Μέσω των αριστερών προγραμμάτων

Η πρόσφατη παραίτηση του Υπουργικού Συμβουλίου στη Γαλλία ενόψει προβληματικών οικονομικών ισολογισμών έχει φέρει για μια ακόμα φορά το πρόβλημα της κρίσης σε πλαίσια ιδεολογικών προσεγγίσεων και της αποτελεσματικότητάς τους. Ο Ολάντ, που τείνει προς τα Αριστερά (Εργατικός), έχει επιρρίψει ευθύνες στους χειρισμούς του Βερολίνου για την εκτράχυνση της κατάστασης της χώρας του. Αυτό έδωσε ευκαιρία και σε όσους εδώ είχαν τις υποψίες για απόλυτη ευθύνη των Γερμανών, ενόψει και των δικών μας προβλημάτων, να ταυτιστούν με αυτήν την άποψη.

Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Ας σκεφτούμε ότι και στη χώρα μας την πρώτη τριετία της κρίσης κυβερνούσε ιδεολογικά παραπλήσιο κόμμα. Η επιχειρηματολογία της δικής μας Αριστεράς, όσο ήταν στην εξουσία μεσούσης της κρίσης: Η κρίση ήταν υπεύθυνη για όλα τα κακά, ήταν ένα οικονομικό φαινόμενο και ως τέτοιο οι ευθύνες δεν βάραιναν μονομερώς την Κυβέρνηση. Ταυτόχρονα, όμως, συντηρούσαν και τον μύθο της παγκόσμιας διαπλοκής του οικονομικού συστήματος, επιχείρημα ασύμβατο με το προηγούμενο.

Κάτι τέτοιο φαίνεται να προσπαθεί να ξεδιπλώσει και ο Ολάντ, σε πιο ήπιο βέβαια επίπεδο, κατηγορώντας την ηγέτιδα της Ε.Ε. για μονομερείς και επωφελείς μόνο γι' αυτήν χειρισμούς.
Καμιά σκέψη για δικές του ευθύνες ή για ευθύνες του Εργατικού του προγράμματος. Κανείς δεν λέει ότι οι δεξιές κυβερνήσεις έσωσαν τις χώρες τους, αλλά μπορεί να μην τις χειροτέρεψαν. Ενώ όλοι κατηγορούμε τις πολιτικές της Ε.Ε. και της Τρόικας ωσάν να είναι το χέρι πίσω από τον μανδύα του αδίστακτου εκμεταλλευτή, δεν προχωρούμε παραπέρα να δούμε τι δύνατον να συνέβαινε αν ακολουθούσαμε οικονομικά πιο κλασικές επιλογές.

Εδώ στην Κύπρο τουλάχιστον έχουν σημειωθεί μικρά βήματα προόδου αντί περαιτέρω κατάρρευσης και αυτό είναι ένα επιχείρημα που πολλοί αγνοούν εν όψει της προοπτικής της δυναμικής ανάκαμψης που αντιπαραβάλλουν, αγνοώντας επίσης να σκεφτούν και το ενδεχόμενο της κατάρρευσης, που έχει μέχρι στιγμής αποφευχθεί.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής