτώνοντας εργολαβικά -και «παράπλευρων» δήθεν απωλειών- με θύματα, χιλιάδες άμαχους. Και συμβάλλουν έτσι στη διαιώνιση και επιδείνωση του κακού. Με το πρόσχημα τώρα ότι ενεργούν και… χριστιανικά!

Δυστυχώς το πάθημα του Βιετνάμ δεν δίδαξε τίποτε την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία των ΗΠΑ (τώρα και των Ευρωπαίων). Και δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται κιόλας ότι είναι αδύνατο να κερδίσουν έναν πόλεμο εναντίον αποφασισμένων που βρίσκονται παντού και πουθενά(!), αφού δεν συγκροτούν -ακόμα- συγκεκριμένα κράτη. Η κρετινικές ηγεσίες της Δύσης σύρουν τον μακάβριο χορό της καταστροφής, ο κύκλος της οποίας συνεχώς διευρύνεται.

Το ενδεχόμενο οι ακραίοι ισλαμιστές να χρησιμοποιήσουν όπλα μαζικής καταστροφής, κάνει την 11η Σεπτεμβρίου ακόμα πιο ζοφερή. Και γίνεται πια φανερό ότι το πρόβλημα της τυφλής τρομοκρατίας, αλλά και της «κρατικής αντιτρομοκρατίας» αφορά πλέον ολόκληρη την υφήλιο. Και είναι τραγικότατο να επαφίεται στη μικρόνοια και την ολιγόνοια κάποιων διεστραμμένων θανάτου και πανεξουσίας.

Αυτοί λοιπόν που επιχειρούν τους πυρπολισμούς επί γης, πιθανότατα πλέον να επιχειρούν την εμπέδωση και του «αξιώματος» (κατά έναν απάνθρωπο και κατ’ αναλογία μακάβριο τρόπο) πως, όπως και η ελευθερία, έτσι και η αξιοπρέπεια, έχουν συχνά ένα τίμημα ανώτερο και από την ίδια τη ζωή!...

Υ.Γ. …Αλλά δυστυχώς -και δικαίως- κατά τον Νίτσε: «Βρισκόμαστε στο κατώφλι των καιρών του αξιοπεριφρόνητου ανθρώπου, εκείνου που δεν είναι ικανός ούτε τον εαυτό του να περιφρονήσει».

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΥΔΑΣ
Πρώην Δημάρχου Μόρφου