Διαφωνώ με ό,τι λες, αλλά θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να το λες»

Η πρόσφατη ενέργεια της Ρωσικής Πρεσβείας, να επέμβει με ανοικτή επιστολή της προς τα κυπριακά ΜΜΕ σχετικά με όσα γράφτηκαν σε ένα βιβλίο, δεν έχει προηγούμενο κατά τη γνώμη μου.
Εδώ τίθεται θέμα αρχής. Άσχετο με το τι γράφτηκε στο βιβλίο, δεν επιτρέπεται μια πρεσβεία να κάνει τέτοιες παρεμβάσεις. Είναι διπλωματικά πρωτάκουστο, αν όχι ανεπίτρεπτο, και δημιουργεί επικίνδυνα προηγούμενα σε μια δημοκρατική, ευρωπαϊκή, ημικατεχόμενη χώρα (την πατρίδα μας).

Σε μια δημοκρατία ο κάθε πολίτης έχει το δικαίωμα να εκφράσει τη γνώμη του και σε άλλους να αποδείξουν το αντίθετο.
Μπορούσε κάποιο άτομο να γράψει κριτική του βιβλίου, ως ιδιώτης, ως δημοσιογράφος, ως συγγραφέας, ως πολιτικός (εγώ ήδη έγραψα και δημοσίευσα δική μου κριτική του βιβλίου), αλλά όχι μια πρεσβεία. Και ειδικά η ρωσική, όταν η Μόσχα διαχρονικά δεν είναι άμοιρη ευθυνών για όσα πέρασε η Κύπρος.

Φάνηκε πάντως από την αντίδρασή της ότι έτσι και εφόσον όλα επιρρίπτονται πάνω στο ΝΑΤΟ είναι ικανοποιημένη! Έτσι και ενοχληθεί αυτή η γραμμή, που κράτησε 40 χρόνια, και προσαρμόστηκε και το ημιτελές Πόρισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων για τον Φάκελο της Κύπρου βάσει αυτής της πολιτικής ιδεολογίας, τους πιάνει πανικός. Ενδιαφέρει το ότι αναφέρονται και στο έγγραφο που το Αρχείο του ΝΑΤΟ μόλις πριν από λίγες μέρες μας δήλωσε ότι δεν είναι γνήσιο (Σημερινή, 26.8.2014 «Αρχείο ΝΑΤΟ: Το έγγραφο δεν είναι γνήσιο»).

Τουρκική λύση Ομοσπονδίας
Κάποια ώρα θα γραφτεί, όμως, και η μοσχοβίτικη ανάμειξη και ευθύνη για τα όσα προηγήθηκαν του 1974, ξεκινώντας από τη δημόσια υποστήριξή της (που διαπραγματευόταν το Φόρεϊν Όφις στο παρασκήνιο από τον Ιανουάριο του 1964) στην τουρκική απαίτηση για ομοσπονδία στην Κύπρο στις 6 Νοεμβρίου 1964, μετά την επίσκεψη στη Μόσχα του Φεριτούν Σεμάλ Ερκίν, του τότε Τούρκου υπ. Εξωτερικών, τη δήλωση του υπ. Εξωτερικών της Σ.Ε. Α. Γκρομίγκο και την ομιλία του Μποτκόρνι, ηγέτη της ρωσικής κοινοβουλευτικής αντιπροσωπίας στην τουρκική εθνοσυνέλευση στις 5 Ιανουαρίου 1965.

Ακολούθησαν δηλώσεις του Σπ. Κυπριανού, τότε ΥΠΕΞ της Κύπρου, αλλά και του Έλληνα πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου στις 23 Ιανουαρίου 1965, σε απάντηση δημοσιογράφου στη δήλωση Α. Γκρομίγκο «Εκφράζω όχι μόνο τη λύπη μου αλλά και την έκπληξή μου για τη δήλωση του Σοβιετικού υπουργού Εξωτερικών για την Κύπρο, οι προϋποθέσεις για ομοσπονδία δεν υπάρχουν... Η Κύπρος είναι μια μεγάλη ελληνική νήσος, στην οποία βρίσκεται μια μικρή τουρκική κοινότητα, η οποία οπωσδήποτε έχει δικαίωμα προστασίας που παραχωρείται σε μειονότητες. Γι΄ αυτό η λύση ομοσπονδίας είναι απαράδεχτη στην Κύπρο».

