Απ’ ό,τι φαίνεται και το τι μας παρουσιάζονται τελευταία με τα κατά συρροή γεγονότα, στην κοινωνία των μουσουλμάνων, άρχισε να γίνεται πολύ επιθυμητή η επάνοδος στη μοναρχία και μάλιστα στη θρησκευτική και πολιτική μοναρχία όπως ήταν παλιά, με τους χαλίφηδες, σουλτάνους, βασιλιάδες, βεζίρηδες κ.λπ. Είναι μέσα στο πετσί τους να αποδέχονται με ευχαρίστηση την ύπαρξη πολιτικοθρησκευτικού άρχοντα, που να κόβει να ράβει κατά το τι κατεβάζει ο νους του, στηριζόμενος βέβαια στους θρησκευτικούς ιερούς τους κανόνες.

Είναι ένα πολύ μεγάλο ρεύμα, που ενισχύεται κάθε μέρα από χιλιάδες οπαδούς τυφλά φανατισμένους, που τάζουν σαν στόχο και μέγιστο σκοπό στη ζωή τους τη διάδοση και διά της βίας ακόμη τη «διδασκαλία» και προώθηση τής αυστηρά ορθόδοξης μουσουλμανικής θρησκείας των σουνιτών. Είναι αυτό που συμβαίνει και βιώνουμε σήμερα στη Μέση Ανατολή, με τους πολύ φανατικούς τζιχαντιστές. Αυτό που συμβαίνει εκεί σήμερα συνέβαινε προς το τέλος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, όπου τελικά έγινε το μεγάλο κακό με την κατάλυσή της και την κυριαρχία των πολύ φανατικών ορθόδοξων μουσουλμάνων των σουνιτών.

Προτού όμως φθάσουμε τότε στην κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ενόσω άρχισε να συρρικνώνεται στην περιοχή της Παλαιστίνης και της Μικράς Ασίας, οι Ευρωπαίοι άρχισαν να προβληματίζονται πλέον για το μέλλον των Αγίων Τόπων, αλλά και των χριστιανών που βρίσκονταν εκεί. Έτσι άρχισαν, αφού έκαναν τις ανάλογες συνεννοήσεις μεταξύ τους, τις γνωστές Σταυροφορίες που απέτυχαν, έχοντας πολύ πενιχρά αποτελέσματα. Πιστεύω και σήμερα θα γίνουν κάτι ανάλογες προσπάθειες τεχνολογικά αναβαθμισμένες, όπου και πάλι θα καταλήξουν σε αποτυχία.

Η Τουρκία έχοντας πληθυσμό με το μεγαλύτερο ποσοστό από μουσουλμάνους σουνίτες, που είναι οι ίδιοι με τους τζιχαντιστές, θα θεωρείται μια πολύ σίγουρη χώρα για να γίνει Χαλιφάτο, όπου κιόλας σήμερα στην ηγεσία της βρίσκονται σουνίτες βαθιά θρησκευόμενοι, και έχοντας παρόμοιες νοοτροπίες στα πολιτικοκοινωνικά θέματα.

Μάλιστα, έχει ακουστεί ότι διά μέσου της Τουρκίας καταφθάνει νέο αίμα από ευρωπαϊκές χώρες έτοιμων και προσηλυτισμένων, παρέχοντάς τους σχετικές διευκολύνσεις διακίνησης. Επίσης, από τους τζιχαντιστές τουρκικές εταιρείες αγοράζουν κλεμμένο πετρέλαιο, ίσως δίδοντάς τους και όπλα σε ανταλλαγή. Φαίνεται η σημερινή τουρκική ηγεσία απολαμβάνει τις σημειούμενες επιτυχίες των τζιχαντιστών, ελπίζοντας στην επικράτησή τους. Η συνύπαρξη μ’ αυτούς, εάν κυριαρχήσουν στις χώρες της Μέσης Ανατολής, θα είναι ευτυχής συγκυρία για την Τουρκία του σήμερα.

Ο Πρόεδρος της Τουρκίας Ερντογάν και ο Υπουργός Εξωτερικών Νταβούτογλου, έχοντας νοοτροπίες, τάσεις και μεγάλη επιθυμία για την επανίδρυση της οθωμανικής αυτοκρατορίας, προσβλέπουν να γίνουν Σουλτάνος και Βεζίρης, και καλά τους αποδίδονται αυτοί οι τίτλοι.

Μέσα απ’ αυτά τα δεδομένα, εμείς, ως κατεχόμενη Κύπρος, τι να ελπίζουμε και να περιμένουμε και από τους δύο;

ΑΔΑΜΟΣ ΚΟΜΠΟΣ