Οι πρόσφατες δηλώσεις Ερντογάν, ως Προέδρου πλέον της Τουρκίας, άναψαν το λαμπάκι για τον εκτροχιασμό των εθνικών μας προσδοκιών και στοχεύσεων, τουλάχιστον όσον αφορά την επίτευξη μιας αποδεκτής λύσης.

Αν πάρει όμως κάποιος τα πράγματα με τη σειρά, θα δει ότι η βάση των τουρκικών αξιώσεων έχει αφεθεί να διευρύνεται ανενόχλητα. Απόδειξη, η έλλειψη συγκροτημένης πολιτικής επιχειρηματολογίας για το αξίωμα του καθεστώτος ισότιμων κρατών, που φαίνεται να εξυφαίνει η άλλη πλευρά.

Βαθιά απορροφημένοι στον πόνο του δικαίου, αμελήσαμε να στοιχειοθετήσουμε ένα επαρκές επιχείρημα κατ' αυτής της θέσης και στηριζόμαστε πλέον στο πνεύμα της καλής θέλησης του συνδιαπραγματευτή.
Ο πολιτικός μας λόγος ουδέποτε ανέδειξε την φαιδρότητα του επιχειρήματος της άλλης πλευράς, για μια μεγάλης κλίμακας ισότητα σε επίπεδο ισάξιων κρατών. Υπνωτισμένοι από τα επιχειρήματα περί «νομικά εμπεριστατωμένης» πράξης της εισβολής συνδέσαμε νομοτελειακά και τη συνέχεια, δηλαδή την κατοχή ως ένα γεγονός που φεύγει από τα επιχειρήματα κατά του δικαίου μας, πλην των ψηφισμάτων του Ο.Η.Ε.

Η πράξη όμως λέει ότι η κατοχή είναι παράνομη και ουδέποτε αξιοποιήσαμε πλήρως τις προεκτάσεις αυτού του επιχειρήματος. Συγκεκριμένα, δεν το συνδυάσαμε ποτέ, τουλάχιστον σε τακτικό βαθμό αναφοράς, με την ασυμβατότητα των απαιτήσεων της άλλης πλευράς για αυξημένες εξουσίες στο πλαίσιο της μειονοτικής της ιδιότητας, οι οποίες σε πολλές περιπτώσεις ισοδυναμούν με ίσο διαμοιρασμό της ίδιας της ακέραιας Κυπριακής Δημοκρατίας!

Το παράνομο της κατοχής ουδέποτε προβλήθηκε με πειστικό τρόπο ως ένα παράνομο τετελεσμένο που πρέπει να αποφευχθεί να αναπαραχθεί ακόμα και στη βάση οποιωνδήποτε αρχών στη βάση της λύσης. Κατά κάποιον τρόπο εγκλωβιστήκαμε στην παγίδα των ίδιών μας των προσδοκιών.

ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΑΥΞΕΝΤΙΟΥ
Εκπαιδευτικός, αναλυτής