Η ταυτόχρονη άφιξη του τουρκικού ερευνητικού σκάφους «Μπαρμπαρός» και του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, στην πρώτη του παράνομη επίσκεψη ως Προέδρου της Τουρκίας, στα κατεχόμενα, διέλυσε πολλούς «ευσεβοποθισμούς» της πλευράς μας.

Εμείς δεν τρέφαμε ποτέ τέτοιες ψευδαισθήσεις. Οι ρητορικές εξάρσεις του Ερντογάν απλώς επιβεβαίωσαν τους φόβους μας. Αναμενόμενη ήταν, δυστυχώς, κι η δική μας παθητική στάση. Αφού υπάρχουν ακόμα δυνάμεις που «πιστεύουν» πως οι φραστικές καταδίκες είναι ίσως επαρκείς για την πρόκληση πολιτικού κόστους στην Άγκυρα. Χωνέψαμε, φαίνεται, πως σήμερα επικρατεί το δίκαιο του ισχυρού, ο ποντιοπιλατισμός των μεγάλων, τα αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα. Αντιδικούμε ακόμη αναμεταξύ μας, αν ανήκουμε στη δύση ή την ανατολή, σ’ αναζήτηση στρατηγικών συμμάχων, ως ταξιδιώτες χωρίς πυξίδα.

Ο κόσμος της Κύπρου, που βίωσε τραγικές εμπειρίες από το δίδυμο έγκλημα πραξικόπημα-εισβολή, παροπλίστηκε. Κτίστηκε σταδιακά, μια κοινωνία δύο ταχυτήτων. Το «ου περί χρημάτων των αγώνα ποιούμεθα» μετατράπηκε τελικά σε αδυσώπητο κυνήγι του εύκολου κέρδους. Αποπροανατολιστήκαμε.

Όταν οι πρόσφυγες πάλευαν σχεδόν αβοήθητοι, κάποιοι άλλοι βολεύονταν από την άνοδο των τιμών της γης στις ελεύθερες περιοχές, την εύνοια του συστήματος ή των τραπεζιτών φίλων τους. Επιτήδειοι έπαιρναν χαριστικά δάνεια εκατομμυρίων. Η ύλη έγινε κυρίαρχο στοιχείο υπεροχής, παρασύροντας ακόμη και ευάλωτους οικονομικά πολίτες στον ακατάσχετο δανεισμό και στην παγίδα μιας επίπλαστης ευμάρειας. Ολιγωρήσαμε. Δεν προλάβαμε την κρίση αξιών. Δεν σταματήσαμε το αλληλοφάγωμα.

Μηρυκάζουμε ακόμη φορτικά, πως «δεν φταίμε εμείς - φταίνε οι άλλοι», οι προηγούμενοι κυβερνώντες, οι κομματικοί αντίπαλοι... Η κακοδιαχείρηση, η διαπλοκή, τα ατιμώρητα σκάνδαλα, δίχασαν την κοινωνία. Ο διχασμός συνεχίστηκε και μετά το δημοψήφισμα και την αναποτελεσματική διαχείριση του ΟΧΙ στο ρατσιστικό σχέδιο Ανάν. Τα παπαγαλάκια της υποταγής επιμένουν να επιρρίπτουν ευθύνες σε όσους αξιοπρεπώς αντιστάθηκαν στην απεμπόληση αρχών και αξιών.

Όσα δεν πέτυχαν τα επαναπροσεγγιστικά σεμινάρια, η πλύση εγκεφάλου και οι πολλαπλές πιέσεις, τα πετυχαίνει σήμερα η οικονομική κρίση και η Τρόικα. Η κυπριακή οικονομία και κοινωνία γονατίζουν κάτω από το βάρος των λαθών και παραλείψεων διαδοχικών δικών μας κυβερνήσεων και τα εγκλήματα των τραπεζιτών και των λαμογιών. Μπήκαμε σε μια νέα Οδύσσεια, με δυσοίωνες προοπτικές. Τις επερχόμενες εκποιήσεις κατοικιών θα ακολουθήσουν σύντομα εκπτώσεις στις αρχές επίλυσης του Κυπριακού.

Αφήσαμε στο απυρόβλητο τον κακό μας εαυτό. Ωφελιμιστικά σκεφτόμενοι και επωφελούμενοι από το βόλεμα των «δικών μας» ανθρώπων, θυσιάσαμε σταδιακά κάθε έννοια αγωνιστικότητας και περηφάνειας. Κάποιοι ωραιοποιούν ακόμη καταστάσεις, καθησυχάζοντας πως «όλα θα περάσουν, γιατί είμαστε καλά παιδιά, καλοί μαθητές, με καλούς φίλους...». Κι όμως οι πραγματικότητες είναι ωμές. Καταντήσαμε παθητικοί θεατές γεγονότων. Απαθείς στις τουρκικές προκλήσεις.

Δεν αντιδρούμε δυναμικά, όταν ο Ταγίπ Ερντογάν μιλά για δύο κράτη και πολιτική ισότητα. Τον ανεχόμαστε όταν διαμηνύει πως η Τουρκία «θα βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις». Σιωπούμε όταν, ως επιτήδειος ουδέτερος, κομπάζει πως η λύση δύο κρατών θα φέρει «οφέλη και στις δυο πλευρές, σταθερότητα και ευημερία» στην ευρύτερη γεωστρατηγική μας περιοχή, δημιουργώντας φρούδες προσδοκίες σε αδαείς... Ο νεοσουλτάνος της Άγκυρας αναζητά τον νέο δικό του σημαντικό ρόλο στην περιοχή.

Απεργάζεται αποαναγνώριση της «εκλιπούσας» Κυπριακής Δημοκρατίας και διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους. Ελπίζω ο νέος ευρωβουλευτής που θα συντάξει τη φετινή έκθεση προόδου για την ενταξιακή πορεία της Τουρκίας (αφού η Ρία Όουμεν δεν είναι πια ευρωβουλευτής), να μην υιοθετήσει τις απόψεις Ερντογάν.

Το ψευδοκράτος αποτελεί παράνομο προτεκτοράτο της Τουρκίας. Ψεύδεται ο Ερντογάν όταν το αποκαλεί «δημοκρατικό κράτος». Η Τουρκία αγνοεί τους Τ/κ. Τους κατέστησε μειοψηφία, με τον παράνομο εποικισμό και πλήρως εξαρτώμενους, με το νερό και το ρεύμα που τους παραχωρεί.

Η φιλοδοξία του Ερντογάν να καταστεί «θεός» των Τούρκων, διαχειριστής του κυπριακού φυσικού αερίου και «νεοσουλτάνος» της περιοχής, δεν έχει όρια. Άμεση προτεραιότητά του είναι η ενίσχυση των προεδρικών του εξουσιών, με συνταγματικές μεταρρυθμίσεις, και όχι το Κυπριακό.