Τόσο δυνατά ήσαν τα αντισοβιετικά αισθήματα τότε, που και ο ηγέτης του τοπικού ΚΚ ΑΚΕΛ Ε. Παπαϊωάννου έκανε το σπάνιο βήμα και επέκρινε ανοικτά τη συμπεριφορά της Μόσχας... (σελ. 131-132 Διζωνική Εκτέλεση της Κ.Δ. 1955-2011»).

Μια πολιτική που συνεχίστηκε για να γράψουν με φωτογραφίες οι αγγλικές εφημερίδες 11.8.1965, Observer «Cyprus - Greek anger at ‘let down’ by Russia», και αργότερα στην Κύπρο η Cyprus Mail, 4.1.1967 «Anti-Russian protesters march on Embassy - Kosygin communiqu?», (Greek Cypriots held a demonstration outside the Russian Embassy in Nicosia yesterday, protesting against the soviet policy on Cyprus).

Ελληνική Μεραρχία
Άλλη δε φάση οι απαράδεκτες ενέργειες συμμαχίας Μόσχας-Άγκυρας για την εκδίωξη της Ελληνικής Μεραρχίας. Και τρεις δηλώσεις του Σοβιετικού πρέσβη στην Άγκυρα στις 17, 23 και 27 Νοεμβρίου 1967, μετά από συνάντηση με τον Τούρκο τότε υπ. Εξωτερικών κ. Τσιαγλαγιαγκίλ.

Είπε μεταξύ άλλων: «Έδωσα το μήνυμα της σοβιετικής κυβέρνησης. Αναφέρεται στην Κύπρο, αλλά είναι διαφορετικό από εκείνο που δημοσίευσε ο Τύπος... Συζητήσαμε και άλλα θέματα, περιλαμβανομένων και των εγκληματικών πολιτικών των μοναρχικών και φασιστών Ελλήνων.

Την αιτία των απωλειών που υπέστησαν οι αθώοι Τουρκοκύπριοι με τις πολιτικές των χουντικών Ελλήνων. Τις πολιτικές που η ελληνική κυβέρνηση εκτέλεσε εναντίον των αθώων Τούρκων και η καταστροφή των χωριών τους... Ως σοβιετική κυβέρνηση επικρίνουμε τους Έλληνες για ό,τι έλαβε χώρα. Η σοβιετική κυβέρνηση θέλει επιτυχή λύση του κυπριακού προβλήματος με ειρηνικά μέσα... αποχώρηση των ξένων στρατευμάτων...».

Ερωτηθείς αν εννοούσε τα τουρκικά στρατεύματα, είπε: «Ξέρετε καλά ποίους στρατιώτες εννοούμε - εκείνους που μπήκαν στη νήσο παράνομα». Ερωτηθείς εάν ήταν ευχαριστημένος από την κατάσταση, είπε: «Θα είμαστε ευχαριστημένοι όταν θα είσαστε εσείς ευχαριστημένοι».

Την επίθεση στην Κοφίνου, όμως, δεν ήταν ο Γρίβας ή οι «φασίστες Έλληνες» που διέταξαν, αλλά ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος. Το είχαν γράψει τα βρετανικά έγγραφα από δηλώσεις Σπ. Κυπριανού. Το επιβεβαίωσε χρόνια αργότερα, μόλις τις προάλλες, με βιβλίο του ο βετεράνος δημοσιογράφος Φ. Κωνσταντινίδης, «Ένας βετεράνος αποκαλύπτει».

Το δε πόσο δίκαιο είχε ο μ. Γ. Παπανδρέου (Γέρος) επιβεβαιώνεται με το ότι μέχρι σήμερα και παρ' όλην την επιμονή Δύσης και Ανατολής στην τουρκοβρετανική λύση της Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας, ο λαός δεν τη δέχεται και δεν κατάφεραν Λονδίνο, Ουάσιγκτον, Άγκυρα και Μόσχα μέχρι σήμερα να την επιβάλουν...

Επομένως, όσοι βρίσκονται σε γυάλινα σπίτια ας διατηρήσουν τη σιωπή τους καλύτερα.

ΦΑΝΟΥΛΑ ΑΡΓΥΡΟΥ
Ερευνήτρια/συγγραφέας